Het Pokémon Dagboek dag 3: En de tijd die vloog voorbij

Ik betrapte mezelf er vanmiddag op dat ik drie uur lang mijn vleermuis zonder ogen heb getraind. Ik keek op de klok en ineens waren er drie uren voorbij gevlogen. Gaat het wel goed met me? Ik zag altijd specifiek tegen Pokémon op omdat ik normaal gesproken zo'n hekel heb aan het grinden (eindeloos vijanden verslaan om maar genoeg Exp. Points bij elkaar te schrapen) in andere RPG's, en nu doe ik het voor m'n plezier? Valt Pokémon dan niet meer onder normaal gesproken?

Ik heb hier lang en diep over nagedacht, en ik ben tot de conclusie gekomen dat ik er geen snars van begrijp. Het vechten in Pokémon is weliswaar een klein beetje leuker omdat je alle vijanden niet alleen kunt verslaan maar ook kunt vangen (zo kun je aan het begin van ieder gevecht eventjes hopen op een nieuwe vijand die je nog niet hebt - spannend!), maar dat verandert niks aan het feit dat ik het eindeloze proces van aanval selecteren – aanvallen – aangevallen worden – aanval selecteren – aanvallen… etc nog steeds stomvervelend vind. En toch doe ik het. En toch vliegt de tijd voorbij terwijl ik het doe. Ik snap het niet. Echt niet. Pokémon is een mysterie!

Zie ook:
- Het Pokémon Dagboek dag 2: Hoe ik mijn Turtwig vond
- Het Pokémon Dagboek dag 1: Bla bla bla bla bla

Lees ook:Het Pokémon Dagboek dag 84: Op weg naar de top
Lees ook:Het Pokémon Dagboek dag 56: Op de rug van Turtwig
Lees ook:Het Pokémon Dagboek dag 58: Verslaafd aan Iron Island
Lees ook:Het Pokémon Dagboek dag 9: In de voetsporen van Alfonso
Lees ook:Het Pokémon Dagboek dag 54: Turtwig?!

Heb jij Games.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!