Geschiedenisles! Mega Man 2


Eerste indruk: is dit nu alles? Is dit nu echt het avontuur waar al twintig jaar lang over gediscussieerd wordt? Het hoogtepunt van de serie? Het beste platformspel ooit gemaakt? Is dit nu, kortom, Mega Man 2?

Nee, ik snapte het echt niet. Ik start het spel op en ik word geconfronteerd met exact dezelfde Mega Man-sprite als in het eerste avontuur. Hij loopt door levels die er ongeveer hetzelfde uitzien en hij vecht tegen ongeveer dezelfde vijanden. Het is leuk maar… been there, done that. En natuurlijk, alles wat goed was aan het eerste spel is hier nog steeds goed, maar in eerste instantie snapte ik niet wat Mega Man 2 nu zo speciaal maakt dat Mega Man 1 nog niet had (en wat de latere spellen blijkbaar zijn kwijtgeraakt).


En om eerlijk te zijn: ik begin te vrezen dat ik zeventien jaar te laat ben om er ooit écht helemaal achter te komen. (Schattig detail: de releasedatum van Mega Man 2 was in Europa 14 december 1990. De releasedatum op de Virtual Console was, jawel, 14 december 2007! Exact zeventien jaar later).

Ik ben te oud. Ik heb al teveel gezien, teveel spellen gespeeld. Misschien zijn de enige NES-spellen waarvan ik nog echt onder de indruk kan raken de spellen die ik vroeger ook speelde? Niet echt een opbeurende gedachte, maar Mega Man drukt me behoorlijk met mijn neus op de feiten. Onbekende Super Nintendo spellen kunnen me nu nog steeds omver blazen als ik ze voor het eerst speel, maar die voelen dan ook nog steeds niet verouderd. De ontwikkeling van 2D games is min of meer stil blijven staan sinds 1996, dus het is niet zo vreemd dat mijn mond nu af en toe nog steeds openvalt van verbazing als ik voor de eerste keer Chrono Trigger speel. Maar die 8 bit graphics, ik weet het niet. Ze zijn nog steeds leuk en charmant, maar ze kunnen me niet meer laten kwijlen van verbazing.


Als ik nu tegenover de groene draak kom te staan (en geloof me maar als ik zeg dat die groene draak voor zijn tijd een legendarische tegenstander was), dan vind ik dat nog steeds best leuk. Echt spannend is het gevecht niet, maar ik kan waarderen wat Capcom probeerde te bereiken. De manier waarop die draak je besluipt is nog altijd meesterlijk. Nietsvermoedend springt Mega Man van blokje naar blokje boven een groot ravijn, als plotseling de draak achter zijn rug opduikt en hem begint te achtervolgen. Hij vernielt alle blokjes waar je al overheen bent gesprongen zodat Mega Man geen kant meer op kan. Ik zou er behoorlijk van in paniek raken… als ik nu nog steeds twaalf jaar oud was.

Maar nu ben ik oud en cynisch en ik denk alleen maar: hey, dat is best knap gedaan… voor een NES-spel. En ik denk aan Kraid in Super Metroid. Niet één maar twee schermen hoog en veel beter geanimeerd. Én een veel leuker gevecht met alle rondvliegende projectielen en de… dingen die hij uit zijn navel schiet waar Samus op kan staan.

(Wat ben ik met terugwerkende kracht blij dat ik Super Mario Bros. 3 vroeger wél heb gespeeld. Zou ik nu anders ook zo bitter hebben gezeurd over het eindgevecht tegen Bowser?)

Maar stop! Wacht nog heel even met die hate-mail.


Het goede nieuws is namelijk dat gameplay nooit veroudert. Wat in 1990 leuk was om te spelen is dat in 2007 nog steeds. En godallemachtig, wat is Mega Man 2 nog steeds leuk om te spelen. Wat het precies is dat deze spellen zo tof maakt zal wel voor altijd een mysterie blijven. Er bestaan letterlijk honderden spellen over mannetjes die kunnen springen en schieten, waarom vallen alle puzzelstukjes uitgerekend bij Mega Man zo perfect in elkaar?

Of nee, ik overdrijf. Zo ingewikkeld is het nu ook weer niet. Er mogen dan honderden andere spellen in dit genre bestaan, bijna geen enkele daarvan is net zo goed uitgevoerd. Mega Man verdient misschien geen originaliteitsprijs maar het is wel heel heel heel goed gemaakt. En voor wat betreft Mega Man 2, er zijn vier dingen die deze aflevering zo briljant maken:

A. De controls werken perfect. Punt. Mijn broertje kan getuigen hoe vaak ik vroeger "maar ik drukte écht op de springknop!" riep als ik weer eens onterecht te pletter viel in een middelmatige platformer. Dat soort flauwekul is me in Mega Man dus geen enkele keer overkomen. Met de springknop springt Mega Man, iedere keer weer. Hij zakt ook nooit met zijn tenen door een platform als je er nét niet ver genoeg op staat. Kogels raken altijd hun doel en er zijn nooit vage situaties waarin je hoeft te twijfelen wiens schuld het nu weer is dat je doodging. Het is gewoon altijd jouw schuld! Dit hele spel voelt solide op een manier die maar weinig andere NES-spellen kunnen evenaren.

B. Het is moeilijk. En niet zo'n klein beetje ook. Mensen die niet van Mega Man houden klagen altijd dat het meer een kwestie is van trial & error dan van echte vaardigheid, maar die mensen missen het hele punt.


Heb je ooit een speedrun bekeken waarin iemand Mega Man 2 uitspeelt in een half uur zonder ook maar één keer geraakt te worden? Dat ziet er erg indrukwekkend uit. En het grappige is dat het spel je met zijn trial & error bewust traint om zelf ook zo goed te worden. Ja! Ook jij kunt zulke speedruns maken!


Met Mega Man 2 heb ik iets gedaan wat ik tegenwoordig bijna nooit meer doe: direct nadat ik het spel had uitgespeeld op normal ben ik er nog een keer aan begonnen op difficult. Op het moment van schrijven heb ik de difficult-versie nog niet uitgespeeld, dus laat ik niet al te hoog van de toren blazen (Dr. Willy is zo moeilijk!), maar ik was af en toe verbaasd over mijn eigen vaardigheden. De meeste trucjes en valstrikken herinnerde ik me nog van de eerste keer, zodat ik nu mijn eigen bijna-perfecte speedruns kon uitvoeren. Weinig dingen geven zo'n goed gevoel als Crash Man binnen vijf seconden verslaan.


C. Het levelontwerp is geweldig. Het is op dat gebied dat Mega Man 2 echt schittert. Ik ben dan misschien geen twaalf jaar oud meer, na dit spel een paar dagen gespeeld te hebben begin ik nu ook in te zien wat er zo bijzonder aan is. Beter dan Mega Man 1, dat is nu al zeker. (Om het met de andere delen uit de serie te vergelijken zal ik moeten wachten tot het volgende spel aan de Virtual Console wordt toegevoegd. Ik weet natuurlijk niet of het altijd zo werkt, maar de Europese releasedatum van Mega Man 3 was 20 februari 1992…).

Waarom die levels dan zo goed zijn? De legende rond Mega Man 2 is dat Capcom's programmeurs dit spel in hun vrije tijd hebben gemaakt. De eerste Mega Man was in die dagen niet echt een commercieel succes en het bestuur van Capcom voelde er weinig voor om geld te steken in een vervolg. Bijna was Mega Man roemloos tenonder gegaan, maar het heldhaftige Mega Man-team geloofde zo fanatiek in hun blauwe mannetje dat ze uit pure liefde zelfstandig een nieuw spel in elkaar hebben gezet. Overdag moesten ze zich bezighouden met verschillende andere projecten, maar na hun werktijd gingen ze iedere avond tot diep in de nacht aan de slag met Mega Man 2. Zo gaat althans de legende.

En het is een mooi legende. Misschien zelfs een beetje… té mooi? Ik bedoel, ik geloof best dat Capcom zo zijn twijfels had bij dit spel, maar Keiji Inafune heeft het verhaal vast en zeker flink aangedikt voor de pers. (Weet bijvoorbeeld dat een aantal van de acht Robot Masters zijn verzonnen naar aanleiding van een wedstrijd waarin Japanse kinderen zelf een robot mochten ontwerpen… dat klinkt niet echt als een "geheim" project waar een groepje programmeurs stiekem aan heeft gewerkt, hm?)

Hoe dan ook, het doet er eigenlijk niet echt toe. Belangrijker is dat de levels in dit spel merkbaar met veel liefde zijn ontworpen. Wat de omstandigheden ook waren, dit is duidelijk het werk van een groep mensen die zichzelf op alle mogelijke manieren wilden overtreffen. Om deze levels te overleven moet je constant alert blijven, weten wat je doet en vooral niet in paniek raken.

Om een voorbeeld te geven: de eerste keer dat er een vogel door het beeld komt vliegen om een ei te laten vallen weet je nog niet wat er aan de hand is. Misschien ben je zelfs blij dat het ei je niet heeft geraakt, maar dat is voordat je wordt aangevallen door een zwerm agressieve kuikentjes. Die beesten zijn gruwelijk irritant en geloof mij maar als ik zeg dat je de volgende keer dat ei kapot schiet vóórdat het de grond raakt. En dat is de manier waarop het spel je constant op je tenen laat lopen. Plotseling moet je de rechterbovenhoek van het scherm in de gaten houden voor nieuwe vogels, maar ondertussen verlangt het spel ook van je dat je over platformen springt en andere vijanden blijft verslaan. Het is lastig, maar zo'n ruimte overleven geeft je wel een zeldzaam goed gevoel.

D. Het heeft de beste videogame muziek ooit! Ja de beste, en ik duld geen tegenspraak. Ik moest verdorie bijna huilen toen ik het Wood Man level voor het eerst speelde. Niet omdat de muziek zo ontroerend was, maar omdat ik me plotseling besefte dat er nooit meer een spel zal komen met zulke goede muziek. Dit zijn deuntjes die zijn ontstaan uit beperkingen. Zoveel mogelijkheden had de geluidchip van de NES niet, je kon maar beter een goede melodie verzinnen als je wilde dat het ergens naar klonk.

Niet dat ik iets tegen georkestreerde muziek heb, maar soms… stiekem zou je soms wensen dat de de volgende generatie spelcomputers weer helemaal teruggaat naar primitieve geluidchips. Maak het die componisten maar lastig, dat brengt het beste in ze naar boven!

Anyway, ontroerend is niet het goede woord voor de muziek in Mega Man 2. Ik zou eerder zeggen dat het keihard ROCKT! Er is niet eens zo heel veel fantasie voor nodig om je deze nummers voor te stellen alsof ze gespeeld worden door een getalenteerde gitarist en een drummer die volledig uit zijn dak gaat.

Oh jeetje, wat is dit nu weer? Waar komt dit filmpje van The Minibosses plotseling vandaan?

Ahum. Wow. Dat was gaaf! En alsof het nog niet duidelijk genoeg was: ik vond Mega Man 2 een erg goed spel. En jij, als je niet bang bent voor een pittige uitdaging, vast en zeker ook. Als ik een tijdmachine had zou ik zeventien jaar terugreizen en mezelf dwingen om het spel op de eerste dag te kopen zodat ik het kon ervaren zoals het oorspronkelijk bedoeld was (als één van de mooiste spellen die OOIT (op dat moment) gemaakt waren), maar tot het zover is kan ik me geen betere bestemming bedenken voor die 500 Wii Points die je vast nog wel ergens rond hebt slingeren.

En kom nu maar op met deel drie!

Zie ook:
- Geschiedenisles! Mega Man 1

Lees ook:Mega Man 9 filmpje, met muziek!
Lees ook:Dus dit heeft Mega Man zoal uitgespookt op de GBA
Lees ook:De level editor van Mega Man Universe in beweging
Lees ook:De anatomie van Mega Man onthuld
Lees ook:Kijken: Mega Man 10 commercial uit de jaren ’80

7 reacties op “Geschiedenisles! Mega Man 2

  1. xtoc

    Muziek maakt een spel al 50% af, dat is wat megaman 2 zo goed maakt. Daarnaast is de leveldesign, met de variaties goed in elkaar gestopt. Megaman 2 was op gebied van vernieuwing toch vooruit.

    Maar het komt allemaal op muziek neer en de art. Castlevania is hier een mooi voorbeeld van.

      /   Beantwoorden  / 
  2. Gulzt

    Pracht artikel. Een waar woord, de NES spellen uit je jeugd blijf je het meest boeien. Hoewel mijn herinneringen aan bijv Megaman 2 vroeger ‘romantischer’ waren, dan wanneer ik het weer opnieuw speel.

    Mario bros 3 was inderdaad onvoorstelbaar geniaal / fantastisch, en nu – hoewel ik het spel nog zeker kan waarderen om z’n uitzonderlijke kwaliteit – ben ik nuchterder geworden.. Zie ik bewegende 2D-sprites op lauwe achtergrondjes..

    Wedden dat mensen die nu 12 jaar, op onze leeftijd schrijven over HALO 1 zoals jij nu Megaman 2 beschrijft? :)

    BEhalve dan over de moeilijkheid.. ik verwacht niet dat de spellen weer zo moeilijk worden als vroeger… helaas…

    In ieder geval een mooi eerbetoon aan Megaman 2. En inderdaad, de muziek is geniaal. Ik speel het nog regelmatig na op de piano! :)

      /   Beantwoorden  / 
  3. Daniel

    klinkt als een erg goed spel, een ik was van plan weer wat wiipoints te gaan kopen deze vakantie, dus wie weet :P

      /   Beantwoorden  / 
  4. erik

    “en nu – hoewel ik het spel nog zeker kan waarderen om z’n uitzonderlijke kwaliteit – ben ik nuchterder geworden.. Zie ik bewegende 2D-sprites op lauwe achtergrondjes.. “

    Yep, terwijl het er vroeger toch echt héél erg goed uitzag. Schuine hellingen, water waar je zomaar in en uit kon springen, die rare kartelrand aan het eind van ieder level… ik was echt onder de indruk vroeger. Vooral ook als ik één van de Koopa Kids had verslagen, en Mario terug naar de grond viel. Dan bewogen alle wolkjes op verschillende snelheden alsof sommigen verder weg waren. ^^ Dat vond ik vroeger zo gaaf.

    “Wedden dat mensen die nu 12 jaar, op onze leeftijd schrijven over HALO 1 zoals jij nu Megaman 2 beschrijft? :)

    Oh absoluut. Ik geloof ook helemaal niet dat spellen ECHT slechter zijn geworden, ook al voelt het voor mij soms wel zo. Er is gewoon een soort ideale leeftijd waarop games de meeste indruk zullen maken.

    “BEhalve dan over de moeilijkheid.. ik verwacht niet dat de spellen weer zo moeilijk worden als vroeger… helaas…”

    Tja, dat is het enige dat we helaas wel objectief kunnen vaststellen. :( Af en toe glipt er nog weleens een ouderwets moeilijk spel tussendoor, maar het merendeel is ontworpen zodat je nooit ergens vast zult zitten. En dat zal in de toekomst ook alleen maar erger worden. De lat wordt alsmaar lager gelegd, en spellen zullen steeds makkelijker moeten worden om te zorgen dat spelers niet gefrustreerd raken.

    Stel je voor dat een spel vroeger oneindig veel levens zou hebben, je voortgang na iedere tien stappen werd opgeslagen en je energiebalk zichzelf weer aanvulde als je een paar seconden wachtte… Alle recensies zouden het neersabelen als veel te makkelijk, terwijl die watjes die nu opgroeien klagen dat een spel te moeilijk is als dat er allemaal NIET inzit. ;)

      /   Beantwoorden  / 
  5. MNC

    Dr Wily Stage 1… :D Die muziek is en blijft goed.

      /   Beantwoorden  / 
  6. Gulzt

    “Terwijl die watjes die nu opgroeien klagen dat een spel te moeilijk is als dat er allemaal NIET inzit. ;)

    Inderdaad. Mensen die nu mario Galaxy een ‘moeilijk spel’ durven te noemen moeten maar eens de japanse mario 2 ‘the lost levels’ proberen.

    Zelda Twilight Princess een uitdaging? Probeer zelda 2 voor de NES maar eens.

    Gelukkig maakt online competitie in de betere titels uiteindelijk het beste in mensen los. Zolang dat de toekomst heeft, kunnen we eigenlijk niet beweren dat de spellen te makkelijk worden. Die worden zo moeilijk als het niveau van de tegenstanders.

      /   Beantwoorden  / 
  7. Daniel

    wat ik gister nog vergeten was te zeggen (schandelijk natuurlijk): het is een leuk stukje om te lezen ;)

      /   Beantwoorden  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.