Eén van de allereerste flash-spelletjes waar ik ooit aandacht aan besteedde was Mission in Snowdriftland. Een onschuldig platformspelletje dat ontwikkelaar Tons of Bits in 2006 maakte in opdracht van Nintendo. De gimmick was dat er iedere dag één nieuw level werd vrijgegeven zodat je het kon spelen als een soort interactieve adventskalender. Nintendo profiteerde daarvan omdat het stiekem ook een reclamecampagne was voor Yoshi’s Island DS. Spelers die trouw iedere dag een leveltje kwamen spelen werden beloond met screenshots, filmpjes en wallpapers.

Welnu, Mission in Snowdriftland komt terug. Tons of Bits heeft het spel op eigen houtje terug online gezet. Nu zit alles nog op slot, maar het idee is dat je vanaf morgen tot en met kerstavond iedere dag één level kunt spelen. Moet je je daarop verheugen? Mwoah. Ik herinner me Snowdriftland vooral als een oerdegelijk platformspel. Zeker niet slecht, maar van zichzelf ook niet spannend genoeg om het een hele maand te spelen. Of ik het deze keer wel volhoud hangt vooral af van de beloningen. Dit jaar spelen we een Indie Games Edition en krijgen we voor ieder uitgespeeld level “exclusieve download content” uit één van de WiiWare-spellen op het plaatje. Wie weet kan een mooie Bit.Trip bureaubladad mij overhalen om toch iedere dag even langs te komen.

Speel (vanaf 1 december): Mission in Snowdriftland

[g.forum]

Geen idee wat dit allemaal betekent, maar het zesde en laatste spel in de Bit.Trip-serie heet blijkbaar Bit.Trip Flux. Het woord ‘flux’ heeft meerdere betekenissen, maar in de meest gebruikte definitie is ‘a state of flux’ iets dat constant in beweging is. Daar weet Gaijin Games vast wel weer een onderhoudend ritmespelletje van te maken, lijkt me zo.

Inmiddels heb ik Bit.Trip Fate alweer uitgespeeld. Leuk spel, maar wel de makkelijkste Bit.Trip ooit en ook degene met de minste koppeling tussen wat je doet en wat je hoort. In alle andere Bit.Trip spellen had ik het gevoel dat ik de achtergrondmuziek rechtstreeks kon beïnvloeden, maar in Fate miste ik dat verband een beetje. Laat je daar vooral niet door afschrikken, maar nieuwkomers kunnen waarschijnlijk beter beginnen met Bit.Trip Beat of Bit.Trip Runner.

[g.forum]

Oordeel zelf: is dit standbeeld in level 3-2 van Donkey Kong Country Returns (links) gewoon een vrolijke decoratie, of is het een eerbetoon aan Billy Mitchell (rechts), de op één na beste Donkey Kong-speler ter wereld? Mijn eerste reactie was dat dit haast wel toeval moest zijn, maar een snelle image search op Google leert dat Billy Mitchell inderdaad opvallend vaak op de foto staat met deze Stars & Stripes-stropdas. Als dat ding echt zijn stijlkenmerk is, dan is het misschien toch niet zo heel erg vergezocht dat Retro zijn stropdas expres in het spel heeft verwerkt.

Grappig gevonden dus, maar in dat geval hoop ik dat er ook ergens een standbeeld van Steve Wiebe is verstopt. In de eerste plaats omdat Billy Mitchell in de documentaire The King of Kong: Fistful of Quarters overkwam als een onuitstaanbare kwal die smerige trucjes uithaalde om de score van zijn grote concurrent ongeldig te laten verklaren – zo’n man gun je geen standbeeld – en in de tweede plaats omdat Steve Wiebe sinds 20 september weer de officieel erkende wereldrecordhouder is. Steve heeft geen opvallend stijlkenmerk zoals Billy, maar een kleine verwijzing ergens in de achtergrond moet toch mogelijk zijn? Ik ga vrijdag op onderzoek!

Lees verder

Hoera! Ik kan eindelijk ophouden met één van de vervelendste rubrieken op games.blog. Het wachten op Cave Story is bijna voorbij. Ontwikkelaar Nicalis kreeg vandaag het verlossende mailtje van NoE dat de WiiWare-versie op vrijdag 10 december aan het Europese winkelkanaal wordt toegevoegd. Dat werd ook wel eens tijd; in Amerika is het spel al te koop sinds maart. Wellicht als goedmakertje voor het lange wachten is Cave Story bij ons 200 Wii Points goedkoper gemaakt.

Let trouwens niet op die opmerking over de DSiWare-versie. Die is voorlopig alleen beschikbaar in Amerika. Bovendien heeft Nicalis iets raars gedaan met de besturing. Op de DSi blijkt [Y] de springknop en [B] de schietknop. Dat gaat voor veel mensen in tegen een ongeschreven regel waar platformspellen zich al sinds Super Mario Bros. aan houden. Mijn duim weet niet beter dan dat hij springt met de rechterknop en aanvalt met links. Over de WiiWare-versie heb ik nooit soortgelijke klachten gelezen, dus ik ga er vanuit dat de knopindeling daar wel ‘klopt’. Nog maar anderhalve week, dan kunnen we eindelijk aan de slag met één van de beste WiiWare-spellen tot nu toe.

Lees verder

Fraaie voorbeeldpagina’s uit Super Mario History 1985 – 2010, het geschiedenisboekje bij de Wii-versie van Super Mario All-Stars. Dat wordt met 32 bladzijden (JeuxVideo heeft ze allemaal gefotografeerd) één van de dunste “boeken” die ik ooit heb gekocht, maar het is in ieder geval mooi verzorgd. Volgens mij had Nintendo hier gemakkelijk een belachelijk duur koffietafelboek van kunnen maken. Ik ben vast niet de enige die het voor bijna iedere prijs had gekocht. Die handgetekende ontwerpschetsen hebben een magische aantrekkingskracht die ik nog steeds niet helemaal kon verklaren. Waarschijnlijk gewoon heimwee naar een tijd waarin levels nog volledig op papier uitgedacht konden worden. Wat een geluk dat Shigeru Miyamoto ze allemaal heeft bewaard. Misschien kan hij voor Mario’s dertigste verjaardag een versie in elkaar knutselen waar Mario door exacte replica’s van deze schetsen loopt? Inclusief alle geschrapte onderdelen en handgeschreven aantekeningen? Dat lijkt me prachtig.

Lees verder

Nieuwe en opvallend mooie trailer voor Horizon Riders. De vorige keer dat ik dit spel onder ogen kreeg was ik nog niet echt onder de indruk, maar dankzij een mooi introfilmpje en een paar slim gekozen actiescenes oogt het al een stuk professioneler. Dit kan zo best eens een interessante WiiWare-titel worden.

Horizon Riders is, simpel gezegd, een low budget-versie van Treasure’s hectische actiespel Sin & Punishment 2. In beide spellen vlieg je op een hoverboard door futuristische omgevingen en schiet je op alles wat beweegt. Sin & Punishment biedt uiteraard meer spektakel, maar daar staat tegenover dat Horizon Riders als WiiWare-spel maar een paar euro kost. En heb je toevallig nog een Wii Balance Board dat onder je bed stof staat te vangen, dan geeft ontwikkelaar Sabarasa je de optie om Horizon Riders ook daarmee te spelen. Mijn voorkeur zou het niet hebben, maar het is altijd leuk als één van Nintendo’s accessoires wordt ondersteund door third party ontwikkelaars (vooral omdat Nintendo ze zelf altijd binnen een paar maanden zat lijkt te worden). Wanneer Horizon Riders uitkomt en hoe veel Wii Points hij moet kosten is nog niet bekend.

Lees verder

Het is pas echt een spelcontroller als je er Super Mario Bros. mee kunt spelen. Dat kon tot nu toe niet met Microsoft’s Kinect-camera, maar een hacker bewijst dat het wel degelijk mogelijk is. In dit filmpje speelt hij de eerste drie Mario-spellen door voor de camera op en neer te springen. Dat is best vermoeiend – om Mario te laten lopen moet hij op de plaats rennen – maar hij krijgt wereld 1-1 er wel mee uitgespeeld. Toch knap voor een methode waar hij overduidelijk veel moeite mee heeft. Jammer genoeg lukt het hem niet om in Super Mario Bros. 3 een wasbeerstaart te pakken. Ik had hem graag zien pogoën om Mario te laten vliegen.

Lees verder

Nu ook een nostalgisch reclamespotje voor Donkey Kong Country Returns. Een Japans jongetje duwt de grijze spelcassette van de oorspronkelijke Donkey Kong Country in zijn Super Famicom en begint te spelen. Ik hoop niet dat Nintendo dit trucje nu voor al hun oude spelseries gaat gebruiken, want dan blijft er van die betovering weinig over. Dit nieuwe spotje is sowieso minder ontroerend dan de eerste. Er ligt deze keer meer nadruk op het tonen van spelbeelden dan op de randverschijnselen. Hij hoeft niet eens in zijn spelcassette te blazen! (Al had ik daar – eerlijk is eerlijk – bij de SNES ook veel minder last van dan bij de NES). Erg jammer, al laat het me nog steeds niet helemaal onberoerd.

En ugh, wat ziet dat spel er weer vervelend uit. Nintendo presteert het zelfs om één van die irritante tonnetjes-secties te tonen waarvan ik dacht dat iedereen er een hekel aan had. Niet dus. Blijkbaar bewaren DKC-fans warme herinneringen aan dat minutenlang van tonnetje naar tonnetje gelanceerd worden. Ik zal het wel nooit begrijpen.

Lees verder

Radiografisch bestuurbare Mario Kart-wagentjes zijn leuk, maar als het er op aankomt zijn het natuurlijk niet de voertuigen die Mario Kart speciaal maken. Dat zijn de slim ontworpen banen waarover ze racen! Een groep Spaanse gamers besloot de daad bij het woord te voegen en bouwde een miniatuur racebaan voor hun radiografisch bestuurbare Mario’s en Yoshi’s. Het besturen van de wagentjes valt zo te zien niet mee (de spelers moeten hun kart voortdurend met de hand corrigeren), maar wat ziet die baan er fantastisch uit. Krappe haarspeldbochten, geniepige shortcuts en een stukje Rainbow Road middenin een Mario Circuit-stijl asfaltbaan. Was er maar een manier om de speelgoedauto met camera van deze Duitse WipEout-fans in Spanje te krijgen. Dan was het feest compleet en maakten de spelers vast in geen tijd turbostarts en powerslides. (Ik kan sowieso niet geloven dat de cameraman niet op het idee kwam om zijn camera een keer over de weg te slepen alsof het een wagentje was – wat een gemiste kans!)

Lees verder

Aardig filmpje waarin een paar klassieke 16-bit spelpersonages het tegen elkaar opnemen in een hardloopwedstrijd. Het einde is een beetje flauw, maar er zijn onderweg genoeg verrassende ontmoetingen om iedere retro-fan bij de les te houden. Waar anders kun je Aladin aan Kirby’s voeten zien slingeren, om uiteindelijk uit de lucht geschoten te worden door Earthworm Jim? Verder blijkt Diddy Kong een slechte verliezer en Super NES-bezitters krijgen weer spontaan last van dat zenuwtrekje onder hun linkeroog als er een krijsende Baby Mario door het beeld zweeft.

Lees verder