
Ik wilde niet. Ik durfde niet. Maar nadat Anjean nogmaals had uitgelegd dat dit de enige manier was om Hyrule’s treinrails terug te toveren, ging ik natuurlijk toch. Op onderzoek in de Spirit Tower. Wat er precies aan de hand is op de bovenste verdieping is me nog steeds niet duidelijk. Het heeft te maken met de man met twee hoedjes. Die het lichaam van prinses Zelda gebruikt om de demonenkoning te bevrijden? Of zoiets? Ik weet het ook niet. Ik werd teveel afgeleid door Anjean’s wielen om haar uitleg goed te volgen.
Ik was nog maar nauwelijks op de eerste verdieping of mijn hallucinaties begonnen weer op te spelen. Deze keer zag ik een vervaarlijk uitziende ridder op me af hollen met geheven zwaard. Ik dook in elkaar, maar vlak voor hij me zou onthoofden hield de ridder halt en stelde zich voor als prinses Zelda. Maar natuurlijk. Een spook in een harnas. Die kenden we nog niet. Ik leunde achterover en vroeg me af wat mijn onderbewustzijn als volgende zou verzinnen. Deze zenuwinzinking beloofde nog een onderhoudende voorstelling te worden!

Bekijk dit filmpje. Rittai Kakushi e Attakoreda (het betekent zoiets als Hidden 3D Image) is een Japans DSiWare-spel waarin je driedimensionale kamers onderzoekt door de DSi te kantelen. Doel van het spel is om verborgen letters te vinden, maar het is de gebruikte techniek die Rittai Kakushi zo opzienbarend maakt. Via de DSi-camera houdt het spel de positie van je hoofd in de gaten (vergelijkbaar met Johnny Lee’s virtual reality-simulator op de Wii) om het perspectief aan te passen. Resultaat: levensechte driedimensionale kijkdozen. Het trucje van dit spel met de verborgen letters is leuk gevonden, maar ik kan me ook probleemloos shoot’em ups of platformspellen voorstellen die de techniek alleen gebruiken ter decoratie. Sterker nog, Rittai Kakushi is ontworpen door Good-Feel Inc., de makers van Wii-spel Wario Land: The Shake Dimension. Ik stel voor dat Nintendo hen zo snel opdracht geeft tot een nieuw driedimensionaal Wario Land-spel voor de DSi.

Oeps, ik ben een dag te laat met dit bericht. Voor wie het nog meer heeft gemist: sinds afgelopen donderdagnacht is Castlevania: Rebirth voor 1000 Nintendo Points (€10,-) te koop in het winkelkanaal. Ik heb zojuist een stukje gespeeld en ik ben aangenaam verrast. Wat een goed ontworpen levels! Castlevania: Rebirth keert terug naar de 8-bit roots van de serie. Een lineair actiespel dat, in tegenstelling tot de laatste vijf reguliere afleveringen, nog helemaal niet is beïnvloed door Metroid. De verrassing is dat de levels op een subtiele manier toch niet zo heel erg ineair zijn. Een opvallend strenge tijdslimiet (aan het einde van level 1 had ik nog 46 seconden op de klok) houdt de vaart erin, maar ondertussen moet je toch vaak kiezen tussen twee routes: één riskante waarvoor je bijvoorbeeld een serie lastige sprongen moet maken, en een wat saaiere route waar je automatisch terechtkomt als Christopher Belmont een sprong mist. In beide gevallen bereik je de eindbaas, maar toch jeukt het als je net dat laatste platform met die power-up hebt gemist. Dit wordt er vast één die ik nog vaak ga uitspelen.

Ik bedenk me opeens dat Gamespuntblog nog nooit aandacht heeft besteed aan Joe Danger. Deze nieuwe trailer lijkt me een prima aanleiding om daarmee te beginnen. Joe Danger is een tweedimensionaal motorcross-spel dat op het eerste gezicht wel wat wegheeft van Excitebike en Trials HD. Maar als we de eerste previews mogen geloven gaat Joe Danger veel verder dan zijn inspiratiebronnen. Via dubbele sprongen, onmogelijke physics en een combo-meter die je aanmoedigt om zo lang mogelijk in de lucht te blijven wordt het bijna een soort platformspel op dubbele snelheid. Er zijn zelfs eindbazen. Joe Danger wordt ontwikkeld door vier ex-medewerkers van Criterion (makers van de Burnout-spellen), waar ze naar eigen zeggen leerden om spelers niet te frustreren, maar ze juist bij iedere stap te belonen met nieuwe levels, shortcuts, stunts of unlockables. Het ziet er erg leuk uit (geinige trailer ook, met allerlei lovende citaten van gamesites subtiel in de achtergrond verwerkt). Ik hoop dat iemand bij Nintendo dit onder ogen krijgt en zich vervolgens diep gaat schamen voor de ongeïnspireerde Excitebike-remake die zijn bedrijf laatst uitbracht voor WiiWare. Joe Danger verschijnt over een paar maanden op PSN, XBLA en pc.

Dit filmpje heet de “gameplay reveal trailer” van Transformers: War for Cybertron. Met andere woorden: hier krijgen we eindelijk te zien hoe het spel met de mooie CGI-trailers nu echt speelt.
Ik geloof er niks van. Tenzij Transformers: War For Cybertron het meest cinematische spel ooit wordt, met ongelooflijk dynamische graphics en zonder enige aanvullende informatie op het scherm, is dit gewoon weer een strak geregisseerde trailer met al dan niet pre-rendered graphics. Als ik moest gokken zou ik zeggen dat we kijken naar een third person actiespel waar je Transformer op ieder moment kan veranderen in een voertuig, maar we weten het pas zeker als Activision een échte gameplay reveal trailer online zet.

Officieel Super Mario Galaxy 2 artwork met de juiste afmetingen om misschien ook de nieuwe boxart te worden. Nintendo heeft nooit echt gereageerd op het UR MR GAY-mysterie (onschuldig foutje of een grap van de ontwerper?) maar heeft voor het logo van Galaxy 2 de glinsterende sterretjes toch maar verplaatst naar andere letters.

Eigenlijk verschilt deze speelsessie van gametrailers nauwelijks van de officiële trailer die ik gisteren postte. Al dezelfde scenes, maar dan iets uitgebreider. Ik plaats dit filmpje dan ook meer om twee andere redenen.
1) Om deze screenshot te plaatsen. Toen Super Mario Galaxy nog moest uitkomen hoopte ik lekker conservatief op veel grote planeten omdat dat me toch het leukste leek. Uiteindelijk waren de ‘outer space’ levels vol kleine planeetjes veel toffer, maar nu zijn we twee jaar verder en hoop ik stiekem toch weer op lekker veel grote planeten. Leer ik het dan nooit? Anyway, deze jungle ziet eruit alsof hij is geplant op een behoorlijk grote planeet!
2) Om de zojuist aangekondigde Europese releasedatum bekend te maken. Vanaf 11 juni ligt Super Mario Galaxy 2 bij ons in de winkels.

Vergeet de cutscenes. Deze nieuwe Sin & Punishment: Star Successor-trailer maakt nu al duidelijk dat verhaal weer volzit met Japanse stereotypes en waarschijnlijk nauwelijks te volgen zal zijn (net als in Sin & Punishment 1 en eigenlijk net als in alle Treasure-spellen). Het gaat dan ook om de actie. Om die scene waarin Isa op het nippertje langs een serie dichtslaande metalen deuren glipt. Of om die snelwegscene met bijna letterlijk honderd vijanden. Of om alle schermvullende eindbazen. Wat ziet het er allemaal weer heerlijk over de top uit. Titels als Sin & Punishment 2 zullen altijd wel niche-spellen blijven die alleen geschikt zijn voor een beperkt publiek, maar oei wat verheug ik me erop om dit te gaan spelen. In Europa komt hij uit op 7 mei.

Van alle Bit Generation-titels (een serie stijlvolle spelletjes voor de Gameboy Advance die nooit buiten Japan zijn uitgebracht, maar nu één voor één worden omgebouwd tot de Art Style-serie voor WiiWare), was Dotstream altijd degene die mij het meest intrigeerde. Een minimalistisch racespel over zes gekleurde lijnen. Ik heb hem nooit gespeeld, maar eindelijk maakt ook dat spel de overstap naar WiiWare. De nieuwe Amerikaanse titel is Light Trax (ga er maar vanuit dat NoE voor ons weer iets anders verzint) en de banen zijn zoals je ziet een stuk dynamischer dan op de GBA. De gekleurde lijnen moeten zich nu een weg door ingewikkelde 3D parcours kronkelen. Ben ik raar als ik dit één van de mooiste spellen vind die ik ooit op de Wii heb gezien?

“The first thing you’re likely to notice is how streamlined the interface is. Other M controls entirely with the Wii Remote, held sideways. Samus moves with the D-pad, fires with 1 and jumps with 2. The A button causes her to duck into a morph ball… and that’s pretty much it. Everything is greatly simplified; her arm cannon auto-targets enemies directly ahead of her, and wall-jumping is practically automated so long as you press the jump button at the proper times.”
Metroid: Other M bestuurt dus als een traditioneel 2D platformspel. Omgevingen zien er driedimensionaal uit, maar kunnen niet op die manier verkend worden. De Super Paper Mario-achtige twist is dat je de wereld ook vanuit Samus’ vizier kunt bekijken door de Wii afstandsbediening op het scherm te richten. In first person perspectief kan Samus niet lopen, maar wel de omgeving scannen en krachtige raketten afvuren.
Update: helaas nog geen specifieke releasedate voor Metroid: Other M in Europa. Nintendo houdt het voorlopig op “derde kwartaal 2010.”
Recente Reacties