Categorie: "Animal Crossing"

Animal Crossing dagboek – dag 417

ac417bMisschien was ik gisteren toch een beetje te optimistisch. Ik zei dat ik wel even plaats zou maken voor de nieuwe arcadekast door “flink met mijn meubels te schuiven”, maar toen ik dat vandaag wilde doen bleek mijn huiskamer toch best wel vol. Extreem vol eigenlijk. Toen ik nog eens goed om me heen keek was zowat iedere vierkante centimeter vloer bedekt met troep. Ik paste er zelf niet eens meer bij! Ik kon alleen nog maar vanuit de deuropening uitkijken over alle spullen die ik de afgelopen weken heb verzameld.

Het komt door die gelukskoekjes. Iedere dag geven Timmy en Tommy Nook 2 gratis gelukskoekjes weg. Of nou ja, gratis… je betaalt ervoor met Play Coins. Je weet wel, die muntjes die je krijgt door met je 3DS te schudden door de 3DS overal mee naar toe te nemen. In ieder koekje zit een spreuk die je bij Timmy en Tommy kunt inwisselen voor Nintendogerelateerde prijzen. Dingen als een Balance Board, een Virtual Boy, een vraagtekenblok, een warppijp, een Master Sword, de Blue Falcon uit F-Zero, een ronddraaiende vuurbalk en zo voort. Ik snap dat iedere Animal Crossing-speler dezelfde spullen krijgt en dat ze dus absoluut geen verzamelwaarde hebben, maar toch kan ik er geen afstand van doen. Het is een Nintendo-museum! Wie wil daar nou niet in wonen?

Er zit dus weinig anders op. Ik gun het die gierige wasbeer eigenlijk niet, maar morgen ga ik Tom Nook toch weer vragen om mijn huis te verbouwen.

Bekijk het hele dagboek | [g.forum]

Animal Crossing dagboek – dag 416

ac416bZou Rodney doorhebben dat ik nog steeds een beetje sip ben na het vertrek van Tucker? Ik kwam hem vandaag tegen en hij bood me zomaar zijn arcadekast aan. Dezelfde kast die ik zo bewonderde toen ik anderhalve week geleden bij hem op bezoek was. “Alsjeblieft Erik, omdat ik in een gulle bui ben!” Verder geen woord over Tucker’s verhuizing, maar het voelde toch als een lief gebaar. Ik zal flink moeten schuiven met mijn meubels, maar deze arcadekast krijgt beslist een ereplek in mijn huiskamer. Misschien kom ik er nu zelfs achter welk Nintendospel het moet voorstellen!

We stonden nog even te kletsen toen Rodney opeens begon te vertellen over treinen. Geen grappige anekdote of zoiets, maar echt een technisch verhaal over serienummers en verftypes. Toen hij begon over generatieverschillen dacht ik heel even dat ik een soort metacommentaar las op Animal Crossing (de eerste 3 generaties waren volgens Rodney bijna identiek, maar in het huidige ontwerp hadden de makers allerlei verbeteringen doorgevoerd – wat in Europa ook ongeveer opgaat voor Animal Crossing), maar nee, het ging echt over treinen. Zijn favoriet was de LS012-serie met cobaltblauwe verf en witte strepen. “Kun je me nog volgen Erik? Sorry hoor, ik ben een beetje een nerd als het over treinen gaat. Het is mijn geheime obsessie.”

Jeetje, die Rodney zit vandaag vol verrassingen!

Bekijk het hele dagboek | [g.forum]

Animal Crossing dagboek – dag 415

ac415a“Ik had nog afscheidskoekjes voor je gebakken, maar toen heb ik ze per ongeluk zelf opgegeten. Sorry hoor. Maar maak je geen zorgen, we komen elkaar vast nog weleens tegen!

Groetjes van Tucker”

Die brief vond ik vanmorgen in mijn brievenbus. Tucker was dus echt vertrokken. Ik liep naar de plek waar gisteren zijn huis stond, maar er was alleen nog maar een kaal stuk grond. Raar dat je zo gehecht kunt raken aan een virtuele olifant. Alle andere bewoners waren net zo vrolijk als altijd, maar toch voelde het spel vandaag een stukje ongezelliger. Ik mis mijn gesprekjes met Tucker!

Binnenkort zal ik wel een nieuwe buurman krijgen, dus om te zorgen dat Tucker niet wordt vergeten besloot ik vandaag een T-shirt met zijn gezicht te ontwerpen. Mabel van kledingboetiek Able Sisters legde enthousiast uit dat ik tegenwoordig ook een “Pro Design” kon maken. In plaats van één tekening mocht ik dan verschillende afbeeldingen zetten op de voorkant, de achterkant en de mouwen van mijn shirt. Wel wat meer werk, maar het resultaat is hopelijk dat Tucker’s legende eeuwig blijft voortbestaan.

Bekijk het hele dagboek | [g.forum]

Animal Crossing dagboek – dag 414

ac414aTucker gaat verhuizen! Ik snap niet zo goed wat ik verkeerd heb gedaan, maar zijn besluit lijkt definitief. Toen hij vorige week vertelde over zijn verhuisplannen kon ik hem nog overhalen om hier te blijven (dat dacht ik tenminste), maar vandaag staan al zijn spullen alsnog ingepakt in kartonnen dozen. Hij praat alleen nog maar over zijn nieuwe dorp en niets wat ik zeg lijkt hem op andere gedachten te brengen. Ik vrees dat ik Tucker na vandaag echt nooit meer zal zien.

Hoe krijgt Animal Crossing het toch voor elkaar om iedere keer mijn favoriete dorpsbewoners weg te sturen? Zou er een algoritme zijn dat bewoners op de verhuislijst zet naarmate je langer met ze praat? Misschien vanuit de gedachte dat een beetje drama het spel meeslepender maakt of zoiets? Ik moet zeggen dat de omstandigheden wel verdacht dramatisch zijn. Buiten onweert het, de regen valt met bakken uit de lucht en “toevallig” heb ik vandaag ook weer last van de struikelvloek. Toen ik Tucker’s huis voor de laatste keer verliet viel ik dus met mijn gezicht in de modder terwijl precies op dat moment de hemel werd verlicht door een bliksemflits. Allemaal toevalligheden natuurlijk, maar het voelde als een dramatische scene die Steven Spielberg himself niet beter had kunnen regisseren. Waarom Tucker, waarom?

Bekijk het hele dagboek | [g.forum]

Animal Crossing dagboek – dag 413

ac413bEr kwam een kameleon op bezoek. Hij noemde zichzelf Nat en hij had een wedstrijd georganiseerd om te zien wie het beste insect kon vangen. Het beste ja. Niet de grootste of de snelste of iets anders dat objectief meetbaar is, maar het beste insect. Deelnemers moesten al hun insecten inleveren zodat Nat ze persoonlijk kon beoordelen volgens zijn eigen mysterieuze spelregels.

Normaal gesproken zou ik nooit meedoen aan een wedstrijd met zulke vage regels, maar het hele dorp was in de ban van deze “Bug-Off”. Iedereen sloop voorzichtig rond met zijn of haar schepnetje in de aanslag. Het zag er zo gezellig uit dat ik toch maar op jacht ben gegaan. Als eerste ving ik een paar cicaden, maar daar was Nat duidelijk niet van onder de indruk. Toen heb ik met gevaar voor eigen leven een bij gevangen (wat pas lukte bij de derde poging), maar ook die was volgens Nat minder speciaal dan de krekel die Tucker eerder op de dag had ingeleverd.

Mijn redding kwam pas op het allerlaatste moment en ik heb het allemaal te danken aan Rodney. Het bloemenperk voor zijn huis is inmiddels een echte vlindermagneet geworden waar ik om kwart voor zes nog snel een Raja B. vlinder kon vangen. Nat gaf me er 85 punten voor (nogmaals: ik heb dus geen idee waarom een vlinder beter is dan een cicade) en dat bleek de hoogste score van de dag. Bij de prijsuitreiking om zes uur stond Tucker op de tweede plaats en kreeg ik de gouden beker!

Bekijk het hele dagboek | [g.forum]

Animal Crossing dagboek – dag 412

ac412bHet is maar goed dat postbode Pete zo’n slecht geheugen heeft. Hij stond me vandaag op te wachten bij mijn brievenbus met een speciale brief van Nintendo. We raakten aan de praat en hij vertelde dat hij de post tegenwoordig liever lopend rondbracht. Vroeger vloog hij van huis naar huis, maar daar was hij mee opgehouden toen iemand hem een paar jaar geleden met een katapult uit de lucht schoot.

Zoals ik al zei: het is maar goed dat Pete een slecht geheugen heeft, anders had ik nu waarschijnlijk nooit meer post van hem gekregen. Die katapult, lief dagboek, was namelijk mijn katapult. Ik heb Pete uit de lucht geschoten. Het gebeurde in Costanza toen ik nog jong en dom was, maar dat is natuurlijk geen excuus. Als Pete mij had herkend zat ik nu diep in de problemen.

Oh en die speciale brief? Daar zat een machine in om gratis slush ijsjes te maken. Bedankt Nintendo! Die komt goed van pas deze zomer!

Bekijk het hele dagboek | [g.forum]

Animal Crossing dagboek – dag 411

ac411cVandaag heb ik de trein gepakt naar Pawnee, de woonplaats van games.blog-lezer Wouter. Dit was mijn eerste bezoek aan een ander dorp, dus ik was erg benieuwd hoe Pawnee eruit zou zien. In de vorige versies van Animal Crossing waren de verschillen nooit zo groot, maar New Leaf bevat allerlei mogelijkheden om de aanblik van je dorp te veranderen. Wat zou Wouter ervan gemaakt hebben?

Het eerste wat opviel waren de bloemen. Werkelijk iedere vierkante centimeter van Pawnee was bedekt met bloemen. Volgens Wouter een tijdelijk project om de gouden gieter te unlocken, maar ik vond het eigenlijk wel een vrolijk gezicht. Ik zeg niet dat ik Seinfeld ook wil bedekken onder een bloementapijt, maar een paar extra bosjes zouden het geheel wel een stuk kleurrijker maken.

Verder werd al snel duidelijk dat Wouter een stuk verder is met Animal Crossing dan ik. Zijn dorp stond vol met winkels, café’s, standbeelden en fonteinen die ik nog nooit had gezien. Overal groeiden onbekende planten en het museum had zowaar een extra verdieping. Het voelde alsof ik een reis naar de toekomst had gemaakt; met het tempo waarin ik speel duurt het nog maanden voordat Seinfeld er ook zo modern uitziet.

Na een gezamelijk bezoekje aan het tropische eiland (Tortimer’s minigames zijn veel leuker met z’n tweeën!) was het tijd om afscheid te nemen. Ik stapte in de trein en bedacht me net te laat dat ik was vergeten om Wouter zijn rode speelgoedhamer terug te geven. Hopelijk was die bedoeld als cadeautje!

Bekijk het hele dagboek | [g.forum]

Animal Crossing dagboek – dag 410

ac410bDe winkel van Timmy en Tommy Nook was gisteren gesloten voor een verbouwing. Toen hij vandaag weer openging (nu onder de naam Super T&T) lag er in een van de rekken iets dat ik nog nooit eerder had gezien. Een soort groen tasje met uitstekende kikkerogen. Ik vroeg aan Timmy wat dat moest voorstellen en het bleek een muzikale kaart. Zo eentje die normaal gesproken “Happy Birthday” of “Merry Christmas” speelt, alleen kon je hier zelf een melodie in programmeren. Dat wilde ik weleens proberen!

Na een half uur schuiven met noten gaf ik het op. Ik kan een beetje tekenen en woorden zetten achter elkaar begrijpelijke tot zinnen, maar ik zal me erbij neer moet leggen dat ik geen muzikaal talent heb. Gelukkig staat het internet vol met handleidingen voor mensen zoals ik. Niet dat ik daar iets van begreep, maar ik kon wel de voorbeeldplaatjes kopiëren. Voor ik het wist speelde mijn kaart een jengelende piepjesversie van de Super Mario Bros.-melodie. Ik krabbelde er een paar vriendelijke woorden op en stuurde de kaart naar Iggly. Hopelijk heb ik nu de citroen weer goedgemaakt die ik hem gisteren liet opeten.

Bekijk het hele dagboek | [g.forum]

Animal Crossing dagboek – dag 409

ac409bIggly vroeg vandaag om een stuk fruit. Die vraag krijg ik wel vaker (ook van andere Seinfeldenaren) en hij verbaast me iedere keer weer. Ik bedoel: Seinfeld staat vol met fruitbomen en toch willen de bewoners voortdurend dat ik iets voor ze pluk. Is dat een test om te zien of ik wel een behulpzame burgemeester ben ofzo? Soms staan we letterlijk onder een appelboom terwijl ze de vraag stellen! Meestal ben ik zo braaf dat ik die appel nog voor ze pluk ook, maar vandaag besloot ik een grap uit te halen. In plaats van een appel gaf ik Iggly een van de citroenen uit de boom naast mijn huis. Lekker zuur!

Ik had verwacht dat hij een heel vies gezicht zou trekken, maar Iggly verbaasde me door de citroen gewoon op te eten. Laat ik dat nog een keer zeggen: Iggly at vlak voor mijn neus een hele citroen op. Met schil en al! En hij vond het nog lekker ook! Zouden pinguins soms geen tong hebben, of is Iggly gewoon een hele coole gast die niet wilde laten merken dat hij in mijn grap was getrapt?

Bekijk het hele dagboek | [g.forum]

Animal Crossing dagboek – dag 408

ac408bTucker zou vandaag op visite komen. Hij vroeg vanmiddag of hij mijn huis mocht bezichtigen en nadat ik even in mijn agenda had gekeken leek 20:00 uur mij wel een geschikte tijd. Tucker ging akkoord onder één voorwaarde: ik moest wat extra snacks in huis halen. “Want om acht uur krijg ik altijd een enorme honger!”

Ik was nog maar net begonnen met appels plukken toen ik verstrikt raakte in een typische Animal Crossing-situatie. Eerst werd ik aangesproken door Francine die vroeg of ik een pakketje naar Cyrano wilde brengen. Onderweg naar Cyrano zag ik echter een schaduw in de rivier die zo groot was dat het wel een zeldzame vis moest zijn. Het bleek uiteindelijk gewoon een Barbel Steed, maar toen had ik al zoveel zin gekregen in zeldzame vis dat ik even naar het tropische eiland besloot te varen. Daar aangekomen werd ik afgeleid door een zeldzaam insect en, nou ja, toen was het opeens kwart over acht. Ik had mijn afspraak met Tucker gemist!

Een kwartiertje later zag ik hem langs de rivier slenteren. Ik liep op hem af om sorry te zeggen, maar Tucker was me voor. “Oh hey Erik, je vroeg je zeker af waar ik bleef? Ik zat namelijk thuis te snacken en daardoor ben ik onze afspraak helemaal vergeten! Sorry!”

Nou ja zeg! Eerst een afspraak maken en daarna gewoon niet op komen dagen; zoiets onbeleefds heb ik nog nooit meegemaakt!

Bekijk het hele dagboek | [g.forum]