Bijna een hartaanval langs Highway 17


Beste schrikmoment ooit: het gebeurde in een verlaten huis, ergens langs Highway 17. Waarom ik daar was? Niet echt een goede reden, ik vermaakte mezelf met de Gravity Gun en ik was gewoon de tijd vergeten. Prachtig om te zien hoe buigzaam en matrasachtig die vieze matrassen reageerden als ik ze door de kamer smeet. (En raad eens hoe ze klonken als ik er met mijn koevoet op sloeg? Ja inderdaad ja, net als echte vieze matrassen). Alleen wat hoorde ik toch de hele tijd? Het klonk haast alsof er iemand zwaar en onregelmatig ademhaalde. Alleen dan… anders. Niet echt menselijk. Ach, het was vast gewoon mijn verbeelding. Dacht ik terwijl ik me omdraaide en recht in het lelijke gezicht van een Poison Zombie keek.

Normaal gesproken ben ik een redelijk stille gamer maar nu hoorde ik mezelf toch echt even verschrikt om hulp schreeuwen. Het is niet dat ik speciaal bang ben voor Poison Zombies, maar deze was totaal onverwacht en die engerd stond ook nog akelig dichtbij. In een reflex begon ik te schieten en ik bleef schieten totdat er echt niks meer bewoog. Was me dat even schrikken. Langzaam voelde ik de bloedsomloop in m'n gezicht weer op gang komen. De grote vraag is nu: heeft Valve het precies zo bedoeld of was dit een toevallige samenloop van omstandigheden?

In ieder ander spel zou ik er zondermeer vanuit gaan dat zoiets toeval is. Je moet als ontwikkelaar wel van hele goede huize komen om mij zo te manipuleren dat een zombie me op die manier van achteren kan besluipen. Maar in Half-Life 2? Ik weet het niet. Soms heb ik het gevoel dat de makers hier bij iedere stap die ik zet over mijn schouder meekijken. Toeval bestaat niet, en dat is precies de reden dat alles zo filmisch en spectaculair aanvoelt. Mooie films worden tenslotte ook niet gemaakt door de acteurs "meer vrijheid" te geven. De regisseur moet de baas zijn en verdorie, de beleving van een game kan er ook alleen maar beter op worden als de regisseur ten alle tijden weet waar de speler zich bevindt.

Een half uur later bijvoorbeeld, klauterde ik door het onderstel van een lange brug toen ik werd aangevallen door een Combine Gunship. De enige manier om dat ding te verslaan was met zes rake schoten van de Rocket Launcher. Gordon kon maximaal drie geschikte raketten bij zich dragen en zo creëerde het spel de interessante situatie dat ik wel terug moest naar een ander gedeelte van de brug waar ik eerder een krat met raketten had zien staan.

Met andere woorden: het spel wist waar ik me bevond op het moment dat het Gunship aanviel en het wist ook precies welke locatie ik moest bereiken. De perfecte gelegenheid voor de regisseur om er weer een mooi Bruce Willis-moment van te maken. Het zat er allemaal in: rennen over smalle loopplankjes terwijl ik werd beschoten door een Gunship, dekking zoeken achter muurtjes, een trappenhuis vlak voor m'n neus zien instorten. En het beste voor het laatst bewaard: inspelen op mijn hoogtevrees door me over een akelig smal balkje te laten kruipen terwijl ik nog steeds werd beschoten. Totale paniek, maar tegelijkertijd wel het besef dat ik een fantastische actiescene aan het meemaken was. Yippie-kay-yay moeder!

Ik weet dus nog niet hoe ze het gedaan hebben, maar ik ben ervan overtuigd dat ook die zombie-situatie precies volgens plan is verlopen.

Volgende week: Hoe ik Valve probeer uit te leggen wat een gaspedaal is.

Zie ook:
- Hoe ik al na twee levels ophield met Half Life 2
- Hoe ik op dringend advies van mijn lezers verder ging met Half-Life 2
- Hoe lang gaat dat Water Hazard level eigenlijk nog duren?
- Hoe ben ik nu weer terechtgekomen in Ravenholm?
- Hoe ik in Ravenholm iets over mezelf leerde
- Bijna een hartaanval langs Highway 17
- Ik begon me net af te vragen waarom dit level Sandtraps heet
- Hoe een houten plank mijn leven redde in Sandtraps
- De mierenvanger van Nova Prospekt
- Lemme get out of your way Freeman
- Hoe Dr. Breen hulp krijgt van Electronic Arts
- Het einde van Half-Life 2

Lees ook:Left 4 Dead interview, gameplay beelden
Lees ook:Hoe ik op dringend advies van mijn lezers verder ging met Half-Life 2
Lees ook:Hoe ik al na twee levels ophield met Half Life 2
Lees ook:Black Mesa (Half-Life remake) trailer
Lees ook:Hoe ben ik nu weer terechtgekomen in Ravenholm?

10 reacties op “Bijna een hartaanval langs Highway 17

  1. The Dude

    Haha, leuk verhaal (en natuurlijk zoals altijd met een toepasselijke illustratie). Gepost om 01:29 – was dat direct na het voorval?

    Ik ben nu RE4 aan het spelen en daar zitten ook een paar aardige schrik-momenten in!

      /   Beantwoorden  / 
  2. Shitbull55

    Geweldige tekening! Goed begin van de dag!

      /   Beantwoorden  / 
  3. Skar

    Grrr…heb HL2 inmiddels twee keer uitgespeeld en was alweer halverwege Ravenholm toen ik ff ermee gestopt ben.
    Nu halverwege Episode 2 (jaja… Ep1 ook gespeeld).

    Maar al dit gepraat over HL2 laat me toch echt weer verlangen om HL2 gewoon weer te gaan spelen. Lekker het verhaal doorlopen, mooie momenten meemaken. Ben blij dat je nu (eindelijk?) de pracht van het spel begint in te zien. Voor mij was HL2 al m’n beste game-beleving ooit.

      /   Beantwoorden  / 
  4. erik

    “Gepost om 01:29 – was dat direct na het voorval?”

    Nee eigenlijk niet. Het voorval is alweer een paar dagen geleden, ik had nu pas tijd om erover te schrijven.

    “Ben blij dat je nu (eindelijk?) de pracht van het spel begint in te zien.”

    Ik weet niet of ik het begin in te zien of dat deze levels leuker zijn, maar ik heb het inderdaad veel beter naar m’n zin dan in het begin van het spel!

      /   Beantwoorden  / 
  5. Tom

    Ik schrok me op dat moment echt ook te pletter! Precies hetzelfde. Voortaan, als ik daar kom schakel ik eerst meteen die zombie uit, van onder, met een granaat, zodat ie me niet meer kan laten schrikken. Echt grappig dat andere mensen er ook zo van schrokken, ben ik tenminste niet de enige ;)

      /   Beantwoorden  / 
  6. Bart

    Zoals ik al zei: het eerste gedeelte van het spel moet je even doorbijten. Het wordt alleen maar beter en beter. Het helikoptergevecht op de brug is één van mijn persoonlijke hoogtepunten. Toch had ik ‘maar’ drie raketten nodig en kon ik daarvoor leunen op een munitiekrat met een oneindige voorraad. Maargoed, ik speel op Easy. Misschien zit daar een verschil in.

      /   Beantwoorden  / 
  7. erik

    Ik ben in het begin natuurlijk weer meteen in sneltreinvaart door alle opties heen geklikt. Had niet eens gezien dat er ook een Easy stand was. Dat had me een hoop ellende kunnen besparen!

    Na drie voltreffers bleef hij bij toch echt gewoon vliegen. En in die kamer waar je de beveiling uit kon zetten zag ik ook nergens een munitiekrat.

      /   Beantwoorden  / 
  8. MNC

    Ik neem aan dat je weet dat er speciale kisten zijn die ammo blijven aanleveren, ze gaan nooit op. Je weet wel, die groene met een raket erop?

      /   Beantwoorden  / 
  9. MetroidPrime

    Hehe, de eerste keer dat ik dat deel van het spel speelde, schrok ik daar ook. Vorige week, toen ik dat deel voor de tweede keer speelde, wist ik dat er daar zombies zaten, maar opnieuw schrok ik toen die ene zombie ineens voor mij stond.

    Ik blijf de tweede helft van het spel veel leuker vinden dan de eerste helft(ondanks sommige boss-fights). Highway 17 en Sandtrap zijn zeer duidelijk het hoogtepunt van het spel voor mij, maar ik heb mij tot en met het allerlaatste level veel meer vermaakt dan in de eerste helft van het spel.

      /   Beantwoorden  / 
  10. basioh

    raar dat die zombie je niet aanvalt…

      /   Beantwoorden  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.