Screenshots van de vandaag aangekondigde High Definition remake van The Wind Waker. Een echt nieuw Zelda-avontuur laat volgens regisseur Eiji Aonuma nog wel een tijdje op zich wachten, daarom brengt Nintendo later dit jaar deze GameCube-titel opnieuw uit. Dat trucje beviel blijkbaar goed op de 3DS (2,5 miljoen verkochte exemplaren van Ocarina of Time 3D), dus Nintendo gokt dat Wii U-bezitters ook bereid om terug te keren naar een oude klassieker. En eerlijk is eerlijk: dit ziet er goed uit. De graphics zijn compleet vernieuwd, voor wie dat wil is het spel van begin tot eind speelbaar op de GamePad en Nintendo belooft zelfs een paar verfijningen in de gameplay. Hopelijk wordt het op de Wii U makkelijker om de windrichting te veranderen. Op de GameCube was het behoorlijk vermoeiend om steeds opnieuw Wind’s Requim te dirigeren.

De nieuwe Legend of Zelda kregen we helaas nog niet te zien, maar Aonuma dropte wel twee intrigerende hints. Volgens hem speelt Nintendo met het idee om spelers deze keer zelf te laten bepalen in welke volgorde ze de kerkers willen doorlopen. En dat niet alleen: ook de traditie dat Zelda-spellen altijd singleplayer avonturen zijn gaat volgens Aonuma op de schop. Dat klinkt veelbelovend – eindelijk weer een non-lineaire Zelda – al moeten we misschien niet te vroeg juichen. Want hoewel ik tijdens de presentatie meteen visioenen kreeg van een hardcore kruising tussen Dark Souls en de eerste Legend of Zelda, kan Aonuma hier net zo makkelijk een oppervlakkige partygame beschrijven. Wat denk jij? Bekijk het filmpje hieronder en oordeel zelf.

Lees verder

Fraaie Wind Waker-poster van Etsy-gebruiker DirtyGreatPixels. Soms kom je op het internet een stuk fanart tegen waarvan je hoopt dat de makers van het origineel (als in: het spel waarop de fanart is gebaseerd) zo onder de indruk zijn dat ze die tekening gebruiken als inspiratiebron voor hun volgende spel. Dit is duidelijk zo’n situatie. Het wijkt nogal af van de tekenfilmgraphics waar ik in 2003 verliefd op werd, maar op zijn eigen manier is deze illustratie bijna net zo mooi. Ik kan alleen maar hopen dat de poster op een of andere manier doordringt tot het Nintendo hoofdkwartier.

Een fysiek exemplaar van de poster is hier te bestellen voor 20 Engelse ponden (plus verzendkosten). Voor dat geld krijg je dan een professionle print van 33 bij 48 centimeter.

[g.forum]

“We started talking about all our frustrations with the latest in the series, Skyward Sword. (…) As we talked, an original story of our own emerged, one that took these Zelda problems (common to many other modern games as well!) and explored them in comic form.”

Een stripboek dat niet over Zelda gaat, maar er wel zijdelings mee te maken heeft. Dat is Second Quest van schrijver Tevis Thompson en tekenaar David Hellman (bekend van zijn schilderachtige illustraties in indiegame Braid). Beide heren zijn al hun leven fan van de Zelda-spellen, maar ze beleven de laatste jaren steeds minder plezier aan Link’s avonturen. In hun ogen raakte Nintendo in 1998 de weg kwijt met Ocarina of Time en is het sindsdien alleen maar erger geworden. Vrijheid en avontuur worden steeds meer ingeruild voor voorspelbare puzzels en een lineair verhaal. Thompson schreef in februari al een boos essay over dit onderwerp getiteld Saving Zelda, maar Second Quest heeft gelukkig een positievere invalshoek. In plaats van op te sommen wat er allemaal mis is met Zelda wil dit stripboek laten zien hoe het dan wél moet. Het belooft je mee te nemen naar een wereld die verdacht veel lijkt op Skyloft uit Skyward Sword, alleen is het avontuur dat je hier beleeft veel subtieler en mysterieuzer. Dit is het avontuur dat Tevis en David eigenlijk hoopten te beleven in Nintendo’s spel.

De Legende van Zelda is een rare spelserie. Ik begrijp precies wat deze mannen bedoelen als ze klagen over praatzieke feeën en lineaire werelden, maar ondertussen zitten de moderne Zelda’s zo goed in elkaar dat het haast onmogelijk is om niet van ze te houden. Hoe tegenstrijdig het ook klinkt: Skyward Sword was tegelijkertijd mijn favoriete spel van 2011 én een enorme tegenvaller (om alle redenen die worden genoemd in Saving Zelda). Kortom: het wordt hoog tijd dat Tevis Thompson en David Heller samen een spel gaan maken. Tot die tijd verwijs ik iedereen graag naar deze Kickstarter waar je voor 35 dollar een exemplaar van hun toekomstige boek kunt reserveren. (Met de slag om de arm dat het project pas doorgaat als er de komende 24 dagen nog minstens 27.000 dollar wordt ingezameld).

Lees verder

The Legend of Zelda: The Wind Waker is inmiddels bijna 10 jaar oud en nog steeds een van de mooiste spellen die je kunt spelen. Ik ben vast niet de enige die dat vind. De destijds nogal controversiële tekenfilm-look heeft de tand des tijds veel beter doorstaan dan andere spellen uit 2003. Over hoe die wonderlijke graphics tot stand zijn gekomen is helaas weinig bekend. Nintendo’s programmeurs geven immers zelden interviews en de Iwata Vraagt-rubriek bestond toen nog niet.

Een gebruiker van het Polycount-forum was zo nieuwsgierig naar de techniek achter Wind Waker dat hij er deze week een tech and texture analysis over heeft gemaakt. Waarschuwing vooraf: het is een behoorlijk technisch verhaal. Ik heb bij de helft van deze plaatjes ook geen idee waar het over gaat. En toch kunnen mensen die geen verstand hebben van “BSP scenes with pre-calculated vis” hier best een paar dingen van opsteken. Wist je bijvoorbeeld dat de oceaan meebeweegt met Link? In plaats van honderden vierkante kilometers aan virtuele golven bouwde Nintendo een klein stukje zee dat altijd met Link meeschuift over de wereldkaart.

Lees verder

“Whether you’re looking for a detailed history, character profiles, promotional art, game packages, or even rare concept art, you’ll find it in The History of Sonic The Hedgehog!”

De droom van iedere Sonic The Hedgehog-fan? Bekijk hieronder een paar voorbeeldpagina’s uit Sonic’s eerste echte koffietafelboek. Dat zijn dus 300 pagina’s met achtergrondinformatie over al zijn spellen. Van Sonic The Hedgehog uit 1991 tot en met Sonic Generations uit 2011. (En niet alleen de reguliere spellen, volgens Sega Blog komen ook de vele spin-offs en gastoptredens aan bod). Alleen al op deze 8 pagina’s zie ik ontwerpschetsen, anekdotes over het ontwerpen van de Green Hill Zone en een interview waarin Yuji Naka vertelt over het programmeren van de loopings. Dit is, kortom, precies het soort boek waarvan ik altijd hoopte dat iemand het zou maken voor een van mijn favoriete spelseries. Sterker nog: ik vind het idee zo tof dat ik deze eigenlijk ook wil hebben – zelfs al vind ik de spellen meestal maar matig.

The History of Sonic The Hedgehog komt oorspronkelijk uit Frankrijk (de Franstalige versie is hier nog steeds te bestellen voor 30 euro), maar wordt nu dus vertaald en uitgebracht in Amerika. De verwachte releasedatum is 9 oktober en het boek is nu al te pre-orderen bij Amazon voor 32 dollar.

Lees verder

Achter-de-schermen foto’s van de kleipoppetjes op de hoes van Pikmin 2 – misschien wel de laatste écht mooie hoes die Nintendo ooit heeft gemaakt. Wat zijn ze schattig! Misschien niet zo gedetailleerd als professionele kleipoppetjess uit de Aardman studio, maar juist al die kleine imperfecties maken deze foto’s zo charmant. Het is inmiddels 8 jaar later en ik kan nog steeds nauwelijks geloven dat Nintendo destijds toestemming heeft gegeven voor een hoes met zo’n hoog Kreatief Met Kurk-gehalte. En dat we echt al acht jaar op Pikmin 3 wachten, dat kan ik ook nauwelijks geloven.

En nu we het toch hebben over dingen die ik nauwelijks kan geloven: hieronder staan ook een paar ongebruikte (?) foto’s van de klei-autootjes op de hoes van Stunt Race FX. Ik kan nauwelijks geloven dat dat spel nog steeds niet aan de Virtual Console is toegevoegd. En dat er nooit een vervolg op is gemaakt, ook dat kan ik nauwelijks geloven. (Okee dat laatste kan ik wel een beetje geloven – Stunt Race FX was in 1994 lang niet zo populair als StarFox – het vorige spel dat gebruik maakte van de FX-chip).

Lees verder

In hun rubriek Pop Fiction onderzoekt Gametrailers geruchten over (voornamelijk oude) computerspellen. Zoals: kan Mario echt over de vlaggenmast springen en is Master Hand stiekem een speelbaar personage in Super Smash Bros. Melee? (Geloof het of niet, maar het antwoord was in beide gevallen ‘ja’).

Voor aflevering 18 duikt de serie in een gerucht waar ik persoonlijk over kan meepraten: de NES-spellen in Animal Crossing op de GameCube. Ook ik heb tijdens mijn obsessie met dat spel maandenlang geprobeerd om alle retroklassiekers te vinden. Ik kocht zelfs speciaal voor Animal Crossing een GBA link-kabel zodat ik ook het tropische eiland kon verkennen. (Het bestaan daarvan was trouwens lang niet zo geheimzinnig als Gametrailers doet voorkomen – de instructies stonden gewoon in de handleiding). Wario’s Woods, een van de relatief zeldzame spellen, heb ik op die manier inderdaad gevonden. Maar dat was niet genoeg. Via wazige screenshots op het internet wist ik dat Nintendo nóg meer NES-klassiekers in Animal Crossing had verstopt. Inclusief de twee heilige gralen van iedere AC-speler: The Legend of Zelda en Super Mario Bros..

De uitkomst was deze keer dus al bekend: ergens in de broncode van Animal Crossing zijn Mario en Zelda inderdaad verstopt. Helaas krijgt ook Gametrailers ze alleen aan de praat door het spel te hacken met een Action Replay. Een officiële manier om Mario en Zelda te unlocken lijkt simpelweg niet te bestaan. Waarom Nintendo ze dan toch heeft toegevoegd? Dat mysterie kan zelfs Gametrailers niet voor ons oplossen.

Lees verder

Waarschijnlijk nep (zou je denken? – red.), maar daarom niet minder grappig. Deze jongens deden mee aan een doorlopende internetwedstrijd om te zien wie de meest idiote foto van zichzelf kan laten maken in de Splash Mountain-achtbaan. Andere deelnemers lezen bijvoorbeeld de krant tijdens de achtbaanrit of kijken verveeld op hun horloge, maar dat is nog niets vergeleken bij deze lolbroeken. Het enige denkbare scenario waarin deze foto niet is geshopped, zou zijn als de televisie eigenlijk een kartonnen plaat is. Maar zelfs als Photoshop er wel aan te pas is gekomen blijft het een geniaal idee. Ik ben benieuwd wie deze foto nog overtreft.

[g.forum]

“Going back to the blue shell, it sounds like maybe you have some issues with it,” Konno joked during our interview. “I’m not trying to project or anything. I think in our next Mario Kart, we’ll be looking at the balance and I think we’ll come up with some answers and some solutions to make the game fresh and exciting as we move forward.”

Gamesjournalist Stephen Totilo is een held. Hij vroeg de producer van Mario Kart wat nu eigenlijk de bedoeling is van het blauwe schild en kreeg dit antwoord. Of nu ja, hij kreeg eerst het voorspelbare standaard antwoord (we willen een race die tot de laatste seconde spannend is, iedereen verdient een eerlijke kans om te winnen, etc), maar daarna kondigde Hideki Konno zowaar een verandering aan voor de Mario Kart-serie. Let wel: hij zegt niet specifiek dat het blauwe schild verdwijnt, maar tussen de regels door meen ik toch te bespeuren dat hij de frustratie wel een beetje begrijpt. (Mijn tip voor Konno: kijk nog eens goed naar Mario Kart: Super Circuit op de GBA – de enige Mario Kart die het leuk maakt om achtervolgd te worden door een blauw schild).

Verderop zegt Konno ook nog dat Mario Kart nooit een optie zal krijgen om de items helemaal uit te zetten (“Mario Kart without items is not Mario Kart”), maar dat hoeft ook niet. Wie wil dat? Alleen die onvermijdbare blauwe dood moet eruit. Dat was de enige reden dat ik al zo snel genoeg kreeg van Mario Kart Wii. Los dat op en Mario Kart 3D kan zomaar de beste MK worden sinds Super Mario Kart.

[g.forum]

“That turbo’s wasted on you. If you don’t win this race, I’m not gonna love you anymore. Your wins are like diamonds: very rare. You are not yourself today, I noticed the improvement right away. You don’t have an inferiority complex, you’re just inferior. You must have a sixth sense because there’s no sign of the other five. Last lap, soon the agony will end.”

Negen jaar na de release van het spel is er een geheim ontdekt in het spel Wave Race: Blue Storm voor de GameCube. Door het invoeren van onder andere de Konami Code (!) op het optiescherm wordt de gebruikelijke commentator vervangen door een verveelde stem die al je fouten belachelijk maakt en de hele race voorziet van sarcastisch commentaar. Als een extra bonus is het geluid van de Turbo bovendien vervangen door een klein meisje dat “meow meow” roept. Hieronder een video ter illustratie, maar de grappigste citaten staan op het NeoGAF forum, waar de code ook is ontdekt.

Mijn vraag is waarom deze optie zo goed is verstopt? Het is hilarisch! Veel leuker dan die saaie normale commentaarstem. Het zou voor mij een reden zijn geweest om het spel te kopen, ondanks de matige recensies.

Lees verder