Hoe ik in Ravenholm iets over mezelf leerde


Weet je wat? Ravenholm is misschien wel het leukste level in Half-Life 2. Vanavond was de eerste keer dat ik mezelf er tijdens het spelen op betrapte dat ik het naar m'n zin had. En nee, ik kan ook nauwelijks geloven dat ik dat echt heb opgeschreven. Wat is er in hemelsnaam gebeurd?

Wat IS er gebeurd? Waarom moest ik me met tegenzin door de vorige levels heen worstelen terwijl Ravenholm zo spannend was dat het puntje van m'n tong ongemerkt uit m'n mond stak tijdens het spelen? Wat was er gisteravond anders? Is het spel veranderd of ben ik veranderd? Na vele uren lang en diep nagedacht te hebben over al die vragen denk ik dat ik het antwoord heb gevonden. En dat niet alleen, in het proces ben ik misschien ook nog per ongeluk tegen het antwoord gelopen op de nog veel grotere vraag die me al jarenlang achtervolgt: waarom heb ik zo'n hekel aan first person shooters?

Maar laten we beginnen waar ik eergisteren eindigde.

De straat was bezaaid met dode zombies. Als dat tenminste de correcte term is? Het waren alleszins zombies die niet meer bewogen. Zombies die trouwens het geluid maakten, als ik ze sloeg, van een rauwe biefstuk die met een ijzeren pijp wordt geslagen. Sorry. Ik kan het gewoon niet helpen nog steeds verbaasd te zijn over alle geluidseffecten die Valve heeft opgenomen voor Half-Life 2. Ik blijf overal maar tegen slaan om te controleren of ook dat geluidje precies klopt. Tot nu toe ben ik nog niet teleurgesteld en geloof me, ik ben grondig geweest. Om een voorbeeld te geven: er zijn hier ramen die Gordon niet kapot kan slaan. In plaats van te breken verschijnt er alleen een ster in het glas (die na een tijdje weer verdwijnt). Opzich een teleurstelling, maar het briljante eraan is dat het glas dus ook niet rinkelt als je er tegen slaat. Je hoort geen scherven op de grond vallen omdat er, nou ja, geen scherven op de grond vallen. Het glas in Half-Life 2 klinkt als het glas in een sigarettenautomaat. Sla er tegen met je koevoet en je hoort het droge geluid van glas dat weliswaar breekt, maar toch op z'n plaats wordt gehouden door een fijn netwerk van ijzerdraad. Misschien een klein detail, maar het wordt wel gewaardeerd. Hadden alle ontwikkelaar maar zo'n goed oor voor detail.

Maar: zombies. Zelfs al zagen al die dode zombies op de grond er nogal onheilspellend uit, het waren de "nog levende" zombies (nogmaals excuses als ook dat niet de juiste term is, ik had me niet gerealiseerd dat het zo lastig zou zijn om over zombies te schrijven) waar ik me echt zorgen over maakte. Er was een moment in Ravenholm waarop ik er serieus van overtuigd was dat de zombies eindeloos zouden blijven respawnen. Zoals de vijanden in Metroid. Het leek me niet erg Half-Life-2-achtig, maar mijn God… waar hield het spel anders zoveel zombies verstopt?

Bang! Bang! Bang!

Dat waren officieel mijn laatste drie kogels. Verbijsterd bladerde ik door de hele verzameling geweren. Echt alles was op. Zelfs geen granaten meer. Wat nu? Ik besloot om in paniek te raken. Ik bedoel, waarom niet? Wat had ik nu nog te verliezen? Er kwamen vijf zombies op me af en het leek net een scene uit een slechte horrorfilm. Ik maakte de klassieke fout en liep achteruit een donker steegje in, mijn ogen strak op de zombies gericht.

En het werd nog erger. In mijn paniek was ik zo slim om in een doodlopend donker steegje te lopen. Ik kon letterlijk geen kant meer op. Met mijn rug tegen de muur hoorde ik de zombies op me afkomen. Zien kon ik ze niet, het was tenslotte stikdonker. Gordon heeft een zaklamp bij zich voor dat soort situaties, maar die gebruik ik het liefst zo min mogelijk. Zelfs al zijn wetenschappers in deze wereld intelligent genoeg om glas uit te vinden dat zichzelf repareert als iemand er een ster in heeft geslagen, een zaklamp maken die langer dan een halve minuut blijft branden is blijkbaar nog steeds een onmogelijke opgave. Maar ach, wat maakte het nu nog uit? Het kon vast geen kwaad om in ieder geval de dood in de ogen te kijken. Ik knipte de zaklamp aan en zag dat er inderdaad vijf bloeddorstige zombies op me afkwamen.

Dus dit was het dan. Ik ging sterven. En dat niet alleen, ik wist ook dat ik deze keer niet twintig seconden zou blijven wachten tot mijn volgende leven klaar was met laden. Het was mooi geweest. Ik was moe en ik had er geen zin meer in. Dit was… het einde? Wel, we zullen het nooit zeker weten, maar ik denk inderdaad dat ik het spel daarna niet meer aangeraakt zou hebben.

Maar toen gebeurde het.

Of beter gezegd: toen gebeurde het niet. De zombies vermoordden me niet. Ze kwamen alleen maar voor me staan en keken naar me. Eén van hen gaf me een klap. Ik verloor een beetje energie maar ik ging nog niet dood. En opeens dacht ik: wat als ik gewoon wegren? Zo simpel als dat. Gewoon om de zombies heen lopen en het steegje weer uit rennen. Maar kon ik dat wel maken? Het klonk bijna te eenvoudig. Zo'n simpel plan, als je het al zo mag noemen, leek me gedoemd om te mislukken. Iemand zou me vast proberen tegen te houden. Ik besloot het toch te proberen, maar ik gaf mezelf weinig kans. "Vaarwel wrede wereld," was het laatste wat ik dacht.

En daarna wordt alles een beetje wazig. Ik herinner me nog vaag dat het toch lukte om uit het steegje ontsnappen en dat ik een ijzeren pijp vond. Daarmee heb ik volgens mij een paar zombies doormidden gehakt (één van mijn minst favoriete geluidseffecten. Zombies die klinken als drilpudding? Please! Dat geluid is veel te zompig, niet solide genoeg. Bij een echte zombie zou ik verwachten dat we dingen hoorden scheuren en breken. Ik ben kritisch omdat ik weet dat Valve beter kan). Er waren ook nog headcrabs die ik kon wegzappen met de Gravity Gun en er was een confrontatie met een Poison Zombie waar ik het liever niet over heb. Niet omdat ik het ben vergeten of omdat het te emotioneel is om over te praten, maar gewoon omdat niemand me zou geloven. Het was te ongeloofwaardig. Laten we het er op houden dat het te maken had met mij, een woedende Poison Zombie en een koevoet. Meer wil ik er niet over kwijt.

Hoe dan ook, na afloop had ik nog exact 3% levensenergie over. In iedere andere situatie een goede reden om in paniek te raken, maar terwijl ik om me heen keek begon ik me juist steeds beter te voelen. Op een paar loslopende headcrabs na zag Ravenholm er behoorlijk verlaten uit. Volgens mij had ik gewoon in m'n eentje alle zombies uitgeschakeld. Zonder ammunitie! En ik leefde nog! Wat er in die paar minuten precies is gebeurd zal wel voor altijd een mysterie blijven, maar het komt er vooral op neer dat ik me begon te beseffen dat ik veel gevaarlijker was voor de zombies dan zij voor mij. Ik bedoel, wat konden ze nu eigenlijk helemaal doen? Het zijn zombies! Ze lopen langzaam en dankzij hun gejammer hoor je ze al van een kilometer afstand aankomen.

En bovendien, let op, dit is een belangrijk punt, nu komen we heel dicht bij de kern van mijn grote first person shooter probleem: zombies kunnen niet schieten. Als ik door een zombie wordt geraakt weet ik zeker dat hij vlak naast me staat. Dichtbij genoeg om me te kunnen slaan of bijten. Hier in Ravenholm hoef ik nooit bang te zijn voor onzichtbare kogels omdat ik toevallig in iemands gezichtsveld sta. Ik heb begrepen dat Ravenholm voor veel spelers hun minst favoriete level was. Waarom eigenlijk? Voor mij was het een openbaring! Hier was nu eindelijk eens een level waarbij ik overzicht kon houden over het hele slagveld. Hier is een zombie en daar loopt een headcrab, dus laat ik eerst wat aan die zombie doen. Het was nog steeds niet makkelijk, o nee zeker niet, maar voor de eerste keer voelde ik me niet de hele tijd zo frustrerend hulpeloos. Eindelijk kon ik het spel gaan spelen!

Zo voelde het echt. Voor heel even veranderde Half-Life 2 van een interactieve "ervaring" in een echt computerspel. En wat was het heerlijk om weer eens ergens goed in te zijn. Ik was Bill Rizer! Ik was de piloot van de Vic Viper! Overal om me heen brak de hel los maar ik had alles onder controle. Zombies sprongen op me af (ze waren nu opeens niet zo langzaam meer), maar ik hield mijn hoofd koel en schakelde ze één voor één uit. Het was fantastisch. Ik was de superheld! (Euh… het is misschien wel zo eerlijk om te vermelden dat ik ergens op een dakterras een gigantische voorraad ammo en medikits tegenkwam. Ik was dan wel de superheld, maar ik heb nu ook weer niet het hele level uitgespeeld op 3% health).

De grote finale van Ravenholm, het gedeelte met Father Grigori, was als de kers op de slagroomtaart. Ik ben gewend aan sidekicks die hulpeloze watjes zijn zodat ik ze moet beschermen, maar dat was bij Father Grigori echt niet nodig. Voor een dominee kon hij opvallend goed met een geweer overweg en samen met hem over het kerkhof hollen was een geweldige ervaring. Meer dan genoeg leuke voorwerpen om de Gravity Gun op los te laten, overal medikits en nieuwe ammo… wat een kick. Ik had echt het gevoel dat de makers van het spel me even wilde belonen met een paar minuten zorgeloos knallen.

En zo kwam ik uiteindelijk terecht bij de mijnschacht. Een groot en vooral diep gat in de grond. Diep genoeg om te pletter te vallen en natuurlijk nergens een ladder te bekennen. Hm! Echt zo'n situatie waarin je zou wensen dat je nog een Portal Gun bij je had.

Dus dat wordt een interessant probleem voor mijn volgende Half-Life 2 sessie.

Zie ook:
- Hoe ik al na twee levels ophield met Half Life 2
- Hoe ik op dringend advies van mijn lezers verder ging met Half-Life 2
- Hoe lang gaat dat Water Hazard level eigenlijk nog duren?
- Hoe ben ik nu weer terechtgekomen in Ravenholm?
- Hoe ik in Ravenholm iets over mezelf leerde
- Bijna een hartaanval langs Highway 17
- Ik begon me net af te vragen waarom dit level Sandtraps heet
- Hoe een houten plank mijn leven redde in Sandtraps
- De mierenvanger van Nova Prospekt
- Lemme get out of your way Freeman
- Hoe Dr. Breen hulp krijgt van Electronic Arts
- Het einde van Half-Life 2

Lees ook:Hoe ben ik nu weer terechtgekomen in Ravenholm?
Lees ook:Left 4 Dead interview, gameplay beelden
Lees ook:Hoe ik al na twee levels ophield met Half Life 2
Lees ook:Hoe ik op dringend advies van mijn lezers verder ging met Half-Life 2
Lees ook:Het einde van Half-Life 2

12 reacties op “Hoe ik in Ravenholm iets over mezelf leerde

  1. anner

    haha ik vind het steeds weer geweldig om je stukjes over dit spel te lezen.
    het spel is echt niks voor mij kben ook niet van de fps maar kmoet toch altijd wel lachen om je stukjes:D

      /   Beantwoorden  / 
  2. Snotdrol

    Ik vind het nergens op slaan

      /   Beantwoorden  / 
  3. Danny

    Op welke console is half life 2?? de 360 toch?? en ga je nog ooit door met je animalcrossingdagboek erik?

      /   Beantwoorden  / 
  4. anner

    ik vind je screenname wel om te gieren hor >.<
    (niet die van jou danny;) )

      /   Beantwoorden  / 
  5. MNC

    Leuke verbinding tussen jouw tongstukje in de tekst en die van Gordon op de tekening :)

    Maar de fast zombies zijn allesbehalve overzichtelijk. Man, wat zijn die dingen snel.

      /   Beantwoorden  / 
  6. erik

    En ik had me nog wel voorgenomen om mijn Half-Life 2 verhaal deze keer wat KORTER te maken. Sorry iedereen, de volgende wordt weer gewoon vier alinea’s of minder.

    “het spel is echt niks voor mij kben ook niet van de fps maar kmoet toch altijd wel lachen om je stukjes:D”

    Leedvermaak? ;)
    Maar dankjewel. Het is goed om te weten dat er nog mensen zijn die al mijn gezeur met plezier lezen ook.

    “Ik vind het nergens op slaan.”

    Tja, dat mag natuurlijk ook!

    “Op welke console is half life 2?? de 360 toch??”

    Op de Xbox 360, op de Playstation 3 en op de PC.

    “en ga je nog ooit door met je animalcrossingdagboek erik?”

    Nou, hooguit rond de kerstdagen weer heel even. Voor de rest ben ik wel klaar met Animal Crossing Wild World. Laten we hopen dat de volgende Animal Crossing eens wat nieuwe dingen in de serie introduceert.

    “Leuke verbinding tussen jouw tongstukje in de tekst en die van Gordon op de tekening :)

    Ik heb vandaag voor de verandering eerst het verhaal geschreven en toen pas de tekening gemaakt. :p Dan kan ik inderdaad rekening houden met zulke details.

    “Maar de fast zombies zijn allesbehalve overzichtelijk. Man, wat zijn die dingen snel.”

    Tja… nog altijd minder snel dan een kogel. En verder ook niet echt gevaarlijk. Ik kon ze zelfs met de koevoet verslaan. Drie of vier klappen maar. Toen ik eenmaal de juiste “state of mind” had vond ik het in ieder geval geen moeilijk level meer. :D

      /   Beantwoorden  / 
  7. MNC

    De geluiden die ze maken lieten me wel met een “holy shit!” gedachte achter ;)

    Ravenholm was wel een flinke verandering ten opzichte van de rest van City 17.

    Overigens ben je niet ver verwijderd van weer een frisse kijk.

      /   Beantwoorden  / 
  8. erik

    Dat was interessant leesvoer. :) Ik ben het er helemaal mee eens, de toeschouwer maakt een kunstwerk altijd zelf af door er zijn eigen interpretatie aan te geven. Bij videogames is dat misschien nog wel het allerduidelijkst.

      /   Beantwoorden  / 
  9. Kars

    Die mijnschacht naar beneden is niet zo n probleem, ze zijn vergeten de verstevigingsbalken weg te halen;). Ik heb gister weer eens ravenholm gespeeld en het bleef voor mij toch een irritant level. Alleen het laatste deel op het kerkhof was leuk. Hordes zombies allemaal in een keer afslachten met een cirkelzaag kijk da’s leuk.

      /   Beantwoorden  / 
  10. tefdfs

    Heb je wel eens ravenholm gespeelt in hl2 deathmatch (multiplayer) met het doel om zoveel mogelijk zombie bots te verlaan
    wie de meeste zombies verslaat wint het spel
    dat is een van mijn meest ziekste spel ervaring ooit geweest kan ik je vertellen.

      /   Beantwoorden  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.