No Man’s Sky dagboek – dag 32

nomansskydagboek32
Ik heb een onschuldig ruimteschip neergeschoten. Volgens mij ben ik nu een piraat.

Het gebeurde niet eens per ongeluk. Ik deed het uit verveling. Gewoon om te zien wat er zou gebeuren.

Aanvallen van piraten zijn normaal mijn enige afleiding tijdens lange ruimtevluchten. Maar vanmiddag bedacht ik me dat ik ook gewoon zelf een gevecht kon uitlokken. Dus ik koos een willekeurig ruimteschip en begon te schieten.

In eerste instantie ging het zoals ik had verwacht. Hij ging ervandoor, ik zette de achtervolging in, etcetera. Maar toen verschenen er opeens drie ruimteschepen van de Sentinels (een soort intergalactische robotpolitie) die op mij begonnen te schieten.

Fraai is dat: als ik word aangevallen door piraten mag ik het lekker zelf uitzoeken, maar andere astronauten krijgen meteen van drie kanten hulp.

Ik heb nog even geprobeerd terug te vechten, maar voor ieder Sentinel-schip dat ik opblies verschenen er twee nieuwe. Uiteindelijk ben ik dus maar gevlucht. Laat ik me voortaan maar weer gewoon aan de wet houden.

Distance to centre: 93.974,1 lichtjaar.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 31

nomansskydagboek31
Een mijlpaal: ik heb de honderdduizend-grens doorbroken. Voor het eerst ben ik minder dan 100.000 lichtjaar verwijderd van het centrum van het heelal.

En ja, okee, ik begon deze reis op ongeveer 172.000 lichtjaar van het midden. Technisch gezien ben ik dus nog niet eens op de helft, maar dit voelt toch als een belangrijke psychologische grens. Langzaam maar zeker komt mijn einddoel dichterbij.

Ik wou dat ik kon zeggen dat de planeten er nu ook anders uitzien, maar daar heb ik helaas nog niets van gemerkt. Het zijn nog steeds dezelfde berglandschappen. Soms kaal, soms begroeid met buitenaardse bomen en planten die ik allemaal al ken van andere planeten.

Het enige waaraan ik zie dat ik vooruitgang boek is dat mysterieuze centrum. Een helderwitte ster die ik de loop van mijn reis steeds groter wordt. Het gerucht gaat dat planeten pas echt vreemd worden in de buurt van het centrum. Laten we hopen dat ik die buurt al bijna heb bereikt.

Distance to centre: 99.610,6 lichtjaar.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 30

nomansskydagboek30
Mijn advies aan beginnende astronauten: bereid je vooral niet goed voor op je ruimtereis.

Maak niet dezelfde fout als ik door meteen achter alle upgrades aan te gaan. Het lijkt misschien een goed idee om eerst je uitrusting op orde te brengen (vooral omdat je de reis begint met een belachelijk kleine rugzak en een pistool dat na 3 seconden oververhit), maar probeer je te beheersen.

Het verzamelen van al die blauwdrukken mag dan verslavend zijn, maar een volledig geüpgraded ruimtepak bezitten is verrassend saai. Nu ik een effectief laserpistool heb, en een rugzak met 48 opbergvakjes, merk ik dat er verder eigenlijk niet zoveel te doen is. Waarom zou ik nog op onderzoek gaan, als alles wat ik ontdek toch al “already known” is?

Vandaar dus mijn advies: begin meteen aan de grote reis en gebruik je sneller-dan-het-licht Warp Reactor zo vaak mogelijk. Verken onderweg gerust de buitenaardse planeten, maar ga niet urenlang op zoek naar neergestorte capsules met extra onderdelen voor je astronautenpak. De ruimtereis blijft langer leuk als je die upgrades geleidelijk verzamelt.

Ikzelf heb dat advies helaas niet opgevolgd, waardoor mijn reis steeds saaier wordt. Vliegen, landen voor brandstof, even rondkijken, en dan toch maar weer verder vliegen. Steeds opnieuw. Ik heb dit weekend zelfs overwogen om ermee te stoppen, maar het centrum van het heelal blijft lonken. Als ik nu stop, zal ik me altijd blijven afvragen wat er gebeurt bij die grote heldere ster in het midden van de hemel.

Distance to centre: 114.965,4 lichtjaar.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 29

nomansskydagboek29
Oh! Em! Gee! Ik heb een AtlasPass V2 gevonden! Dat zegt aardbewoners misschien niets, maar op andere planeten is er in bijna ieder gebouw een mysterieuze deur die alleen opengaat met zo’n V2-pasje. Ik heb me vaak afgevraagd wat er gebeurt in die geheime kamers, maar zonder de juiste AtlasPass mocht ik gewoon echt niet naar binnen. Heel irritant.

Wat ik probeer duidelijk te maken is dat het best een big deal was toen ik vandaag die V2 vond. Al de hele reis loop ik tegen dichte deuren aan. Nu ging ik eindelijk ontdekken wat buitenaardse wezens uitspoken in hun geheime kamertjes. Iets dat zo geheimzinnig is moet haast wel de moeite waard zijn.

Dus ik heb vanmiddag een paar V2-deuren geopend, en het enige wat ik aantref zijn een soort… botanische tuinen? Ik snap het niet. Het is op zich een leuk detail dat buitenaardse onderzoekers ook planten bestuderen, maar waarom moet dat achter slot en grendel? Het is alsof de Korvax en de Gek me bewust hebben getrolled. Als je wekenlang nieuwsgierig naar iets wordt gemaakt, dan ga je vanzelf een leukere beloning verwachten dan alleen een paar kamers met planten.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 28

nomansskydagboek28
Het nadeel van zwarte gaten is dat ze zo slecht zijn voor je ruimteschip. Na iedere tocht krijg ik de mededeling dat er weer iets kapot is gegaan in de Bihirosh.

Soms is het alleen een hitteschild of iets anders dat je met een stukje ijzer en wat plakband kunt repareren, maar vandaag hield de Warp Reactor Theta ermee op. Een ingewikkeld onderdeel dat alleen gefixt kan worden met 500 stukken goud, 200 brokken emeril en een nieuwe Dynamic Resonator. Dat zegt de meesten van jullie waarschijnlijk niets, maar neem van mij aan dat het een tijdrovend boodschappenlijstje is.

Het goud was makkelijk vinden (al duurde het wel lang om 500 stukken uit te hakken), en de Dynamic Resonator kon ik gelukkig kopen in een ruimtestation. Maar ik heb lang moeten zoeken naar een planeet met emeril. Uiteindelijk kwam ik terecht op Lechedeweg Wafa. Een kleine maan met regenboogkleurige luchten en groene bulten in het landschap die ik meteen herkende als emeril. Eindelijk kon ik weer verder met mijn reis.

Distance to centre: 136.076,8 lichtjaar. Niet zoveel vooruitgang als gisteren, maar alle kleine beetje helpen.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 27

nomansskydagboek27
Zou het kwaad kunnen om op één dag 20.000 lichtjaar te reizen? Ik ben vandaag door 11 zwarte gaten gevlogen en ik voel me een beetje… verdwaald. Ik weet wel waar ik ben, maar ik kan me er niets meer bij voorstellen. De getallen worden te groot. Hoeveel lichtjaren passen er in een mensenleven? Bestaat Dekelakeriko nog steeds? Bestaat de aarde nog? En was Urlits Amonovs een echte planeet, of heb ik dat gedroomd? Ik weet niets meer zeker.

De enige constanten zijn de buitenaardse planeten. Iedere keer anders, maar toch ook hetzelfde. Dat was weer een tentakelplaneet. Die blauwe ziet eruit als een ijswereld. En jahoor, daar komt weer een radioactieve woestijn met metershoge paddenstoelen. Hopelijk zijn de buitenaardse hagedissen deze keer wel vriendelijk.

Als deze reis een roadtrip was, dan waren die planeten de benzinestations waar je midden in de nacht stopt. Je loopt een beetje rond, je slaat wat voorraden in, en dan snel weer in je ruimteschip om verder te reizen. Nog dieper de nacht in, op weg naar een onbekende eindbestemming. Waarom maak ik deze reis ook alweer?

Distance to centre: nog 148.077,7 lichtjaar.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 26

nomansskydagboek26
Het klinkt misschien raar, maar ik begin nu pas te beseffen hoe groot het universum is. Achteraf gezien gebeurde die hele zoektocht naar Atlas (de eerste 23 dagen van dit dagboek) in een kleine uithoek van het heelal. Nu de boordcomputer het Path Towards Galactic Core heeft uitgestippeld, dringt het eindelijk door wat een krankzinnig idee het was om deze reis te maken.

Vanmiddag ben ik bijvoorbeeld wel 40 of 50 sterren gepasseerd. Voor mijn gevoel schoot ik lekker op, maar toen ik ging kijken was de Distance to Centre verschoven van 172.347,5 lichtjaar naar 170979,1 lichtjaar. Technisch gezien vooruitgang, maar op deze schaal stelt het eigenlijk niets voor.

Als ik dan ook nog bedenk dat er rond al die miljarden sterren meerdere planeten draaien, allemaal gevuld met wilde dieren en planten en tempels op de bodem van de zee… het is bijna niet te bevatten hoe groot alles is.

Zelfs de chagrijnigste astronauten, die nu nog steeds op het internet klagen over allerlei gebroken beloftes, moeten volgens mij onder de indruk zijn geweest toen ze voor het eerst rondkeken in die eindeloze sterrenkaart. Ik heb mezelf nog nooit zo klein gevoeld.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 25

nomansskydagboek25
Dat is apart zeg. Ik dacht vanmiddag even dat mijn radar kapot was, maar toen ik het icoontje volgde vond ik echt een tempel op de bodem van de zee. Dat heb ik nog nergens meegemaakt. Ruïnes van oude tempels staan op iedere planeet, maar altijd op het droge. Zouden er vroeger intelligente vissen hebben geleefd op Zusumzo Siselang?

De tempel werkte ook nog steeds. Toen ik naar de bovenkant van het trapje zwom, kon ik gewoon communiceren met het monument. Hij gaf me een korte geschiedenisles over de Gek (een buitenaards ras van hagedisachtige wezens), en hij leerde me weer een paar woordjes van hun taal. Ik spreek nog steeds geen vloeiend Geks, maar ik ken inmiddels voldoende woorden om ongeveer te begrijpen wat ze zeggen.

Nadat ik nog wat materialen had verzameld voor nieuwe brandstofcellen, stapte ik snel weer in de Bihirosh. Zusumzo Siselang was verder toch een saaie planeet, en ik heb nog duizenden lichtjaren te gaan.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 24

nomansskydagboek24
Ik heb een zwart gat gevonden. Ik zag dat Atlas gisteren een locatie markeerde op mijn sterrenkaart, en toen ik ging kijken was dit wat ik aantrof. Een rond gat in het heelal.

In mijn fantasie (gebaseerd op computerspelletjes en slechte science fiction-films) waren zwarte gaten altijd gevaarlijke afvoerputjes die met veel geweld alles in hun omgeving naar binnen zogen. Maar dit zwarte gat was juist heel rustgevend. Een zwarte parel in een langzaam pulserende mistnevel. Het zag er helemaal niet gevaarlijk uit.

Dus ben ik er in gevlogen.

Heel onverantwoord, ik weet het. Wetenschappers hadden me nog zo gewaarschuwd dat mijn lichaam waarschijnlijk uit elkaar zou worden gescheurd door de extreme zwaartekracht, maar ik was te nieuwsgierig om het niet te proberen.

Het goede nieuws is dat ik niet uit elkaar ben gescheurd. In plaats daarvan kreeg ik een mooie lichtshow. Alsof ik met mijn ruimteschip door een kaleidoscoop vloog. En toen het zwarte gat me weer uitspuugde, was ik opeens 2000 lichtjaar dichter bij het centrum van het heelal. Zwarte gaten zijn warp zones! In één minuut ben ik vandaag verder gereisd dan in alle ruimtetochtjes van de afgelopen 23 dagen bij elkaar opgeteld.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 23

nomansskydagboek23
Het is zover. Ik heb de laatste tempel gevonden en het mysterie van de Atlas Stones opgelost. Ik vond de ontknoping een beetje anticlimactisch, maar laat ik hem toch maar verstoppen achter de klik. Als je niet wilt weten hoe deze sidequest afloopt, lees dan vooral niet verder.