Wat een rotzak is Kyle Pulver eigenlijk. Ingenieuze, originele platformspelletjes programmeren kan hij als geen ander (zie ook Depict1), maar waarom heeft hij altijd zo weinig medelijden met de speler? Verge uitspelen op de normale manier is goed te doen, maar om toegang te krijgen tot de geheime bonuswereld moet je in ieder level een vlinder verzamelen. En nu komt het: er is geen ‘level select’-scherm. Even terug naar level 6 voor de ontbrekende vlinder kan dus niet. Wie er één mist mag meteen het hele spel overdoen.

Lees verder

Ultimate Flirt-Off is een deprimerend realistische flirtsimulator. Net als in het echte leven stap je zelfverzekerd op een leuk meisje af… waarna je over je woorden struikelt en jezelf voor gek zet door de grootst mogelijke onzin uit te kramen. Of je zoekt juist zo lang naar de juiste woorden dat er ongemakkelijke stiltes in het gesprek vallen. Ook net als in het echte leven dus.

Lees verder

These Robotic Hearts of Mine is een puzzelspel over hartjes en tandwielen. Je draait aan de tandwielen om alle hartjes overeind te zetten (♥ ← zo dus, met het puntje omlaag).Tegelijkertijd is These Robotic Hearts echter ook een tragisch liefdesverhaal. Over een jongen, een meisje, en de robot die tussen hen in komt staan.

Lees verder

SIN CAR laat zien hoe verfrissend een “rare” besturing kan zijn. Het spel zelf stelt niet veel voor – zigzag met je auto tussen een paar muurtjes door – maar de manier waarop zorgt voor een interessante ervaring. In plaats van de auto zelf bestuur je in SIN CAR de golflijn (de wiskundige term is sinusoïde – vandaar die titel) waarover hij rijdt. Beweeg de muis omhoog om de golven langer te maken, of omlaag voor korte golfjes.

Lees verder

Nintendo waarschuwde vroeger altijd dat zogenaamde “250 in 1″-spelcassettes je spelcomputer zouden beschadigen. Dat deden ze uit eigenbelang, dacht ik toen, maar Nitrome’s nieuwste creatie Mega Mash laat zien dat het inderdaad mis kan gaan. Ook hier speel je vanaf een illegale multicartridge, maar na een ernstige cartridge read error (de console gaat ervan roken) beginnen de spellen door elkaar heen te lopen.

Lees verder

Grey is een kort platformspel over een jongen en een meisje. Zij kijkt verdrietig voor zich uit, hij gaat op zoek naar 7 mysterieuze voorwerpen. Iedere keer als hij er één vindt wordt de grijze wereld een klein beetje ingekleurd. Tot zover de feiten. Het interessante is dat Grey dit verhaal aan je voorlegt zonder enige uitleg. Gebeurt het echt? Is het een droom? Is het meisje je zus? Je vriendin? En is ze inderdaad verdrietig of was dat alleen mijn interpretatie?

Lees verder

Dit is Lee-Lee. Hij denkt dat hij de hoofdrol speelt in een platformspel. Om dat te bewijzen besluit Lee-Lee zijn vriendin Lu-Lu te redden van een denkbeeldige kidnapper. Wat volgt zou een onopvallend ren-en-spring-spel moeten zijn… ware het niet dat Lee-Lee en zijn vijanden tegen elkaar praten. Op werkelijk alles hebben ze commentaar. Ook al stelt het spel verder weinig voor, je blijft spelen om maar niks van het gemopper te missen.

Lees verder

De sokken die je draagt, de computer waarop je deze site bekijkt, de M&M’s waarvan je zit te snoepen… de kans is groot dat ze zijn geproduceerd in ontwikkelingslanden. Onder erbarmelijke omstandigheden, voor bijna geen geld en vaak door jonge kinderen. Je weet dat het gebeurt, maar je denkt er liever niet te veel bij na. Of misschien weiger je je schuldig te voelen over iets waar mensen volgens jou zelf voor kiezen. Hoe je er ook tegenaan kijkt, dit spel laat zien wat er zoal komt kijken bij het runnen van een Sweatshop.

Lees verder

Skinny is het nieuwste spel van Thomas Brush, een onafhankelijke spellenmaker die sommige lezers misschien nog kennen van Coma. Dit is weer een 2D platformspel en ook hier vertelt Thomas een surrealistisch verhaal waarin niets is wat het lijkt. Aanvankelijk lijkt Skinny te gaan over een robot die niet weet dat hij een robot is, maar zowel hij (de robot) als jij (de speler) worden op meerdere manieren gemanipuleerd. Hoe dieper je graaft, hoe onheilspellender het wordt.

Lees verder

Tiny Wings is hét populairste iPhone-spelletjes van het moment. Dillo Hills is de schaamteloze kloon voor op je pc. Ik heb een knagend gevoel alsof ik daar iets negatiefs van zou moeten vinden, maar eigenlijk ben ik gewoon blij dat iPhoneloze gamers nu eindelijk kunnen zien of de hype terecht was. En bovendien, de makers van Tiny Wings hebben de maker van hun grote inspiratiebron ook nooit betaald of zelfs maar bedankt. Karma is a bitch, zou Ghandi zeggen.

Lees verder