Zack & Wiki is het beste puzzelspel op de Wii

Dus ik heb er al een recensie over geschreven, maar het kan geen kwaad om hier nog een keer te vertellen wat een ontzettend leuk spel Zack & Wiki is geworden. Ik heb sinds Galaxy niet meer zo genoten van m'n Wii. En dat terwijl het voor geen meter lijkt op het spel dat ik eigenlijk in gedachten had.

Maar dat is mijn eigen schuld. Capcom heeft nooit beweerd dat Zack & Wiki een ouderwetse point-and-click adventure zou worden. Dat waren wij, de videogamejournalisten die hoopten op wat nostalgische point-and-click magie. Als ik naar Zack & Wiki keek zag ik alleen wat ik wilde zien: een piraat met een chocolade-verslaving en een elektrische aap die kan vliegen. Dat leek me het archetypische "maffe duo" en ik was ervan overtuigd dat ze samen een hilarisch avontuur zouden beleven.

Wat ik kreeg was een puzzelspel zonder verhaal.

Nou okee, bijna zonder verhaal. Natuurlijk hebben Zack en Wiki wel een reden om op avontuur te gaan, maar die is zo oninteressant dat we het daar niet eens over gaan hebben. Het is Capcom's variant van Bowser die voor de zoveelste keer de prinses ontvoert. De levels worden nog net niet afgesloten met een Toad die roept: "Sorry but our princess is in another castle." Hoewel het steeds terugkerende "Ooh! It's a lot shinier than I remember it" bijna net zo nietszeggend is.

De enige humor in het spel komt van Zack, die inderdaad nauwelijks in beeld kan komen zonder op een chocoladereep te kauwen. Zelfs al wordt die grap verder niet echt uitgewerkt, het is de eerste paar keren toch wel een glimlach waard om hem luidkeels te horen smakken terwijl je probeert na te denken.

Maar genoeg gezeurd. De bedoeling was eigenlijk om iedereen ervan te overtuigen dat ze Zack & Wiki: Quest for Barbaros' Treasure moeten spelen. Beginnen met de minpunten is dan misschien niet de allerbeste manier. Al probeer ik -geloof ik- op een nogal omslachtig duidelijk te maken dat het spel misschien juist beter werkt omdat het geen goed verhaal heeft.

Een paar maanden geleden speelde ik voor het eerst Shadow of the Colossus op de PS2. Dat spel was krankzinnig verslavend. Is er iemand die het niet in één ruk heeft uitgespeeld? Ik ben niet eens gestopt om te eten. Tot diep in de nacht was ik kolossen aan het verslaan. En het was dat epische avontuur waar ik tijdens Zack & Wiki vaak aan moest terugdenken. Niet omdat de spellen zoveel op elkaar lijken, wel omdat ze volgens dezelfde filosofie zijn ontworpen.

Je zou kunnen zeggen, het klopt niet helemaal maar je zou het kunnen zeggen, dat Shadow of the Colossus een action/adventure game is met alleen maar eindbazen. Zestien gigantische monsters om tegen te vechten en daar omheen helemaal niets.

Dat zie je niet zo vaak. Andere spellen worden waarschijnlijk waarschijnlijk beter uitgebalanceerd. Na een grote bossfight is er altijd het begin van het volgende level waar je weer even op adem kunt komen voordat het hele proces weer van voor af aan begint. Jezelf langzaam voorbereiden op de volgende grote confrontatie. Een mooie golvende beweging, dat is de verstandige manier om een spel op te bouwen.

Behalve als je Shadow of the Colossus heet, dat spel had alleen maar hoogtepunten. De manier waarop het is ontworpen geeft je misschien wel de kans jezelf een beetje te kalmeren door rustig dat grote lege landschap te verkennen. Maar dat kon ik niet. De adrenaline gierde nog steeds door mijn bloed van het vorige gevecht en ik moest zo snel mogelijk door naar mijn volgende fix. Misschien was het een beetje fout om zo erg in de ban te zijn van een spel, maar het voelde wel ongelofelijk lekker.

Op diezelfde manier zou je ook kunnen zeggen dat Zack & Wiki een adventure game is met alleen maar puzzels. Er is gewoon geen overbodige ballast. Tussen de puzzels door wordt je niet lastig gevallen door vijanden. Je hoeft geen tijd te verspillen in dorpjes. Er zijn geen andere personages om mee te praten. Er zijn geen… nou ja, er zijn wel eindbazen, maar dat zijn eigenlijk ook uitgebreide puzzels. Zack en Wiki hoeven nooit rechtstreeks te vechten.

Dat doet iets met je. Het is een ander soort kick dan Shadow of the Colossus, maar minstens net zo verslavend. Ik heb het over het gevoel dat je krijgt als je een puzzel oplost. Alles heb je al geprobeerd, je zit muurvast, je staat op het punt om een hint te kopen… en dan zie je het. Ik heb dit nog niet geprobeerd. En je draait de controller om in je hand of je trekt aan iemands staart en opeens trekt de mist op, het kwartje valt, de puzzelstukjes klikken op hun plaats. Heel even voel je je een genie. Koester die gedachte kids. Maar weinig andere spellen zullen je ooit zo sterk dat gevoel geven.

Het enige wat je daarna wilt is nog meer puzzels oplossen, je nóg slimmer voelen. En dat is dus precies wat je krijgt: alleen maar hoogtepunten. Geen flauw verhaaltje. Geen irritante gevechten. Alleen maar puzzels, puzzels en nog eens puzzels.

Iets anders wat verrassend goed uitpakt is het gebrek aan een inventory. Zack kan maar één voorwerp tegelijk dragen en hij neemt niks mee naar het volgende level. Klinkt oppervlakkig? Dat dacht ik eerst ook, maar al snel merk je dat het juist erg goed werkt. De puzzels worden er compacter door en het stimuleert je om creatief te denken. Op elk moment in het spel wéét je dat er een oplossing moet zijn. Smoesjes verzinnen is zinloos. Er is geen: "Oh ik heb zeker het juiste voorwerp nog niet, hier kom ik later wel een keer terug." Nee, iedere puzzel die je ziet kan opgelost worden. Op dat moment. Gegarandeerd. Dat de oplossing toch nooit voor de hand ligt is alleen maar een compliment voor de ontwerpers van Capcom.

Dus inderdaad, ook Zack & Wiki heb ik in één ruk uitgespeeld. Voor zover mogelijk. Ik moest noodgedwongen een paar pauzes inlassen voor slaap en andere zaken waar ik echt niet onderuit kon, het hele spel duurde langer dan ik had verwacht. De achterkant van het hoesje claimt 40 uur spelplezier. Dat lijkt me een beetje overdreven, maar dertig uur ben ik er zeker mee zoet geweest. Die levensduur wordt natuurlijk wel drastisch minder als je veel hints koopt of, nog erger, naar gamefaqs gaat voor de oplossing. Doe dat dus niet! Iedereen die niet valsspeelt koopt voor vijfenveertig Euro een mooi en uitgebreid avontuur met een lange levensduur.

En dan het enige echte minpunt waar ik het over wil hebben: dat vervloekte Restart from the beginning. Ik snap niet waarom Capcom zo graag wil dat ik nog een keer alle eerdere puzzels oplos als ik ergens een fout maak. Het is niet alsof ik het de tweede keer beter kan doen. Zodra je de oplossing kent is de uitdaging weg. Dan wordt het alleen maar een vervelende routine om nog een keer dat geheime luik open te maken en weer die gouden sleutel in het slot te steken.

Of om nog één keer de vergelijking met Shadow of the Colossus te maken: als ik daar van een kolos verloor was het spel ook zo beleefd om me terug te zetten naar het moment vlak voor het gevecht. Ik hoefde niet iedere keer bij het kasteel te beginnen om weer die hele paardrijtocht te maken. Dat zou nergens op slaan en toch is dat precies hoe het voelt als je hier vlak voor de finishlijn een klein foutje maakt. Erg jammer. 

Maar laat dat je vooral niet afschrikken. Zelfs al is het irritant, Zack & Wiki is nog steeds een briljant puzzelspel dat je niet wilt missen. Er verschijnen deze maand onverwachts drie interessante spellen voor de Wii (ook nog NiGHTS en Geometry Wars Galaxies), maar dit is degene die ik zou willen spelen als ik moest kiezen.

Zie ook:
- Bijna een hartaanval langs Highway 17

Lees ook:Zack & Wiki ziet er leuk uit!
Lees ook:Gratis online Flash-demo: Zack & Wiki
Lees ook:Ah… Zack & Wiki!
Lees ook:Just how awesome is Zack & Wiki?
Lees ook:Zack & Wiki wordt positief ontvangen: video review

Heb jij Games.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!