Categorie: "Pokemon"

Het Pokémon Dagboek dag 78: Een makkelijk gevecht


Ken je die scene in The Matrix waarin Neo eindelijk doorziet hoe de Matrix precies werkt en daarom alle aanvallen van Mr. Smith met één hand kan blokkeren? Zo ongeveer voelde ik me vandaag toen ik tegenover Cyrus stond, volgens hemzelf de Baas van Team Galactic. Hij had drie Pokémon bij zich die waarschijnlijk bedoeld waren als een pittige uitdaging. Alleen in tegenstelling tot Mr. Smith kregen Murkrow, Sneasel en Golbat niet eens de kans om mij aan te vallen. De "Fire Blast" van mijn brandende paard sloeg ze alledrie in één klap bewusteloos.

Ik moet toegeven dat ik me heel eventjes een soort superheld voelde… wow, ben ik echt al zo goed in dit spel? Maar toen landde ik weer met beide benen op aarde: natuurlijk ben ik niet "goed" in het spel, ik heb het gewoon zo lang gespeeld dat al mijn Pokémon een heel hoog getalletje achter hun naam hebben. Ik als speler heb me nog geen enkele nieuwe vaardigheid hoeven aanleren, wat ook meteen mijn grootste bezwaar is tegen dit spel en rpg's in het algemeen. Maar vooruit, het verhaal begint nu net een beetje spannend te worden (hoe zou het zijn met die drie ontvoerde Legendary Pokémon?!), laat ik toch nog maar even doorspelen. Nadat ik hem had verslagen kreeg ik ook nog deze "Master Ball" van Cyrus. Ik heb me laten vertellen dat ik daar erg zuinig op moet zijn. Misschien had ik hem dan beter niet kunnen gebruiken om die wilde Stunky mee te vangen?

Dat was een grapje jongens, rustig maar.

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Het Pokémon Dagboek dag 77: Beam me up, Scotty


Ik ben binnen! Ik ben in het Team Galactic hoofdkwartier! Achteraf voel ik me een beetje stom dat ik het niet eerder heb bedacht, maar het blijkt dus dat die "storage" sleutel bedoeld was voor de Team Galactic "storage" opslagplaats, een eindje verderop. Tja… kuch… laten we allemaal maar zo snel mogelijk vergeten dat ik zolang heb vastgezeten op zo'n simpele puzzel, okee?

Het belangrijkste is dat ik nu dus binnen ben! Die opslagplaats was via een ondergrondse gang verbonden met het hoofdkwartier, dus ik ben ook echt in het hoofdkwartier. Alleen, hoe kom ik nu weer buiten? Ik word langzaam gek hier! In plaats van deuren heeft Team Galactic alle kamers met elkaar verbonden via een ingewikkeld systeem van Warp Panels. Je gaat op een gekleurd rondje staan en je wordt geteleporteerd naar een ander gekleurd rondje, ergens in het gebouw. Voor m'n gevoel laat het systeem me de hele tijd rondjes lopen, maar het is moeilijk te zeggen… alle kamers lijken op elkaar! Eigenlijk heeft dit bezoekje aan het hoofdkwartier er vooral voor gezorgd dat ik de Team Galactic leden een stuk beter ben gaan begrijpen. Ooit waren het vast hele normale, aardige mensen net zoals jij en ik. Maar een paar uur tussen die vervloekte Warp Panels is genoeg om van iedereen een gestoorde freak te maken!

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Het Pokémon Dagboek dag 76: En ik ben hem ook niet vergeten!


Wel wel wel, misschien heb ik Team Galactic dan toch onderschat. Gisteren riep ik nog dat ze allemaal zo dom zijn, maar dat valt nu toch tegen. Ze zijn in ieder geval intelligent genoeg om hun hoofdkwartier zo te bouwen dat het mij niet lukt om er binnen te komen! En wat nog erger is, ze treiteren me zelfs door expres een "Storage Sleutel" voor het gebouw te laten slingeren die vervolgens op geen enkele deur past, de rotzakken. Vanaf de bovenste verdieping zaten ze me vast uit te lachen terwijl ze mij daar zagen stuntelen.

Maar niet getreurd, na een paar minuten besefte ik me plotseling dat ik eerst nog iets veel belangrijkers te doen had dan inbreken in dat stomme gebouw! Sinds ik die zevende Gym Leader versloeg kan ik immers tegen rotswanden opklimmen! Wat stond ik daar m'n tijd nog te verdoen met die sleutel terwijl ik lekker een berg zou kunnen beklimmen? Ik wist zelfs al precies welke rots ik als eerste wilde trotseren. Ik vloog er naartoe, leerde Turtwig de Rock Climb aanval en verbaasde me er vervolgens over hoe snel die logge schildpad opeens kan klimmen! Ik had denk ik iets langzaams en moeizaams verwacht. Pootje voor pootje steeds een stapje hoger, zoiets. Maar niks daarvan, Turtwig klimt alsof de duivel hem op de hielen zit, het gaat zelfs sneller dan gewoon lopen. Het ene moment sta je nog beneden, een tel later sta je opeens bovenaan de berg. Zoiets had ik nog nooit meegemaakt. Zou hij het gebouw van Team Galactic niet gewoon even voor me kunnen beklimmen?

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Het Pokémon Dagboek dag 75: Dom dom dom


Het ligt misschien aan mij, maar ik begin te denken dat alle medewerkers van Team Galactic eigenlijk niet bijster intelligent zijn. Het is bijna alsof ze onbewust graag verslagen willen worden en me daarom op alle mogelijke manieren helpen. Toen ik vandaag eindelijk arriveerde bij Lake Acuity (de bewakers lieten me nu gewoon door) was het eerste wat me werd toegeroepen door zo'n Team Galactic-type dat ik al te laat was. De Legendary Pokémon was alweer ontvoerd.

Als ze daarna gewoon was weggegaan zonder iets te zeggen, zou ik nu geen flauw idee hebben wat ik moest doen. Maar ze kon het natuurlijk niet laten. "Ik ga nu weg," zei ze. "En het heeft geen enkele zin om me achterna te komen naar ons hoofdkwartier in Veilstone City!" Dat is wat ze zei. Dom dom dom. Geen prijzen als je nu kunt raden naar welke stad ik op dit moment onderweg ben! (Alfonso was er trouwens ook nog… hij had net geprobeerd om Team Galactic tegen te houden maar het was hem niet gelukt om van deze vrouw winnen. Hij zei dat hij nu ging trainen om alsnog van Team Galactic te winnen maar ik weet het niet hoor. Als het lot van Sinnoh echt in zijn handen ligt loopt het volgens mij slecht af met deze regio. Misschien kan ik toch beter zelf proberen om Team Galactic te verslaan).

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Het Pokémon Dagboek dag 74: IJspret


Zoals ik gisteren al uitlegde kon ik nog niet naar Lake Acuity omdat de enige toegangsweg werd geblokkeerd door… kuch… twee bewakers. Het spel stond er gewoon op dat ik eerst de Pokémon Gym van Snowpoint City zou doorlopen. Dat vond ik al behoorlijk onzinnig, en toen ik vervolgens die Gym binnenstapte zag ik ook nog -ik maak geen grap- een glimmende, spekglad bevroren ijsvloer. Ik geloofde mijn ogen bijna niet. Precies mijn andere ijslevel-ergernis! Hoe krijgen ze het voor elkaar?

Maar het viel mee. De vloer was inderdaad glibberig, er werd alleen niet van me verwacht dat ik er normaal overheen liep. In plaats daarvan mocht ik expres lekker glijden om een grappige puzzel op te lossen. Dat was een stuk leuker dan per ongeluk uitglijden! Ik heb me ermee vermaakt. Na afloop (de Gym Leader was niet moeilijk om te verslaan) werd ik voor de verandering eens niet opgewacht door Alfonso. Wat? Had hij vandaag geen zin om op te scheppen? O nee! Ik weet het alweer, Alfonso verkeerde mogelijk in levensgevaar bij Lake Acuity! Laat ik dan toch maar eens die kant op slenteren om te zien of de bewakers me nu al wel door willen laten. Dat zou fijn zijn, nietwaar?

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Het Pokémon Dagboek dag 73: De held op sokken


Soms snap ik mijn Pokemon Trainer gewoon niet. Zonder een spoortje angst neemt hij het op tegen monsterlijk uitziende Pokémon die drie keer groter zijn dan hemzelf. Hij reist probleemloos door de hele regio Sinnoh en verslaat onderweg alle andere trainers die hij tegenkomt. Onbevreesd wandelt hij door moerassen, griezelige spookbossen en verlaten mijnschachten. Zelfs de beroemde Pokémon Gym Leaders van Sinnoh moeten uiteindelijk allemaal toegeven dat mijn Pokémon Trainer sterker is.

Hij is kortom een echte held, die Trainer van mij. Als hij eenmaal iets wil dan kan niets hem nog tegenhouden! Helemaal niets… behalve twee sullige Team Galactic bewakers. Het is echt onbegrijpelijk. Hij maakt fluitend een barre tocht dwars door de grotten van Mt. Coronet, krijgt op de koop toe ook nog een zware sneeuwstorm voor zijn kiezen en dat allemaal om maar bij Lake Acuity te komen. En als het dan eindelijk zover is, hij kan het meer al bijna ruiken, laat hij zich tegenhouden door twee lullige bewakers. Ze hebben nog niet eens geweren of gevaarlijke Pokémon bij zich, het zijn gewoon twee zielige mannetjes die heel kinderachtig zeggen dat ik er niet langs mag. En in plaats van te protesteren omdat, o ik weet niet, de hele wereld in gevaar is, reageert mijn Pokémon Trainer daar heel gelaten op. Geeft niks jongens, dan ga ik eerst wel wat anders doen. Zucht. Wat een watje. Dan eerst de Pokémon Gym van Snowpoint City maar zeker?

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Het Pokémon Dagboek dag 72: De eerlijke vinder


Volgens mij ben ik best een goed mens, over het algemeen genomen. Natuurlijk, ik ben heus geen heilige maar ik doe wel altijd m'n best. Maar soms… en dan vooral als ik dit spel aan het spelen ben, begin ik toch te twijfelen. Neem nou twee dagen geleden. Ik was net onaangekondigd binnen komen stormen in het huis van iemand die ik niet kende, en die man was ook nog zo eerlijk om me te vertellen dat hij "hier ergens in de buurt" zijn waardevolle Rock Climb aanval was verloren.

Toen ik even later die Rock Climb vond, half begraven onder de sneeuw, stak ik hem zonder nadenken gewoon in mijn eigen zak. Ik wist dat hij van die man moest zijn, maar de mogelijkheid om hem terug te geven kwam niet eens bij me op. Pas toen Ingmar, een bezoeker van deze site, me daarop wees begon ik te beseffen hoe onbeleefd dat eigenlijk van me was. En dus ben ik vandaag, dwars door een zware sneeuwstorm, teruggegaan naar dat huisje om de beste man zijn Rock Climb terug te geven. Dat gaf een goed gevoel, hoe graag ik ook een Rock Climb wilde hebben. Alleen hoefde de man hem niet terug. Sterker nog, hij gaf me zelfs een beloning omdat hij me zo eerlijk vond! Een fantastische Icicle Plate, precies wat ik altijd al wilde hebben (alleen, wat moet ik ermee?). Zucht… dus ik weet nu nog steeds niet of ik een goed mens ben of niet, maar één ding heb ik wel geleerd: die eenzame man in zijn blokhut is een beter mens dan ik.

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Het Pokémon Dagboek dag 70: Brrr…


Ik heb altijd een hekel aan die verplichte ijslevels die in bijna elk spel zitten. Waarom doen ontwerpers dat? Altijd als je ergens een ijswereld tegenkomt is er één van deze twee gruwelijk irritante dingen aan de hand (in sommige spellen zelfs allebei). Óf de vloer is glad en je personage glibbert alle kanten op. Óf je komt terecht in een wereld waar, wat eigenlijk nóg vervelender is, een sadistische ontwerpers het een leuk idee vond om het hele level vol te stoppen met sneeuw waarin je wegzakt zodat je personage h e e l
l a n g z a a m gaat lopen.

Drie keer raden voor welke van die twee dingen de makers van Pokémon Diamond hebben gekozen. Allemachtig, ik ben nog nooit zo diep weggezakt in de sneeuw! Op bepaalde momenten zag je alleen nog maar de pet van mijn poppetje boven de sneeuw uitsteken terwijl hij zich tergend langzaam een weg door de sneeuwstorm heen ploeterde. Leuk? Leuk voor mensen die van saaie dingen houden misschien, persoonlijk vond ik het maar frustrerend. Een lichtpuntje was wel toen ik een huisje tegenkwam waar de bewoner me vertelde dat hij de aanval "Rock Climb" (!) ergens buiten was verloren. En inderdaad, toen ik buiten even rondkeek zag ik die aanval al snel op de grond liggen. Vlakbij zijn huis, half begraven onder de sneeuw. Ik kan mijn Pokémon dus eindelijk leren om tegen rotswanden (zie Dag 41) op te klimmen!

Bekijk het hele Pokémon Dagboek

Het Pokémon Dagboek dag 69: Quagy leert Strength


Inmiddels ben ik gelukkig alweer een stuk dichter bij Lake Acuity dan gisteren. Het was even leuk om vast te zitten, maar na een tijdje begon ik toch ook wel iets van frustratie te voelen. Als je voor de zoveelste keer alle mogelijke routes hebt uitgeprobeerd en je komt gewoon niet verder, dan wordt dat op een gegeven moment vervelend.

Maar dankzij wat duwtjes in de rug door de altijd behulpzame bezoekers van deze site, heb ik het mysterie nu toch opgelost. Het bleek dat ik de aanval "strength" al de hele tijd in m'n bezit had, maar ik was het blijkbaar vergeten? Om wat voor reden dan ook had ik die specifieke aanval nooit aan één van mijn Pokémon geleerd. Jammer, want dat is juist precies de aanval waar ze sterk genoeg van worden om zware rotsblokken opzij te duwen. Dat ene rotsblok waar ik gisteren niet voorbij kwam? Geen enkel probleem meer nadat ik Quagy eenmaal superkracht had geleerd. Momenteel bevind ik me dus diep in de grotten van Mt. Coronet. Zal ik op deze manier uitkomen bij Lake Acuity? Wat heeft Team Galactic daar precies uitgespookt? Hoe zou het gaan met Alfonso en wanneer zal ik me eindelijk herinneren dat ik ook nog een Psyduck in de Pokémon Daycare heb gestopt? Kijk voor het antwoord op al die vragen -en meer- morgen weer naar het Grote Pokémon Dagboek!

Bekijk het hele Pokémon Dagboek