Categorie: "Playstation 2"

Sony blikt terug met nostalgische PlayStation-commercial

4theplayers
Om te vieren dat het PlayStation-merk 18 jaar bestaat (en stiekem natuurlijk ook om reclame te maken voor de PlayStation 4) lanceerde Sony vandaag een heerlijk nostalgisch filmpje. Het begint in 1995 op een jongenskamer, waar Daniel samen met zijn beste vriend een potje Tekken speelt op de PlayStation. Vanaf daar neemt het filmpje je mee op een reis door de tijd. Daniel’s televisie wordt ieder jaar groter en platter, de posters aan de muur veranderen mee met zijn smaak (van Air via Kasabian naar de Arctic Monkeys) en uit het raam zie je de skyline langzaam groeien. En natuurlijk het belangrijkste: Daniel koopt iedere keer braaf de nieuwste PlayStation. Wat heerlijk om het opstartscherm van de PS2 weer even terug te zien!

Dumb Ways To Die (in computerspelletjes)


Ken je het Dumb Ways To Die-filmpje? Het Australische metrobedrijf wilde haar passagiers een paar weken geleden waarschuwen om niet te dicht bij de rand van het perron te staan, en het resulterende animatiefilmpje was zo leuk dat het als een viral de hele wereld over ging. Als je hem nog niet kent: ga gerust even kijken. Het filmpje is erg grappig en ondanks alle onthoofdingen helemaal niet eng.

En nu is er ook een versie met computerspelletjes! Eenentwintig domme manieren om dood te gaan in bekende games. De dansscenes tijdens het refrein zien er een beetje vreemd uit, maar verder is het allemaal erg herkenbaar. Wie heeft er nooit verloren in Mario Kart omdat hij per ongeluk naar de verkeerde helft van het splitscreen keek? Of omdat hij ruzie zocht met de kippen in Ocarina of Time? (En wat is dat Smurfenspel? Ik ken het niet, maar als je echt op die manier een leven kunt verliezen lijkt dat mij inderdaad de dumbest way to die).

De geschiedenis van Sonic The Hedgehog vastgelegd in een luxe boek


“Whether you’re looking for a detailed history, character profiles, promotional art, game packages, or even rare concept art, you’ll find it in The History of Sonic The Hedgehog!”

De droom van iedere Sonic The Hedgehog-fan? Bekijk hieronder een paar voorbeeldpagina’s uit Sonic’s eerste echte koffietafelboek. Dat zijn dus 300 pagina’s met achtergrondinformatie over al zijn spellen. Van Sonic The Hedgehog uit 1991 tot en met Sonic Generations uit 2011. (En niet alleen de reguliere spellen, volgens Sega Blog komen ook de vele spin-offs en gastoptredens aan bod). Alleen al op deze 8 pagina’s zie ik ontwerpschetsen, anekdotes over het ontwerpen van de Green Hill Zone en een interview waarin Yuji Naka vertelt over het programmeren van de loopings. Dit is, kortom, precies het soort boek waarvan ik altijd hoopte dat iemand het zou maken voor een van mijn favoriete spelseries. Sterker nog: ik vind het idee zo tof dat ik deze eigenlijk ook wil hebben – zelfs al vind ik de spellen meestal maar matig.

The History of Sonic The Hedgehog komt oorspronkelijk uit Frankrijk (de Franstalige versie is hier nog steeds te bestellen voor 30 euro), maar wordt nu dus vertaald en uitgebracht in Amerika. De verwachte releasedatum is 9 oktober en het boek is nu al te pre-orderen bij Amazon voor 32 dollar.

Final Fantasy op de keukenvloer


Dit is een stop-motion animatiefilmpje van acht minuten waarin iemand met speelgoedpoppetjes een scene uit Final Fantasy VII naspeelt op zijn keukenvloer. Ik realiseer me hoe dat klinkt, maar echt, hij is de moeite waard. Niet vanwege een onverwachte wending of omdat er iets grappigs gebeurt, maar gewoon omdat het zo ontzettend knap is gemaakt. Robots worden doormidden gehakt, vijanden schieten kogelgaten in de keukentegels, Cloud’s motorfiets knalt tegen de plint en als Sephiroth op het toneel verschijnt staat al snel het halve huis in brand. De actie is zo strak geregisseerd dat je haast vergeet dat het om speelgoedpoppetjes gaat. Alleen de beschrijving op YouTube herinnert nog aan de arbeidsintensieve methode waarmee het filmpje tot stand is gekomen: meer dan 10.000 foto’s moest John Huang maken om dit eindgevecht zo spectaculair in beeld te brengen.

Shadow of the Colossus op een Game Boy?

Deze foto’s horen bij een “project” van Kotaku-lezer Maxwell. Hij vergeet er alleen bij te vertellen wat het “project” precies inhoudt. Zijn het alleen een paar knap gemaakte pixeltekeningen van Shadow of the Colossus in groentinten? Is het een indiegame die er expres ouderwets uitziet? Is het een echt werkende ROM hack voor de op Game Boy? (En zo ja: bestaan er dan eigenlijk flashkaartjes voor de originele Game Boy?) Ik weet het ook allemaal niet, maar ik vind het project nu al fascinerend. Doe zo voort Maxwell!

En nu we het toch over Team Ico hebben en voor het geval iemand het slechte nieuws vorige maand heeft gemist: ook nog een keer deze link. Snik.

Zo zou Crash Bandicoot eruitzien op de CryENGINE


Ik mis platformspellen. Natuurlijk verschijnen die nog steeds, af en toe, op de Wii, als licentiespellen voor kinderen, maar het is niet meer zoals vroeger. Vroeger, toen platformspellen nog het belangrijkste genre waren en er iedere maand een nieuwe Jak & Daxter, iNinja, Ratchet & Clank, Banjo-Kazooie, Sly Raccoon, Blinx The Time Sweeper of Spyro The Dragon verscheen. Stel je voor dat al die moderne next-gen hardware niet werd gebruikt voor realistische jungles en verwoeste steden, maar voor kleurrijke platformlevels. Dan zouden we nu spellen spelen als Crash Bandicoot Return [sic], een door fans gemaakte mod die draait op de grafische engine van Crysis.

De animaties van Crash kunnen nog wel wat werk gebruiken, maar wat ziet dat level (een remake van N. Sanity Beach – het eerste level uit de allereerste Crash Bandicoot op de PlayStation) er fantastisch uit! De vrolijke tekenfilmjungle in combinatie met de geavanceerde textures en belichting van de CryENGINE maken de omgevingen bijna tastbaar. Alsof je kijkt naar een stop-motion animatie met kleipoppetjes. Wat zou het mooi zijn als dit filmpje Naughty Dog inspireerde om echt een nieuwe Crash Bandicoot te maken voor de PlayStation 3.

Beelden van de Japanse bonus-DVD bij Shadow of the Colossus


Boxart en illustraties uit het boekje bij de bonus-DVD die Japanse kopers vijf jaar geleden cadaeau kregen bij Shadow of the Colossus. Dit is dus absoluut geen nieuws en een beetje Team Ico-watcher heeft het in 2005 allemaal al gezien, maar ik kwam het vandaag pas tegen en was onder de indruk van het artwork. Vooral de cover van het boekje (links) is fraai. Daar steekt die opgepoetste screenshot op het Europese hoesje schril bij af. Helaas is de cover van de Team Ico Collection voor PS3 al niet veel mooier.

Op de DVD stonden reclamespotjes, artwork galleries en meer dingen die je één keer bekijkt en daarna nooit meer. Wel interessant is een vroege trailer van Nico (de werktitel van SotC) die een compleet ander spel laat zien. Niet één maar drie jongens met hoorns rijden samen door het landschap en nemen het op tegen een kolos die het spel uiteindelijk niet heeft gehaald. Ik ben blij dat Team Ico later heeft gekozen voor de eenzaamheid van één hoofdrolspeler, maar het is interessant om te zien dat dus niet al vanaf het begin vaststond. Ik stel me voor dat er lang op Sony is ingepraat voordat Team Ico toestemming kreeg om zo’n ‘kaal’ spel te maken.

PlayStation Blog over de HD-versie van Shadow of the Colossus


“Of course, you don’t need a 3D TV to enjoy the other benefits of the Ico and Shadow of the Colossus Collection. In addition to the new high-res environment textures, the crisp HD resolution brings out cinematic details I missed on the PS2 version, such as tiny birds flying around the head of the first colossus. The framerate now sits at a fluid, solid 30 frames per second, eliminating one of the few complaints of the original game. When I spun the camera angle around, I also noted smooth, natural-looking motion blur. And Trophy support is most definitely in.”

Opgepoetste textures, subtiele motion blur en een solide framerate (en Trophies – als je daar iets om geeft). De Amerikaanse PlayStation Blog zegt eigenlijk alles wat ik wilde horen over Ico and Shadow of the Colossus: The Collection. Twee van mijn favoriete spellen worden volgend jaar nóg beter door ook de laatste technische problemen op te lossen. Bij de meeste spellen vallen dipjes in de framerate mij niet eens op, maar SotC was zo ambitieus dat de actie bij sommige eindbazen inderdaad vertraagde tot een dia-voorstelling. Voor mij reden genoeg om het spel nog een keer aan te schaffen.

Voor de liefhebbers heeft de Ico and Shadow of the Colossus: The Collection trouwens ook een 3D-stand. Je moet wel bewondering hebben voor de onvermoeibare manier waarop Sony de techniek blijft ondersteunen voor een klein groepje early adopters. Tweeduizend euro is mij nog steeds te duur, maar die kolossen zijn vast erg indrukwekkend in 3D.

Nog geen specifieke releasedatum, maar De Collectie staat gepland voor de eerste helft van 2011.

[g.forum]

Famitsu interviewt de ontwerper van de PlayStation controller


“Getting to use such simple symbols in a design is an extremely rare opportunity, and it was really a stroke of luck to me. When you think of the Madonna in painting, most people come up with the same image of the same woman in their minds. In a similar way, the combination of those simple symbols (AOXD) has come to represent both the PlayStation and the fun of videogames, and being able to communicate that is a great thing.”

Leuk interview met Teiyu Goto, de man die de PlayStation-controller heeft ontworpen. Zoals altijd in dit soort verhalen werd hij bij iedere stap tegengewerkt door een uiterst conservatieve directie. Sony wilde een simpele kloon van Nintendo’s SNES-controller (it had to be a standard type of design, or gamers wouldn’t accept it) en voelde helemaal niets voor de extra handgrepen waar Goto mee experimenteerde. Alleen de directeur was meteen enthousiast. Deze Norio Ohga had een vliegbrevet en de handgrepen deden hem denken aan het stuur van zijn vliegtuig. Dat vliegbrevet was uiteindelijk de reden dat miljoenen gamers nu nog steeds elke dag genieten van comfortabele controllers.

Gametrailers’ Beyond Good & Evil 2 verlanglijstje


Alweer een nieuwe rubriek op GameTrailers. In ‘Wish List’ vertelt de redactie wat zij graag zouden zien in het vervolg op een bekend spel. Is dat interessant? Ik twijfel nog. De inzichten waar ze voor Beyond Good & Evil 2 mee op de proppen komen zijn niet bepaald wereldschokkend (zaken als een grotere wereld, co-op en een verhaal dat verdergaat waar het eerste spel ophield had ik zelf ook nog wel kunnen verzinnen), maar leveren onverwachts wel een interessant filmpje op waarin alle geruchten en gelekte spelbeelden helder op een rij worden gezet. De rubriek is dus niet zozeer mislukt, maar vooral interessant om de verkeerde redenen. Ook een aanrader voor iedereen die de eerste Beyond Good & Evil heeft gemist en nu weleens wil weten waar iedereen zo enthousiast over is.