“Heb je al gezien hoe ruim de zolder is?” vroeg Tom Nook terwijl hij trots op de muur klopte. “Het kan allemaal van jou zijn als je dit huis koopt. Die radio in de woonkamer doe ik er zelfs gratis bij!” “…dat ding raak ik toch aan de straatstenen niet kwijt,” mompelde hij er achteraan met zijn hand voor zijn mond. “Eh, wat was dat laatste precies?” vroeg ik, maar hij liep alweer naar beneden. Ik stommelde er achteraan en zag dat Tom Nook op zijn notitieblok bezig was de prijs uit te rekenen. Maar ik had toch nog geen ja gezegd? Deze Tom was al net zo erg als zijn neef in Costanza!

“We hebben de grondprijs, belastingen, aanvullende servicekosten en natuurlijk mijn percentage…” hij kauwde op zijn potlood en keek peinzend omhoog, alsof het antwoord op het plafond stond. “Dan kom ik in totaal op 19.800 Bells! Hoe had je gedacht mij te betalen?” Ik stamelde iets over misschien nog even verderkijken en er eerst eens een nachtje over slapen, maar daar wilde Tom Nook niets van weten. Voor ik me goed en wel besefte wat er gebeurde zat ik al vast aan een wurgcontract waarbij ik in Tom Nook’s winkel moet werken om mijn huis af te betalen. Vandaag mocht ik nog uitrusten en kennismaken met de andere bewoners, maar morgen begint mijn eerste werkdag als Tom Nook’s nieuwe hulpje.

Archief | games.blog forum

Sommige dingen veranderen nooit, vooral niet in Animal Crossing. Ik was letterlijk nog maar een paar minuten in mijn nieuwe woonplaats – ik had nog geen huis, ik had me nog niet ingeschreven bij het gemeentehuis en ik kende nog niemand – toen ik al werd begroet door een kikker in een witte zomerjurk. Ik zag dat ze vanmorgen een beetje was uitgeschoten bij het aanbrengen van haar lippenstift. Ze stelde zichzelf voor als Jambette en na het uitwisselen van een paar beleefdheden kwam Jambette meteen tot de kern van de zaak: ze hield van cadeautjes en ze vond dat ik haar iets cadeau moest geven.

Al bracht ze het natuurlijk wel iets subtieler dan dat. Eerst kreeg ik een onschuldig-klinkende uitleg over het postkantoor. Over hoe ik daar brieven kon versturen en hoe het ook mogelijk was om cadeautjes te geven via de post. En toen, tussen neus en lippenstift door, liet ze de hint vallen dat zij het trouwens geweldig zou vinden om ook eens een cadeautje te krijgen. Ze leunde voorover en keek me doordringend aan. ‘Echt geweldig,’ zei ze lettergreep voor lettergreep. Twee jaar lang ben ik Animal Crossing-vrij geweest, maar met die blik voelde ik hoe ik weer langzaam naar binnen werd getrokken. Vanaf het moment dat de gedachte het eerst bij me opkwam (waarmee zou ik Jambette blij kunnen maken?) was er geen weg meer terug. Mijn nieuwe dorpje heet Kramer en het Animal Crossing Dagboek is weer officieel begonnen.

Archief | games.blog forum

Eén ding dat me altijd heeft verbaasd aan Costanza is hoe verschrikkelijk veel er hier wordt geroddeld. Het is soms echt niet te geloven. Neem bijvoorbeeld mijn nieuwe buurvrouw Aurora. Ik sprak haar vandaag voor de allereerste keer, en ze vertelde dat ze een leuke nickname voor me had bedacht: E-Town! Niet de beste bijnaam die ik ooit heb gehad, maar vooruit. Vijf minuten later: ik kom Frobert tegen, die ik al meer dan een jaar niet heb gesproken, en het eerste wat hij zegt is: "Hey E-Town! Lang niet gezien man!"

Het wordt toch een rare boel als oude vrienden me nu gaan begroeten met bijnamen die vijf minuten geleden zijn bedacht door vage kennissen. Ken uw plaats, mevrouw Aurora! "Ik zou je huis weleens van binnen willen zien E-Town," sprak Frobert met een hoopvolle blik in zijn ogen. En natuurlijk nodigde ik hem toen uit voor een kop thee bij mij thuis. Ik vond het eigenlijk wel interessant want ik was daar zelf ook al langer dan een jaar niet meer geweest. Zou alles er nog steeds netjes uitzien?

Nou, ja en nee. Alles stond nog steeds op precies dezelfde plek als toen ik het achterliet (en de lamp stond nog steeds aan… ai! Gelukkig ben ik niet thuis als Tom Nook straks de energierekening stuurt), maar het hele huis krioelde nu wel van de vieze kakkerlakken! Bah! Als E-Town ergens een hekel aan heeft, dan zijn het wel insecten in zijn huis!

Wat is Animal Crossing: Wild World eigenlijk? ~ Laatste 50
Archief ~ FAQ ~ Inwoners van Costanza ~ Friend Codes ~ Gallery

De gevoeligste personen blijken toch altijd weer diegenen te zijn van wie je het het minst verwacht. Toen ik vertrok hield hij zich nog dapper groot, deed net of het hem niks kon schelen. Op de één-na-laatste dag heeft hij me zelfs nog flink uitgescholden. Maar toen ik heb hem vandaag even sprak, kwam ik erachter dat Gaston het afgelopen jaar helemaal gek is geworden van verdriet. Hij heeft zich allerlei verhalen in het hoofd gehaald over hoe ik het dorp moest ontvluchten omdat de politie achter me aan zat.

"Hey, sport!" begon hij. "Ik heb het hele verhaal gehoord, fribbit. Je was pudding aan het eten, en toen ben je er stiekem vandoor gegaan zonder te betalen. En dát is hoe je begon aan die twaalf-maanden-lange misdaadgolf, toch? Wat een bizar verhaal sport!" Tjonge, ik wist gewoon niet dat Gaston zo'n levendige fantasie had. Een misdaadgolf die begint met een niet-betaalde pudding, hoe verzint hij zulke dingen? En nu begon hij ook nog nerveus om zich heen te kijken. Ik zeg het je, die arme Gaston is helemaal doorgedraaid. "Hey wacht eens even, je gaat me toch niet vertellen dat de politie nu nog steeds achter je aanzit!? Dan wil ik helemaal niet bij jou in de buurt gezien worden!" En met die woorden ging hij er snel vandoor. O Gaston… ik heb jou ook gemist.

Wat is Animal Crossing: Wild World eigenlijk? ~ Laatste 50
Archief ~ FAQ ~ Inwoners van Costanza ~ Friend Codes ~ Gallery

Het was een koude winteravond. Er viel sneeuw, er klapperden tanden. En er groeide onkruid. Metershoog! Costanza leek wel een oerwoud. Als ik vroeger misschien nog twijfelde of ik dan echt de enige was die af en toe het onkruid wiedde, dan wist ik het nu zeker. Potverdorie, het voelde vreemd en vertrouwd om hier weer te lopen. Ik was vergeten hoe het geluid van krakende sneeuw ook alweer klonk: zacht en knisperend. Hey! En daar liep Egbert! Ik holde op hem af, wat had ik Egbert gemist. Hij had altijd zo'n grappig stopwoordje… wat was het ook alweer?

"Doodle-duh!" riep Egbert toen hij me zag. "Als dat onze eigen Sport niet is! Wow, Gaston had me wijsgemaakt dat je hier niet meer woonde… dat was dan zeker een misverstand, doodle-duh?" Wel wel wel, dus dat gele konijn heeft het afgelopen jaar valse geruchten over mij verspreid? Typisch iets voor Gaston. Hem kennende is het gewoon zijn onhandige manier om duidelijk te maken dat hij me mist. Let maar op, morgen ga ik hem de verrassing van zijn leven bezorgen door onverwachts op zijn deur te kloppen. Dat wordt leuk. Hij zal verrukt zijn om me te zien!

En ja kids, ik heb besloten om de komende drie gamenieuws-loze kerstdagen door te brengen in Costanza. Het is heel nadrukkelijk maar voor drie dagen, dus probeer niet té opgewonden te raken. Het Animal Crossing dagboek is niet "terug" maar meer… eh… tijdelijk terug.

Wat is Animal Crossing: Wild World eigenlijk? ~ Laatste 50
Archief ~ FAQ ~ Inwoners van Costanza ~ Friend Codes ~ Gallery

Dag 365. Ik kan bijna niet geloven dat het echt al zolang geleden is. De tijd is gevlogen! Het is vandaag precies een jaar geleden dat ik in Constanza kwam wonen. Een jaar waarin ik heel veel fantastische bewoners heb leren kennen, en een jaar waarin ik dankzij diezelfde bewoners in de meest krankzinnige situaties terecht ben gekomen.

Er zijn hier zoveel mooie herinneringen… ik kwam hier binnen met niets, en kijk me nu eens! Het grootste huis in het hele dorp, afbetaald en wel, en een kamer vol met foto’s van al mijn in Costanza gemaakte vrienden. Ook de wisseling van de seizoenen heb ik prachtig meegemaakt in het spel. Toen ik hier net kwam wonen bouwde ik iedere dag sneeuwpoppen. Daarna heb ik gezien hoe de sneeuw smolt en het lente werd, hoe het dorp krioelde van de insecten in de zomer en hoe daarna de bladeren hun kleur verloren in de herfst. Het was met recht een jaar om nooit meer te vergeten. Lees verder

Een beetje melancholisch over het naderende afscheid dwaalde ik vanmorgen door Costanza heen. Ik kwam Gaston tegen. Mijn favoriete bewoner, zeker nu Alfonso er niet meer is. En dus begon ik met hem te praten. Waarschijnlijk ben ik vervolgens een beetje te lang blijven plakken want Gaston werd na een tijdje kwaad. “Ik word het zo zat om de hele tijd tegen jouw gezicht aan te moeten kijken! Is die hint duidelijk genoeg voor je?” schreeuwde hij.

Even laten afkoelen dus, maar dat was nu juist een probleem. De volgende bewoner die ik sprak was Wart Jr., en die vertelde dat hij een brief had voor Gaston die binnen tien minuten bezorgd moest worden. Met mijn stomme kop zei ik dat ik dat wel even zou doen, en toen had ik dus een probleem. Nog steeds chagrijnig van mijn gezeur weigerde Gaston simpelweg om me te woord te staan. Hij schreeuwde dingen als: “Laat me met rust!” Ik heb het een paar keer geprobeerd, maar hij bleef boos. Voor ik het wist waren er tien minuten voorbij, en zat er niets anders op dan Wart Jr. zijn brief weer terug te geven. “Oh man, heb je hem niet bezorgd? Was het dan zoveel gevraagd? Nu moet ik me weer gaan verontschuldigen bij Gaston. Dat krijg je ervan als je op een idioot vertrouwd om klusjes voor je te doen!” Het spijt me Wart Jr., maar ik kon er ook niks aan doen! Je moet me geloven!

Wat wil jij in het Animal Crossing Dagboekboek?
Wat is Animal Crossing: Wild World eigenlijk? ~ Laatste 50 ~ Wi-Fi hulp
Archief ~ FAQ ~ Inwoners van Costanza ~ Friend Codes ~ Gallery Lees verder

Toen ik zag dat ik een brief van Bob had gekregen voelde ik al dat het niet goed zat. Als hij was verhuisd dan had hij me vast geen brief gestuurd. Toch? Ons plannetje was mislukt, ik wist het zeker. Bob komt nooit meer terug. “Wanneer kom je weer een keer op bezoek?” schreef Bob. “Pure chocola is momenteel de nieuwste rage in Nfanstad!” Ik moest er bijna om glimlachen, die Bob ook altijd met zijn chocolade. Half-glimlachend keek ik op mijn plattegrond om te zien wie dan mijn nieuwe bewoner was. Er lag trouwens een dik pak sneeuw, zag ik nu pas.

En zo ontmoette ik Margie. Een grote witte olifant, die overduidelijk exact het tegenovergestelde is van Bob. Alleen al omdat ze geen Bob heet zou ik eigenlijk een hekel aan haar moeten hebben. Maar ze deed eerlijk gezegd wel heel aardig. En ze had een Gaston T-shirt aan, ook een duidelijk signaal dat ze in ieder geval haar best deed om vriendschap te sluiten. Ik voelde mezelf verplicht om ook aardig tegen haar te doen. Stralend deed ik net alsof ik heel blij was met haar komst. Ze komt oorspronkelijk ook uit Nfanstad, zo vertelde ze, al betwijfel ik of Arend zich haar nog kan herinneren. Volgens Margie is het 183 dagen geleden dat zij elkaar spraken. Wow, dat is meer dan een half jaar! Wat zou ze al die tijd gedaan hebben?

Wat wil jij in het Animal Crossing Dagboekboek?
Wat is Animal Crossing: Wild World eigenlijk? ~ Laatste 50 ~ Wi-Fi hulp
Archief ~ FAQ ~ Inwoners van Costanza ~ Friend Codes ~ Gallery Lees verder

Op uitnodiging van Arend was ik vanavond even op bezoek in Nfanstad. Normaal gesproken probeer ik tijdens mijn uitstapjes altijd het hele dorp te bekijken en zoveel mogelijk de lokale sfeer op te snuiven, maar vanavond niets van dat alles. Ik was hier maar met één doel en dat doel is paars, houdt van kiddie spullen, luistert graag naar K.K. Ragtime en woonde lang geleden ook in Costanza.

Doelbewust liep ik recht op het huis van Bob af (dat werd makkelijker gemaakt omdat Arend een compleet spoor van allerhande voorwerpen had neergelegd van de ingang van het dorp helemaal tot aan Bob’s huis) en begon ik op hem in te praten. De situatie is namelijk zo dat Bob op het punt staat om te verhuizen uit Nfanstad (al zijn spullen stonden al ingepakt), en dat er in Costanza momenteel maar 7 inwoners zijn omdat Butch gisteren is verhuisd. Als het lot ons gunstig gezind is zou het eventueel dus mogelijk kunnen zijn dat de kans bestaat dat we heel misschien het geluk hebben dat Bob weer terugverhuisd naar Costanza… Ik wil vooral niet te vroeg juichen, maar dat zou wel heel erg leuk zijn! Kom op Bob! Dit dagboek begon ooit met een tekening van jou, zorg nu dat je er op de laatste dag ook weer bij bent!

Wat wil jij in het Animal Crossing Dagboekboek?
Wat is Animal Crossing: Wild World eigenlijk? ~ Laatste 50 ~ Wi-Fi hulp
Archief ~ FAQ ~ Inwoners van Costanza ~ Friend Codes ~ Gallery Lees verder

Ik moet opschieten want ik wacht op Gaston. Hij komt nu nog op visite! Soms laat mijn geheugen me in de steek, maar ik zou toch zweren dat dat nog niet eerder is gebeurd. Ik heb er in ieder geval nog nooit over geschreven, en mezelf kennende zou ik er zeker een dag van het dagboek aan besteden als Gaston langskwam in mijn (inmiddels niet meer zo heel erg) nederige stulpje. Ik bedoel, we hebben het hier wel over Gaston!

Wat leuk dat hij zo op de valreep toch nog even op visite komt. Ik ben benieuwd wat voor commentaar hij op mijn huisje zal hebben. De meeste bewoners die hier al eerder langskwamen vonden het maar niks en klaagden over de rommel, maar ik denk dat Gaston mijn stijl wel kan waarderen. Iedereen die aanbiedt om ’s nachts om 1 uur nog even op visite te komen is al bij voorbaat geen type dat zich zal ergeren aan een beetje rommel. Toch? Nee, Gaston is cool, ik voel het!

Wat wil jij in het Animal Crossing Dagboekboek?
Wat is Animal Crossing: Wild World eigenlijk? ~ Laatste 50 ~ Wi-Fi hulp
Archief ~ FAQ ~ Inwoners van Costanza ~ Friend Codes ~ Gallery Lees verder