Deze dagboek-bijdrage schrijf ik nog steeds vanaf Iron Island, uiteraard. Sinds iemand me bij het dagboek van gisteren vertelde dat het meisje met de blauwe kleren (of is ze toch een jongetje?) nooit meer terugkomt als je haar eenmaal hebt geholpen, krijgen ze mij hier voorlopig niet meer weg. Het is veel te leuk! Weet je hoeveel Exp. Points er bijvoorbeeld nodig zijn om een paarse vleermuis te laten stijgen van level 48 naar level 49? Ongeveer vijfduizend. En weet je in hoeveel gevechten ik dat hier bij elkaar kan sprokkelen? In ongeveer vijf gevechten! Het gaat allemaal bijna té gemakkelijk.

Mijn paarse vleermuis is nu dus zelfs al level 50, kun je het geloven? Geef me nog een dag op Iron Island en ik krijg hem ook nog wel op level 60, let maar op. En wat te denken van Turtwig met zijn vandaag verdiende level 45? De vijanden hier vallen al bijna dood neer als Turtwig alleen maar naar ze kijkt! Gras-aanvallen zijn duidelijk de zwakke plek van die steenbeestjes. Vuuraanvallen zijn ze helaas minder gevoelig voor, maar met veel pijn en moeite is het me toch gelukt om ook mijn brandende paard te laten groeien tot level 40. Toen evolueerde ze in… een nog groter brandend paard. Tja. De man die de creatieve evoluties moest verzinnen had blijkbaar een snipperdag toen deze Pokémon werd ontworpen.

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Tjonge, ik denk dat ik voorlopig niet meer van Iron Island afkom. Ik hou van deze plaats! Op het eerste gezicht lijkt het misschien niet veel soeps, gewoon een oude verlaten ijzermijn, maar het is een fantastische plek voor iedereen die lekker snel zijn Pokémon wil trainen. De oude mijntunnels zitten vol met levende rotsblokken (voor de kenners: vooral heel veel Graveler's, Onixen en Steelixen) van om en nabij level 30. De beloning loopt soms op tot meer dan duizend Exp. Points per verslagen rotsblok!

En het beste gedeelte? Je wordt tijdens het onderzoeken van de oude mijn bijgestaan door een één of ander meisje in blauwe kleren (als Nintendo geen enkele moeite doet om personages uit te diepen en maar gewoon om de haverklap nieuwe figuranten blijft introduceren, dan ga ik ook niet de moeite nemen om al hun namen uit m'n hoofd te leren). Dat betekent dat je tegen twee tegenstanders tegelijk vecht. Exp. Points verdienen ging nog nooit zo snel. En het allerbeste gedeelte? – Hou je vast – Na ieder gevecht vult dat blauwe meisje al je energie en al je aanvallen weer helemaal op! Het is alsof je de hele tijd je eigen persoonlijk Pokémon Center bij je hebt. Ik zou hier eindeloos kunnen blijven rondlopen en alsmaar sterker en sterker worden. Als jullie nu al dachten dat mijn Pokémon veel te sterk waren, wacht dan maar eens af hoe ze eruit zien als ik klaar ben met Iron Island!

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Kijk jongens! Ik heb mezelf getekend onder de boom die op de rug van Turtwig groeit terwijl we op een boot zitten die onderweg is naar Iron Island! Het is een beetje een lange zin, maar hij vertelt wel precies wat er vandaag allemaal met me is gebeurd. Ik zal het nog een keer opschrijven. Ja, Turtwig is inderdaad weer geëvolueerd. Ik heb het deze keer maar niet tegengehouden, erg veel erger dan Grotle kon het toch niet worden dacht ik… en ik had gelijk!

In zijn nieuwe vorm heeft Turtwig (in het begin van het spel snapte ik het concept van nicknames nog niet zo goed en heb ik TURTWIG de nickname Turtwig gegeven, dat is de reden dat hij nu nog steeds Turtwig heet) een boom op zijn rug! Lees die zin nog eens en laat het goed tot je doordringen: er groeit een boom op zijn rug! Hoe cool is dat? Ik vind het in ieder geval behoorlijk stoer. Ik weet nog goed hoe denise me op de tweede dag van dit dagboek uitlachte omdat ik mezelf had getekend op de rug van Turtwig, maar nu kan dat dus echt en ben ik alsnog de laatste die lacht. Haha! O ja, en we zijn dus onderweg naar Iron Island. Ik stond al op het punt om de Pokémon Gym van Canalave City binnen te gaan toen ik plotseling een boot zag die me gratis naar Iron Island wilde brengen. Nieuwsgierig als ik ben wilde ik daar eerst eens rondkijken. De zesde Pokémon Gym Leader verslaan kan later altijd nog.

Bekijk het hele Pokémon Dagboek! Morgen vanaf Iron Island!

Beste lezers, zonder jullie zou ik me af en toe echt geen raad weten. Ik heb serieus het gevoel dat Pokémon Diamond me de laatste tijd maar een beetje doelloos laat ronddobberen. In het begin van mijn avontuur kon ik nog geen stap verzetten zonder dat iemand me vertelde wat ik moest doen, maar sinds ik de vierde Pokémon Gym heb verslagen, houdt het spel definitief mijn handje niet meer vast. Als jullie me niet zouden voorzien van nuttig advies als: "Rechts van Jubilife kun je naar Canalave City, daar is de 6e gym!" (Linkster op 17/09/2007 om 07:27 uur), liep ik nu waarschijnlijk nog steeds te dwalen door Sinnoh.

Nu ja, ik loop eigenlijk ook nog steeds te dwalen door Sinnoh, maar dat komt meer omdat ik nog altijd gefascineerd ben door de mogelijkheden van Quagy's "Surf." Vandaag was ik weer over een één of andere rivier aan het varen toen ik plotseling uitkwam op een plek die volgens mij op geen enkele andere manier is te bereiken: de Fuego Ironworks fabriek! Jullie zouden er ook eens langs moeten gaan, het is leuk! Er woont een geschifte directeur die een krankzinnig systeem van transportbanden heeft laten aanleggen. Je wordt het hele gebouw door geslingerd en je komt overal terecht behalve waar je heen wilt. Als het je uiteindelijk lukt om de directeur te bereiken (leuker en uitdagender dan de meeste Pokémon Gyms die ik ben tegengekomen) legt hij je uit dat hij dat systeem heeft laten aanleggen om de efficiency in de fabriek te verhogen. Logisch! Hij gaf me trouwens ook nog een Fire Stone, wat heeft mijn trouwe publiek daar over te zeggen? Zijn Fire Stones ergens nuttig voor?

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Terwijl ik vanavond Pokémon speelde lag ik languit op mijn bed naar The Office te kijken (een Amerikaanse remake die beter is dan het origineel? Ik had nooit gedacht dat ik dat nog eens zou meemaken). Meestal ben ik heel slecht in twee dingen tegelijk doen, maar met een half oog op het scherm rondjes lopen door hoog gras en af en toe even snel door een gevecht heen klikken, dat kan ik nog net combineren met tv-kijken.

Als je Pokémon zo sterk zijn als de mijne kan er bovendien niet zo heel veel meer misgaan. Het geluid van de DS hoeft er niet eens echt voor aan. Je kunt je gewoon op de televisie concentreren terwijl je Pokémon steeds sterker worden. Makkelijk zat. Totdat je weer eens opkijkt van The Office, even snel naar het schermpje van je DS tuurt en plotseling wordt aangestaard door een monsterlijk gedrocht. "Gefeliciteerd," staat er onderin beeld. "Je Turtwig is geëvolueerd in een Grotle!" Turtwig?! Ben jij dat echt? Mijn lieve schattige Turtwig? Ik geloof er niks van. Volgens mij heeft dit monster me beslopen terwijl ik naar The Office keek en heeft hij die arme Turtwig opgegeten!

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Terwijl ik dit schrijf dobber ik in het water. Dat kan maar één ding betekenen: mijn plannetje is gelukt! Ik heb de vijfde Pokémon Gym Leader verslagen en sindsdien kan ik Quagy inderdaad als surfplank gebruiken. Het is leuker dan ik had verwacht! Ik had rekening gehouden met allerlei beperkingen, maar voor zover ik tot nu toe kan zien is ieder wateroppervlak in het spel geschikt om op te surfen.

Die vijfde Pokémon Gym viel dan wel weer tegen. Het was dat gebouw in Hearthome City waar ik al wekenlang niet naar binnen mocht omdat de trainer afwezig zou zijn. Willens en wetens heeft Nintendo al die tijd de spanning opgevoerd door niks te verklappen. Zou ze in slaap gevallen zijn? Was ze ontvoerd door buitenaardse wezens? De gekste mogelijkheden schoten door m'n hoofd. Maar toen het moment dan eindelijk aanbrak… gebeurde er helemaal niets bijzonders. Van het ene op het andere moment was Fantina gewoon wél weer aanwezig en niemand nam de moeite om uit te leggen waarom ze terug was of waar ze al die tijd is geweest. Wat een gigantische anti-climax zeg. Dat haar Pokémon ook nog eens zwak en ongevaarlijk waren zal ondertussen niemand meer verbazen. Ik heb Crobat er zijn tanden maar op laten slijpen en die versloeg iedereen zoals gebruikelijk met één of twee aanvallen.

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Ik wist wel dat het een goed idee zou zijn om Quagy mee te nemen op reis! Hij heeft zich tot nu toe misschien nog niet heel erg nuttig gemaakt tijdens gevechten, maar hij zorgt met zijn vrolijke uiterlijk wel altijd voor een goede sfeer in de groep. En dat is ook belangrijk!

Bovendien kreeg ik vandaag van een oud vrouwtje een nieuwe aanval genaamd "Surf" die me in de toekomst (zodra ik de vijfde Pokémon Gym Leader heb verslagen) in staat zou moeten stellen om over water heen te lopen. En raad eens welke van mijn Pokémon als enige in staat was om Surf te leren? Het was niet Crobat, het was niet Turtwig en het was ook niet dat brandende paard. Neen, de enige Pokémon die in staat bleek om Surf te leren was niemand minder dan Quagy! Nu alleen nog even snel die vijfde Pokémon Gym verslaan en we kunnen binnenkort een gezellige wandeling over de zee gaan maken.

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Laat ik er maar niet omheen draaien: ik zat niet alleen vast in mijn avontuur, ik zat muurvast. Een paar dagen geleden heb ik de vierde Pokémon Gym Leader verslagen en sindsdien heb ik eigenlijk geen flauw idee wat nu mijn volgende zet moest zijn. Ik heb al vanalles geprobeerd maar ik kwam geen stap verder. Dat verbaasde me vooral omdat, tot aan dit punt, mijn avontuur zo rechtlijnig is geweest als een potje PacMan. Ik kon altijd gewoon de meest logische route volgen en kwam als vanzelf op de plaatsen waar ik zijn moest. Dit is letterlijk de eerste keer in het hele spel dat ik vast heb gezeten.

De oplossing kwam uiteindelijk in de vorm van een mevrouw die me een flesje toverdrank gaf. Het hielp vooral goed tegen hoofdpijn zei ze, en verklapte vervolgens ook maar meteen dat ik het aan een groep Psyducks moest geven die ergens anders een doorgang blokkeerden. Normaal gesproken zou ik nu een potje klagen over hints die zo duidelijk zijn dat ze de oplossing al verklappen, maar in dit geval was ik zo blij met haar hulp dat ik het voor deze ene keer maar door de vingers zie. Het is waar dat ik er nu geen bevredigend gevoel aan overhield toen ik het drankje aan de Psyducks gaf en ze inderdaad opzij gingen (normaal gesproken kan mijn hele dag niet meer stuk als ik een bijzonder lastige puzzel helemaal zelf weet op te lossen), maar in hemelsnaam, ik kan nu in ieder geval weer verder!

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

In de film Monty Python and the Holy Grail zit een prachtige scene waarin Koning Arthur moet vechten tegen een zwarte ridder die, zelfs als allebei zijn armen en benen eraf gehakt zijn, maar niet wil toegeven dat hij verloren heeft. (Waarschuwing voor jonge lezers: niet echt eng, maar er komt wel een hele hoop nepbloed voorbij). Aan die zwarte ridder moet ik altijd denken als ik Alfonso tegenkom.

Zo eens in de zoveel tijd kom ik mijn oude jeugdvriend tegen en die ontmoetingen verlopen in grote lijnen iedere keer hetzelfde. Alfonso zegt dat hij weleens wil weten hoe sterk mijn Pokémon inmiddels zijn en daagt me uit voor een gevecht. Vervolgens blijken al zijn Pokémon zwak en ongevaarlijk en ik hak Alfonso genadeloos in de pan. Maar geeft hij dat toe? O nee, natuurlijk niet. Zijn reactie is altijd hetzelfde: "Nou erik, je bent toch niet zo slap als ik verwachtte. Ik heb me natuurlijk wel een beetje ingehouden vandaag, maar de volgende keer ga ik echt m'n best doen!" Maar ik durft te wedden dat ik hem de volgende keer weer met één of twee aanvallen kan verslaan…

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Gisteren schreef ik in mijn dagboek, dit dagboek, over een uitstapje dat ik maakte naar de Pokémon Mansion. Je weet wel, dat grote huis met de excentrieke miljonair die iedereen zomaar rond laat snuffelen (behalve in zijn geheime kamer, verdorie). In de reacties onder dat dagboek wist lezer Linkster me te vertellen dat de bewaker van het Pokémon standbeeld in dat huis van 3 tot 5 uur 's ochtends pauze heeft. Niet iedereen vertrouwde Linkster meteen, maar mijn nieuwsgierigheid was wel gewekt.

En voor iedereen die zich afvraagt over welke bewaker en welk standbeeld ik het in hemelsnaam heb: in de Pokémon Mansion staat inderdaad één standbeeld dat wordt bewaakt. Door een bewaker. Als je het van dichtbij probeert te bekijken wordt je door de bewaker meteen weer naar achteren geduwd: het is verboden om dat standbeeld aan te raken. Maar toen ik vannacht om drie uur kwam kijken, wel… die bewaker stond er inderdaad niet! Linkster had gelijk, hij heeft 's ochtends vroeg blijkbaar pauze. Ongehinderd kon ik het standbeeld nu aanraken en overal vieze vingerafdrukken achterlaten. Het voelde stiekem en ondeugend… ik wist niet dat stiekem zo leuk kon zijn! Stomme bewaker die denkt dat hij de baas is, dit zal hem leren! En nu duik ik heel snel mijn bed in. Tot half vier opblijven is nog best vermoeiend.

Bekijk het hele Pokémon Dagboek