Link’s dagboek dag 10: musiceren met Gage

Vandaag nog meer mensen op wielen gezien. Ik weet niet of ze echt bestaan of alleen in mijn hoofd, maar ze maken me bang. Waar komen ze vandaan? Wat willen ze van me? Mijn benen? Willen ze ook mijn benen vervangen door wielen? Angstig holde ik terug naar het perron om ergens anders heen te gaan, maar de geest van prinses Zelda hield me tegen. Ik mocht mijn eigen trein niet meer in voordat ik met Gage (want zo heette hij) had gepraat.

Met tegenzin sleepte ik mezelf dus maar weer naar het Woodland Sanctuary. Daar zat hij op zijn altaar, met zijn afro kapsel en zijn slagtanden en zijn enge puntneus. Verbeeldde ik het me of keek hij verlangend naar mijn benen? Bijna alsof hij zich probeerde voor te stellen hoe ze onder zijn lijf zouden staan. “Ik wil…” zei hij met een krakende stem, “een liedje met je spelen!” Opgelucht haalde ik mijn panfluit uit mijn broekzak. Was dat alles? Ik mocht mijn benen houden? Samen speelden we een vrolijk deuntje en Gage verzekerde me dat daardoor de treinrails naar de Forest Temple waren teruggetoverd. Nadat ik hem vriendelijk had bedankt wandelde ik terug naar de trein. Ik voelde Gage’s ogen prikken in mijn knieholtes.

Bekijk alle pagina’s van Link’s dagboek | [g.forum]

Lees ook:Link’s dagboek dag 4: het noodlot slaat toe
Lees ook:Link´s dagboek dag 7: where is my mind?
Lees ook:Link’s dagboek dag 1: praktijkexamen
Lees ook:Link’s dagboek dag 8: een prinses in blinkend harnas
Lees ook:Het Pokémon Dagboek dag 6: Ik was zo trots op mijn Pokebeestjes

Heb jij Games.Blog nog steeds niet toegevoegd aan je Google homepage of Reader? Klik hier!