Heb je altijd al miniatuurreplica’s willen bezitten van alle voorwerpen die Link kon verzamelen in de eerste Legend of Zelda? Dankzij deze Zelda-fan en zijn 3D printer kan die droom werkelijkheid worden! “Hyrule Foundry” maakte van ieder voorwerp een driedimensionale computertekening en printte die vervolgens uit. In kleur. Omdat dat tegenwoordig allemaal mogelijk is. De enige schatten die nog ontbreken zijn de rode en de blauwe toverdrank. De drankjes zelf zijn al klaar, maar HF zoekt nog een manier om er een transparante fles omheen te printen.

Het slechte nieuws is dat geprinte Zelda-replica’s afgrijselijk duur zijn. De complete set (met de toverdranken als 2 losse blokken zonder fles) kost 296 dollar. De prijzen voor losse voorwerpen lopen uiteen van 8 tot 40 dollar. Je moet wel een soort excentrieke miljonair zijn om zoveel geld uit te geven aan plastic zwaardjes en toverstafjes. Klik hier om je bestelling te plaatsen. Hieronder: close-ups van de leukste voorwerpen.

Lees verder

Oh ja, en Earthbound komt eindelijk naar Europa! Ik stel me voor dat veel kijkers hun schouders ophaalden tijdens dat deel van de presentatie, maar al die RPG-liefhebbers die al 20 jaar moeten aanhoren dat dit spel zo’n ontroerend meesterwerk is vierden op dat moment een klein feestje. We hebben even moeten zeuren (volgens directeur Satoru Iwata gaven alle smeekbedes in het Miiverse de doorslag), maar nu kunnen we eindelijk zien waar Amerika al die tijd zo enthousiast over was.

Dus wat maakt Earthbound speciaal? De drie meest gehoorde argumenten zijn dat het zich A) afspeelt in de moderne tijd en niet in een fantasiewereld, B) dat de gevechten niet worden getoond maar alleen beschreven met tekstballonnen en C) dat het spel veel humor heeft. Maar hoewel al die dingen ongetwijfeld waar zijn, heb ik niet het idee dat Earthbound daar zijn legendarische status mee heeft verdiend. Op forums en fansites blijkt het toch steeds weer het verhaal dat de meeste indruk achterlaat. Earthbound is bedacht en geschreven door een echte schrijver (als in: iemand wiens boeken zijn gepubliceerd) en hij neemt spelers mee op een bijzondere reis die veel van hen hun hele leven niet meer vergeten. Het is niet voor niets dat deze serie zulke fanatieke fans heeft.

Lees verder

Zelf hou ik meer van kleine oordopjes, maar als ik ooit besluit om over te stappen op oversized oorwarmers dan wil ik deze. De ultieme koptelefoon voor retrogamers. Helaas zijn de SNES-onderdelen alleen cosmetisch (hoe stoer zou het zijn als je met de vierpuntsdruktoets het volume kon aanpassen?), maar dan nog vind ik hem mooier dan alles wat Dr. Dre op dit gebied heeft ontworpen. Hieronder zie je hoe YouTube-gebruiker Hugo Dorison het ding in elkaar knutselt met een oude SNES-controller, een klein zaagje, epoxyhars en schuurpapier.

Lees verder

Je hebt moderne retrospellen die willen vernieuwen met trucjes en besturingsmethoden die nog niet mogelijk waren op hardware uit de vorige eeuw. Andere spellen doen niet zo ingewikkeld en proberen gewoon een ouderwets goede ervaring neer te zetten. Shovel Knight valt duidelijk in die laatste categorie. Het is een 2D platformspel dat eruitziet alsof het halverwege de jaren ’80 per ongeluk op de plank is blijven liggen bij Capcom of Konami. Een blauwe ridder holt door pixelige 8-bit landschappen en verslaat vijanden met zijn multifunctionele schep. De makers schrijven dat ze zich hebben laten inspireren door Castlevania (1986), Mega Man (1987) en opvallend genoeg ook door Dark Souls (2011).

Drie redenen waarom Shovel Knight ook op jouw radar zou moeten staan:

• Het wordt ontwikkeld door Yacht Club Games, vijf programmeurs die hiervoor werkten bij ontwikkelaar WayForward. Daar waren ze medeverantwoordelijk voor titels als Contra 4, A Boy and his Blob, Thor: God of Thunder en Bloodrayne: Betrayal. Met andere woorden: deze mensen hebben verstand van stijlvolle 2D platformspellen.

Lees verder

Goed nieuws voor Europese Wii U-bezitters: klagen blijkt wel degelijk te helpen! Nadat NoE vorige maand werd overstelpt met klachten over de trage 50Hz PAL-versie van het NES-spelletje Balloon Fight, is besloten om deze maand de Amerikaanse versie van F-Zero in de Europese eShop te zetten. Dat betekent dus dat het spel 17 procent sneller gaat dan vroeger op de SNES. Ook de zwarte balken aan de onder- en bovenkant van het scherm zijn met deze upgrade verleden tijd. Voor de allereerste keer kunnen Europeanen F-Zero ervaren zoals de programmeurs het in 1990 hebben bedoeld. (Tenzij je natuurlijk al retrospellen speelt met onofficiële emulators, maar dan val je sowieso niet in doelgroep voor Nintendo’s Virtual Console).

Het nieuws ging helaas niet gepaard met een officiële aankondiging (de fansite Nintendo Life ontdekte het toevallig), dus we weten nog niet of dit voortaan NoE’s standaardbeleid wordt of dat F-Zero een eenmalige uitzondering is. Mocht iemand op het Nintendo-hoofdkwartier games.blog lezen: alle Virtual Console-spellen op 60Hz zou voor deze twijfelaar bijna een reden zijn om toch maar een Wii U aan te schaffen.

Als onderdeel van een speciale promotie is F-Zero tijdelijk te downloaden voor maar 30 cent.

Lees verder

En zo zien Virtual Console-spellen eruit op de Wii U. Als je bekend bent met eerdere incarnaties van de Virtual Console bevat dit filmpje geen grote verrassingen, maar er is wel één nieuwe functie waar ik als 3DS-bezitter jaloers op ben: programmeerbare knoppen! Je zit met een GamePad dus niet langer vast aan de indeling die Nintendo heeft bedacht, maar kunt gewoon zelf bepalen met welke knop Mario springt en met welke hij vuurballen gooit. Om een voorbeeld te geven waarom dat handig is: in de 3DS-versie van Super Mario Bros. ben ik nooit voorbij level 1-3 gekomen omdat de Virtual Console-besturing (springen met ‘A’) precies het tegenovergestelde is van New Super Mario Bros. (springen met ‘B’). Hoe vaak ik het ook probeer, het lukt mijn vingers niet om aan die indeling te wennen. Op de Wii U is dat probleem dus eenvoudig te omzeilen.

Minder leuk is dat Nintendo er weer voor kiest om van oude NES-, SNES- en N64-spellen de PAL-versies te gebruiken. Dat betekent dus een samengeperst beeld en spellen die 17% langzamer draaien dan in de rest van de wereld. Vroeger kon dat niet anders omdat Europese televisietoestellen nu eenmaal een lagere beeldverversing hadden (50Hz) dan Amerikaanse toestellen (60Hz), maar dat onderscheid wordt sinds de eeuwwisseling nauwelijks meer gemaakt. Dat Nintendo toch blijft vasthouden aan inferieure PAL-versies (op de Wii was het niet anders) is voor veel Europese al jaren een grote ergernis. Bekijk hieronder een filmpje dat laat zien hoeveel verschil 17% maakt. Links de Amerikaanse versie van F-Zero X, rechts de Europese.

Lees verder

Hé kijk, een filmpje van Super Mario World 64 op de Mega Drive. Dat is dus een spel over Mario op een spelcomputer van Sega. Als je bent opgegroeid met Mario & Sonic at the Olympics lijkt dat misschien niet zo raar, maar in het 16-Bit tijdperk was die combinatie absoluut ondenkbaar. Dit was dan ook geen officiële uitgave, maar een illegale bootleg-spelcassette die alleen onder de toonbank werd verkocht. De meesten van dat soort hobbyproducties (Super Mario World 64 was zeker niet de enige) zijn inmiddels speelbaar in alle populaire emulators, maar wat deze spelcassette bijzonder maakt is dat hij zich lastig laat emuleren. De broncode is zo ingewikkeld dat het tot nu toe alleen is gelukt in één specifieke emulator die draait op de Wii. Relatief weinig mensen hebben dit spel dus gespeeld, waardoor het onderstaande filmpje vandaag veel aandacht trok.

Het is voor de liefhebbers van oude spelletjes een fascinerende video. Super Mario World 64 blijkt een gammele port van Super Mario World waarin zaken als de wereldkaart en Yoshi compleet ontbreken. (Mario’s cape zit er wel in, al krijg ik de indruk dat hij die alleen kan gebruiken om langzaam af te dalen). Wat echter vooral opvalt zijn alle kleine wijzigingen die de programmeur heeft aangebracht. Ieder level bevat wel een alternatieve route, nieuwe achtergrondmuziek of een vijand die daar helemaal niet thuishoort. Nintendo’s eigen Super Mario World is duidelijk het superieure spel, maar toch lijkt het me fascinerend om hier ook eens doorheen te spelen.

Lees verder

Stoere promotiecampagne voor Wreck-It Ralph. In Nederland hebben we die première al lang achter de rug, maar in Engeland draait Disney’s tekenfilm over videogames pas vanaf 8 februari in de bioscoop. Om dat te vieren werd deze straat in Londen een weekend lang omgetoverd tot “8-Bit Lane”. Het leukste aan deze foto’s is dat ze niet zijn gephotoshopt. Al deze spelfiguurtjes waren gewoon echt aanwezig (en gemaakt van hout, zoals je kunt zien in het filmpje). Er zijn voor de echte pixelpuristen nog wel een paar dingen te klagen (een echte halsband om een pixelhond, verschillende resoluties door elkaar heen gebruiken), maar toch lijkt het me een wonderlijke ervaring om door deze straat te wandelen.

Lees verder

Drie Space Invaders in een berglandschap. Niet echt het mooiste stukje fanart dat ik ooit op deze site heb gepost, maar het aardige is dat deze invaders echt bestaan. Ze zijn per stuk zo groot als een voetbalveld en in de sneeuw gestampt door kunstenaar Simon Beck, waarvan je hier meer werk kunt bekijken. Hij wandelt op zijn speciale schoenen 5 tot 9 uur per dag door de sneeuw, en dan nog kost het hem meerdere dagen om een kunstwerk af te maken. Soms zelfs langer, als het tussentijds begint te sneeuwen. Bekijk vooral ook de andere foto’s, want “Space Invaders”is eigenlijk nog maar een van zijn minst indrukwekkende creaties.

Ik vraag me af of we Simon Beck zover kunnen krijgen om op deze manier een 3DS AR-kaartje in de sneeuw te stampen. Dan kunnen we pas echt een grote Mii fotograferen!

[g.forum]

Het eerste filmpje van 3D Space Harrier bevat een leuke verrassing: Moving Cabinet-mode! In deze speelstand emuleert Sega niet alleen het spel zelf, maar ook de originele arcadekast uit 1985. Zoals je ziet op de bovenstaande foto was dat een complete cockpitstoel waar spelers in konden gaan zitten. Het hele apparaat was gemonteerd op een grote scharnier waardoor de stoel meekantelde met de actie op het scherm.

En dat gebeurt nu dus ook op de 3DS. Iedere keer dat je naar links of naar rechts vliegt zie je het scherm (en een stukje van de omringende arcadekast) kantelen. Ik ben benieuwd hoe authentiek dat overkomt op het bovenste schermpje van de 3DS. Misschien blijkt het een goedkope gimmick die je al na 1 keer uitschakelt, maar dan nog vind ik het leuk dat Sega iets speciaals probeert te maken van hun retrospellen. Nintendo zou hier het een en ander van kunnen leren.

In Japan kunnen 3DS-bezitters 3D Space Harrier nu al downloaden uit de eShop. Amerika en Europa volgen hopelijk in de loop van volgend jaar. Sega heeft al aangekondigd dat er nog meer klassieke arcadegames naar de 3DS komen met driedimensionale graphics.

Lees verder