Categorie: "No Man’s Sky"

No Man’s Sky dagboek – dag 20

nomansskydagboek20
Dit is een Atlas Interface. Een mysterieuze tempel die je kunt vinden door de aanwijzingen van Atlas te volgen. Ik wilde er eigenlijk niet over schrijven om het verhaal van No Man’s Sky niet te verklappen, maar na zeven tempels begin ik me af te vragen of er überhaupt een verhaal is dat ik kan verklappen.

De gebouwen zelf zijn iedere keer weer indrukwekkend. Reusachtige ruimtestations (dat zwarte stipje voor de ingang is mijn ruimteschip) met aan de binnenkant een glazen zaal met zwevende lichtdeeltjes. Eenmaal binnen krijg ik altijd een visioen, en de beschrijving daarvan… nou ja, lees zelf maar:

Technisch gezien een spoiler, selecteer de witte tekst om het citaat te lezen.

I am afraid I have seen too much. The code that underpins the universe comes to me in glimpses, half-remembered visions. Existence as a synthetic, governed by monolithic, complex algorithms. A program, as infinite as a universe. I am drawing back the veil on reality and what I see there is terrifying.

Het klinkt alsof ik een heftige ervaring heb gehad! Jammer dat ik me er zo weinig bij kan voorstellen.

Na afloop krijg ik weer een Atlas Stone (ik weet ook niet waar die voor dienen) en een routebeschrijving naar de volgende Atlas Interface. Het is allemaal erg mysterieus.

Ik ben nog steeds benieuwd wat ik aan het einde van deze reis ga vinden, maar ik begin me af te vragen of ik er iets van zal begrijpen.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 19

nomansskydagboek19
Ja, ik ben nog steeds struiken aan het slopen op Udoijinta-Oiso Ivoro. Het is het saaiste wat ik tijdens deze hele reis heb gedaan, maar om een of andere reden kan ik er niet mee stoppen. Ik had me voorgenomen om te vertrekken als ik 5 miljoen units had verdiend, maar inmiddels staat er al meer dan 10 miljoen op mijn intergalactische bankrekening. Het is een verslaving.

Het ergste is dat ik niet eens weet waar ik al dat geld voor ga gebruiken. Mijn ruimteschip is klaar om naar het centrum van het heelal te vliegen, en ik heb mijn pistool al uitgerust met alle mogelijke koelsystemen, beam focussers en combat amplifiers. Mijn uitrusting is er klaar voor, maar toch heb ik een stemmetje in mijn hoofd dat bij ieder miljoen fluistert: “Je weet maar nooit wat je later tegenkomt, misschien moet je nóg een miljoen bij elkaar sprokkelen.”

En voor ik het weet staat mijn ruimteship aan de grond en ben ik weer op Sac Venom aan het schieten. Weer in dat saaie sneeuwlandschap met die stomme bomen en die eindeloze stroom boze Sentinels.

Het is maar goed dat ik dit dagboek schrijf, en dat ik morgen niet weer een tekening van Udoijinta-Oiso Ivoro wil maken, anders stond ik over een week waarschijnlijk nog steeds dwangmatig struiken te snoeien.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 18

nomansskydagboek18
Dus daar komt Sac Venom vandaan. Ik kende de groene bolletjes alleen uit vrachtcontainers en neergestorte ruimteschepen, maar nu heb ik een planeet gevonden waar ze in het wild voorkomen.

Het zijn die roze struiken. Als je daarop schiet, spatten ze uit elkaar en blijft er één bolletje Sac Venom over. En hou je vast: die leveren per stuk 26.125 units op. Op deze tekening staat dus een klein fortuin afgebeeld, en de hele planeet ziet er zo uit. Met een uurtje struiken snoeien kan iedereen hier multimiljonair worden.

Eén probleem: de Sentinels vinden het niet leuk als je aan hun Sac Venom komt. Udoijinta-Oiso Ivoro staat geclassificeerd als een planeet met ‘minimal security’, maar zodra ik op een struik schiet, ben ik meteen een gezochte crimineel (Wanted Level 3) en word ik van alle kanten aangevallen.

Mijn strategie is dus om dicht bij het ruimteschip te blijven. Ik stap uit en schiet in de directe omgeving zoveel mogelijk struiken kapot. Ik negeer alle laserstralen en vlak voordat ik doodga stap ik snel weer in en vlieg ik naar een nieuwe locatie. Het kost wat meer tijd, maar met een beetje geluk word ik vandaag alsnog multimiljonair.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 17

nomansskydagboek17
Waarom kan ik onder water eigenlijk niet ademen? Mijn ruimtepak is toch bestand tegen extreme omstandigheden? Hitte, kou, giftige atmosferen, radioactieve straling… allemaal geen probleem. Ik kan zelfs overleven in de oneindige luchtledigheid van het heelal. Maar zodra ik ergens kopje onder ga, begint er meteen een zuurstofbalk leeg te lopen. Hoe kan dat?

Zuurstofgebrek is helemaal lastig als je net op Iftondieozawam bent geland. Een echte waterplaneet. Zo eentje met aan de oppervlakte alleen een paar rotsblokken, maar onder water een compleet ecosysteem met allerlei planten en zwemmende beesten. Het ziet er prachtig uit, maar ik kan hooguit een halve minuut rondzwemmen voordat ik weer naar boven moet om lucht te happen.

Ik werd er vanmiddag gewoon een beetje bang van. Ik zwom boven een ravijn waarvan ik de bodem niet eens kon zien, en opeens besefte ik hoe ver ik van huis was. In mijn ruimteschip heb ik nooit last van zulke gevoelens, maar daar in die oceaan, met alleen een kleine zuurstoftank om me in leven te houden, drong het tot me door hoe kwetsbaar ik eigenlijk ben. Het heelal is zo groot en ik ben maar een klein stipje, ergens op een vreemde planeet, lichtjaren verwijderd van de aarde.

Ik ben meteen weer in mijn ruimteschip getapt om een andere planeet op te zoeken. Misschien een radioactieve woestijn ofzo. Daar voel ik me een stuk prettiger.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 16

nomansskydagboek16
Planeten bij gekleurde sterren zijn niet zo exotisch als ik had gehoopt. Ik verken al de hele dag het gebied rondom Hopyorskyv-Ikhe (een blauwe ster, alleen bereikbaar met de allersnelste Warp Reactor), maar echt bizarre werelden heb ik nog niet gevonden.

Het blauwe licht lijkt wel te zorgen voor meer leven. Alle planeten zijn hier dichtbegroeid en worden bewoond door meerdere dieren. Die combinatie is op zichzelf niet bijzonder, maar zes van zulke werelden in hetzelfde stelsel heb ik nog niet eerder meegemaakt.

En het kan toeval zijn, maar ik vind vandaag ook opvallend veel zeldzame materialen. Bergen van goud, tientallen Chrysonite-kristallen en zelfs een planeet met zwevende plantjes waar Radnox uit komt vallen. Geen idee wat dat is, maar het is waardevol en ik heb het nog nergens anders gevonden.

Het zijn allemaal geen spectaculaire ontdekkingen, maar wel leuker dan de zoveelste planeet met kale rotsvlaktes. Als je tijdens je reis kunt kiezen tussen een witte of een gekleurde ster, dan zou ik zeker even bij de gekleurde gaan kijken.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 15

nomansskydagboek15
Weet je wat ik vroeger deed als ik werd aangevallen door ruimtepiraten? Helemaal niets. Ik wachtte gewoon tot ze mijn schip hadden opgeblazen (wat nooit lang duurde) zodat ik overnieuw kon beginnen. Terugvechten had geen zin; de piraten wonnen toch altijd.

Sinds de aanschaf van mijn nieuwe ruimteschip denk ik daar anders over.

Ik merkte het meteen toen ik vanmiddag werd aangevallen: de ontploffing bleef veel langer uit dan normaal. Blijkbaar beschikt de Bihirosh over sterkere schilden dan mijn vorige twee schepen.

Voor de grap besloot ik terug te schieten. Dat lukte voor geen meter, totdat ik doorkreeg hoe het rare richtsysteem werkt. Je moet niet op de vijanden schieten, maar op het viziertje dat voorspelt waar ze zich over een paar seconden bevinden.

Toen ik dat eenmaal snapte begon ik er lol in te krijgen. Een voor een schakelde ik alle piraten uit en nam hun buit in beslag. Dat voelde een stuk beter dan mijn oude tactiek. Bij het volgende waarschuwingssignaal vlieg ik recht op de piraten af in plaats van te vluchten!

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 14

nomansskydagboek14
Nou, dat ging sneller dan verwacht. In een verlaten vliegveld ontmoette ik een buitenaards wezen dat zijn ruimteschip wilde verkopen.

De Bihirosh S36 kostte anderhalf miljoen units en heeft een redelijk ruim laadruim. (Voor de kenners: 23 slots). Eigenlijk zocht ik een nóg grotere, maar ik kon de verleiding niet weerstaan om nu al te upgraden.

Nu alleen nog materialen verzamelen voor een verbeterde Warp Reactor. Dan kan ik met eigen ogen zien of of de planeten echt zoveel interessanter zijn rondom rode en groene sterren.

Ik maak me nu wel een beetje zorgen om dat buitenaardse wezen. Op een dode planeet (de computer classificeerde het letterlijk als een ‘lifeless planet’) je enige vervoersmiddel verkopen klinkt niet echt als een goed doordacht plan. Misschien kan de volgende astronaut die naar Doxoggug-Uin Minor gaat hem een lift geven?

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 13

nomansskydagboek13
Ik las vandaag ergens dat de interessantste planeten zijn te vinden rondom rode, groene en blauwe sterren. En dat zulke sterren alleen bereikbaar zijn met een geüpgrade Warp Reactor. En ik maar denken dat die upgrades alleen waren bedoeld om iets sneller te vliegen! Ik loop al dagenlang rond met de blauwdruk voor een Warp Reactor Tau (de op een-na-beste), maar ik heb nooit de moeite genomen om hem te installeren.

Maar ja, hoeveel zin heeft het om de Jiyoshim nu nog te pimpen met dure apparatuur? Ik weet al dat ik een groter ruimteschip wil, dus het is waarschijnlijk slimmer om die eerst te kopen. Alle interessante planeten moeten maar even wachten, de komende dagen staan helemaal in het teken van geld verdienen. Al dat Emeril wat ik gisteren verzamelde op Bob-Rossia leverde bijna een miljoen op, maar een degelijk vrachtschip kost al gauw 3 à 4 miljoen units. Ik ben er dus nog niet.

Ik ben ondertussen aanbeland op Vojournamoi, een maan van Aojiawshengz. Dat blijft toch apart, als de maan interessanter is dan de bijbehorende planeet. Zo’n grappig contrast met de Aarde. Hier is Aojiawshengz de kale rotsvlakte, waar Vojournamoi als een klein stukje paradijs omheen draait. Er wonen zelfs mini-dinosaurussen op deze maan! Kon ik die maar meenemen; dan had ik dat luxe ruimteschip binnen no time verdiend. Wie wil er nou geen 50 centimeter hoge Stegosaurus als huisdier?

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 12

nomansskydagboek12
Wat heerlijk om weer een veilige planeet te verkennen. Op Bob-Rossia zijn alle dieren vriendelijk en laten de Sentinels je met rust. Een verademing! Het is hier wel een beetje fris (min zestig graden Celcius), maar niet zo extreem dat het je bewegingsvrijheid beperkt. De batterij van mijn ruimtepak houdt me ongeveer vijf minuten warm. En er zijn zo veel Zinc-bloemen dat opladen nooit een probleem is.

Ook opvallend: ondanks het koude klimaat groeien hier veel bomen. Ik was van plan om binnenkort een keer te klagen over de hoeveelheid kale planeten in dit universum, maar Bob-Rossia maakt een hoop goed. Dit is de bosplaneet waar ik naar verlangde. Groene grasvelden en Happy Little Trees zo ver het oog rijkt. Het landschap is nog maar een kabbelend beekje verwijderd van een echt Bob Ross-schilderij.

Het wordt helemaal interessant als ik tijdens mijn wandeling gigantische brokken Emeril tegenkom. Ik weet nog steeds niet wat Emeril precies is (een soort groen metaal), maar intergalactische handelaren zijn er gek op. Als ik nu een flinke voorraad insla, heb ik hopelijk genoeg geld voor een groter ruimteschip. Want hoe blij ik ook ben met de Jiyoshim, dat kleine laadruim is nu al irritant.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum

No Man’s Sky dagboek – dag 11

nomansskydagboek11
Kijk jongens, ik vlieg weer! Mijn plan is gewoon gelukt. Achter de schermen ging ik er 100% van uit dat ik overnieuw zou moeten beginnen. Maar het kan dus echt: alles kwijtraken op een willekeurige planeet, en dan toch lang genoeg Robinson-Crusoeën om een nieuw ruimteschip bij elkaar te Minecraften.

De laatste fase was niet makkelijk. Zoals voorspeld vonden de Sentinels het niet leuk dat ik ijzer en heridium wilde verzamelen. Ik heb nog een angstige nacht doorgebracht in een grot, met twee fanatieke Bipedal Walkers voor de ingang. Maar ook die gingen uiteindelijk weg, zodat ik alsnog de motor van de Jiyoshim kon repareren.

Grappig om na anderhalve week opeens uit een andere cockpit te kijken. Voor zover ik weet besturen alle ruimteschepen precies hetzelfde, maar toch voelt het weer even nieuw en spannend. Ik heb nog geprobeerd mijn oude ruimteschip terug te vinden (om het vrachtruim leeg te halen), maar al die paarse heuvels lijken op elkaar. Ik zal hem moeten achterlaten. Als eerbetoon heb ik deze planeet toen maar Rasamama gedoopt.

Het enige onderdeel dat ik niet zelf kan repararen is de Lightspeed Warp Drive. Ik moet dus nog even langs een ruimtestation om een nieuwe Dynamic Resonator te kopen. Daarna kan ik eindelijk verder met mijn reis door de sterren.

Bekijk het hele No Man’s Sky dagboek
Neo-games.blog forum