Ik heb A Link Between Worlds uitgespeeld

alinkbetweenworlds
Zo, dat was A Link Between Worlds. Een verrassend goed spel. De leukste Zelda die ik in tijden heb gespeeld. Ik heb zelfs de moeite genomen om alle hartstukjes te vinden en 100 verdwaalde baby-octopussen terug te brengen naar hun moeder. Die extra verzameltochten sla ik meestal over, maar dit spel klikte op een manier die ik lang niet meer heb meegemaakt.

Daar staat tegenover dat het avontuur tergend langzaam op gang komt. In de eerste paar uren lijkt het net een Zelda-versie van New Super Mario Bros: een bijna-remake van een oude klassieker (in dit geval A Link To The Past) die braaf alle cliché’s afwerkt zonder veel nieuws toe te voegen. Het wordt pas interessant als Link na een paar uur toegang krijgt tot de alternatieve dimensie Lorule. Opeens ben je helemaal alleen in een vijandige wereld waar niemand zegt wat je moet doen.

Kijken op YouTube

Zo mag je zelf bepalen in welke volgorde je de ondergrondse kerkers uitspeelt. Dat was al van tevoren aangekondigd, maar ik had niet verwacht dat Nintendo ons echt zoveel vrijheid zou geven. Er is niemand die je hints geeft of je in een bepaalde richting stuurt. Je hebt alleen een plattegrond met 6 kruisjes. Hoe je die bereikt mag je helemaal zelf uitvinden. Begin je op Death Mountain of zoek je eerst een manier om in de woestijn te komen? Of ga je op jacht naar Zora’s flippers zodat je naar dat mysterieuze eiland kunt zwemmen? Er is deze keer zelfs geen pratende fee om de oplossingen van alle puzzels te verklappen. Een verademing!

Ik wil de uitdaging niet overdrijven – het is nog steeds een makkelijk spel waarin ik in totaal maar 3 keer “game over” ben gegaan – maar Nintendo’s nieuwe aanpak maakt van A Link Between Worlds wel een ander soort avontuur. Het is weer echt een spelletje geworden. Er is natuurlijk wel een verhaallijn, maar filmpjes en dialogen zijn beperkt tot het absolute minimum. Wat overblijft is een lekker compacte spelwereld waar ieder scherm is gevuld met vijanden en obstakels. Fans van Skyward Sword en Twilight Princess zullen dit avontuur misschien een beetje kaal vinden, maar de minimalistische aanpak is wat mij betreft juist een stap vooruit. Dat toekomstige Zelda’s dit spel maar als blauwdruk mogen gebruiken!

[g.forum]

Lees ook:De optische illusie van Zelda: A Link Between Worlds
Lees ook:Regisseur Eiji Aonuma praat over Zelda (tijdens een achtervolging)
Lees ook:Nieuwe trailer Zelda: A Link Between Worlds
Lees ook:Online spelletje: The Worlds Hardest Game
Lees ook:Bekijk een demonstratie van Zelda: A Link Between Worlds

2 reacties op “Ik heb A Link Between Worlds uitgespeeld

  1. Kikujiro

    *hahaha* Leuk om jouw ervaringen met deze Zelda te lezen. Dit is ook voor mij de eerste Zelda waarbij ik de moeite heb genomen alle hartjes te verzamelen en de 100 octopussen op te zoeken. Deze versie was erg verfrissend, maar van mij mogen ze nog meer van het geijkte pad afwijken (denk Okami).

      /   Beantwoorden  / 
  2. Erik

    Okami heb ik dus nog steeds niet gespeeld (het wordt steeds genanter, ik weet het, vooral omdat ik Okami HD al een paar maanden gratis zou kunnen downloaden via PlayStation Plus), maar van het geijkte pad afwijken is natuurlijk altijd welkom. Nieuwe voorwerpen, nieuwe vijanden en nieuwe omgevingen zouden ALBW allemaal nóg leuker maken.
    .
    Maar wat mij vooral aanspreekt is dus de vrije structuur van deze Zelda. Het verhaal wat meer naar de achtergrond zodat spelers gewoon op eigen houtje de spelwereld kunnen verkennen. Juist dat element zou ik graag terugzien in toekomstige Zelda’s.

      /   Beantwoorden  / 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Naam

Website

Het kan vijf minuten duren voordat nieuwe reacties zichtbaar zijn.