
Het probleem met zeldzame klassiekers is dat ze, als je ze na al die jaren eindelijk speelt, zelden zo goed zijn als je je had voorgesteld. Behalve Castlevania: Rondo of Blood? Mwah, zelfs die heilige graal voor Castlevania-liefhebbers (in 1993 uitgebracht in Japan maar nooit in andere regio’s) blijkt op 19 maart 2010 ook maar gewoon een spelletje. Je moet waarschijnlijk al een beetje van de serie houden en flink wat andere Castlevania’s gespeeld hebben om in te zien wat Rondo of Blood zo goed maakt. Nieuwkomers kunnen beter beginnen met één van de moderne spellen op de DS of, als het per se op de Wii moet zijn, met Super Castlevania IV uit 1991. Ben je een liefhebber? Dan is Rondo of Blood natuurlijk wel een verplichte aanschaf. Het is de laatste lineaire Castlevania, maar de acht levels zitten al vol geheime kamers en alternatieve routes (die in sommige gevallen zelfs leiden naar alternatieve eindbazen). Grafisch was Super Castlevania IV net iets gedetaileerder, maar Rondo of Blood heeft meer spektakel. Zoals de regenbui in het eerste level of het reusachtige beest dat door de muur breekt en Richter door het halve level achtervolgt in level 2. Het spel is ook akelig moeilijk, maar daar laat een Castlevania-liefhebber zich natuurlijk niet door afschrikken.
Castlevania: Rondo Of Blood is nu verkrijgbaar voor 900 Nintendo Points.
Lees ook:In Australië is Castlevania: Rondo of Blood goedgekeurd voor de Virtual Console
Lees ook:Nieuw Hanabi Festival, Castlevania Rondo of Blood naar Europa
Lees ook:Igarashi overweegt 2D Castlevania Wii Ware spel
Lees ook:De lokroep van de PSP: Dracula X Chronicles
Lees ook:Koji Igarashi over de toekomst van Castlevania
Heb jij Games.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!
Hmmm… niet mijn ding…
.
Ik zag dat The Calling (Wii) inmiddels ook uit is. Krijgt jammergenoeg slechte reviews. Misschien als voordeelbak aanbieding nog interessant.
Muramasa: The Demon Blade voor de Wii is trouwens geweldig. Prachtige graphics en tot nu toe erg leuk om te doen.
19 maart 2010 om 12:42
Leuk om te horen. Na de toch nogal wisselende recensies begon ik te twijfelen en ben ik Muramasa uiteindelijk helemaal vergeten. Dat de graphics prachtig zijn weet ik, maar als het nu ook nog lekker speelt moet ik toch maar een keer op zoek.
.
“a cohesive storyline is non-existent, the ghosts themselves are laughable, the point of the game is unclear and overall, the Calling feels like an unfinished demo.”
.
Dat klinkt inderdaad niet best. Hoewel de schrijver even later zegt:
.
“The Calling could be the start of something significant. It is a slightly below average game but may be at least worth a rent if horror games are your thing.”
.
Yep, echt iets voor de voordeelbak dus.
19 maart 2010 om 12:54
Ik zal mijn Muramasa bevindingen wel op het forum zetten. Heb nu ongeveer 4 uur gespeeld.
“Het spel is ook akelig moeilijk, maar daar laat een Castlevania-liefhebber zich natuurlijk niet door afschrikken.”
Uhh… Erik? Heb je ooit behalve Rebirth een Castlevaniagame gespeeld? Moeilijk is niet om af te schrikken, moeilijk is de norm. Denk bijvoorbeeld maar aan Dracula’s Curse ^^
Oh… en… Rondo of Blood is niet de laatste lineaire Castlevania. Da’s Castlevania Chronicles, voor de PSX. Maar nu ben ik toe aan wat oldschool monsters killen. Dit wordt de dag dat ik het laatste gat in mijn niet gespeelde Castlevania’s dicht, de dag dat ik Dracula weer eens terugstuur naar de hel, en de dag dat ik hem uitspeel. Richter Belmont FTW!
“Moeilijk is niet om af te schrikken, moeilijk is de norm.”
Maar ik heb twee levels gespeeld en vond die merkbaar lastiger dan bijvoorbeeld Dawn of Sorrow en Rebirth. Vandaar de kleine waarschuwing. (Ik heb niet alle Castlevania’s gespeeld, maar wel meer dan Rebirth).
.
Daarom laten liefhebbers zich er dus niet door afschrikken.
21 maart 2010 om 8:36
Dawn of Sorrow is erg vermakelijk, maar best wel simpel vergeleken met Order of Ecclesia. De review zegt zelfs:
“You will die. You will die a lot”