
Als morgenochtend de winkels opengaan kost een PlayStation 2 nog maar 99,99 euro. En zelfs nu, twee jaar na de lancering van de PlayStation 3, blijft het moeilijk om de populairste spelcomputer ooit gemaakt niet aan te bevelen. Ga maar na: als je niet per se het nieuwste van het nieuwste hoeft te spelen krijg je voor honderd euro toegang tot meer dan 1900 PS2-spellen, waaronder tientallen onmisbare topgames, die vaak geen drol meer kosten en waarvan de graphics niet onderdoen voor het gemiddelde Wii-spel. De meeste speelgoedwinkels hebben nog steeds een goedgevulde PS2-afdeling. Er komen af en toe zelfs nieuwe spellen bij (uniek voor een tien jaar oude spelcomputer). En misschien een interessant argument voor fanatieke gamers die deze generatie voor het eerst zijn overgestapt naar Sony: de meeste PlayStation 3′s zijn niet in staat om PS2-games af te spelen. Wil je later echt tegen je kleinkinderen vertellen dat je Shadow of the Colossus en We Love Katamari nooit hebt meegemaakt?

Filmpje van Sega’s nieuwste arcade-kast Storm-G. Het spel zelf is een nogal standaard futuristische racer die toch nooit naar een spelcomputer wordt geport, maar de kast die er Sega er omheen heeft gebouwd is krankzinnig. Ooit mocht ik in een arcadehal F-Zero AX uitproberen, een spel waarbij de stoel een beetje meekantelde als ik door een bocht scheurde. Leuk, maar nog NIKS vergeleken bij Storm-G. Eén ritje kost maarliefst $6,50 en is vreemd genoeg voor twee personen (wat doet die tweede persoon!?) maar dan heb je ook wat. Niet geschikt voor mensen met een zwakke maag.

Ik heb medelijden met de gamer die hier nostalgische herinneringen aan heeft. Siliconera heeft gehoord dat Mad Dog McCree weleens naar de Wii geport zou kunnen worden. Begin jaren negentig waren spellenmakers er kortstondig van overtuigd dat live-action spellen met echte acteurs de toekomst hadden. Mad Dog McCree was het bekendste voorbeeld. Het is dan ook niet echt een on rails shooter zoals House of the Dead. Je moet het meer zien als een soort interactieve speelfilm (een hele slechte) waar je precies op het juiste moment op de juiste acteur moest schieten. Vervolgens zag je dan een stuntman van het dak rollen. Ik weet dat het Wii-publiek niet al te kritisch is, maar met zo’n spel zou zelfs de casualste Wii-bowler zich bekocht moeten voelen.
Ingespannen tuur ik over het water. Zijn dat luchtbellen of is het een weerspiegeling? Wordt mijn dobber omlaag getrokken of rolt er gewoon een golfje overheen? Ik durf nauwelijks adem te halen. Nee, een vis vangen in Enchanted Folk is helemaal niet zo eenvoudig.
In tegenstelling tot de vissen in bepaalde andere spellen zwemmen er hier geen zichtbare schaduwen onder het wateropperlvlak. Alleen een luchtbel die af en toe omhoog borrelt geeft aan dat er misschien een vis in de buurt is. Zuchtend haal ik mijn hengel in om het nog eens aan de overkant te proberen.
Op de brug kom ik Damian tegen. Hij ziet er boos uit. “Weet je wat Olivia tegen me zei?” briest hij. “Ze zei dat ik geen vriendschap kan sluiten met meisjes omdat ik niet gevoelig genoeg ben. Heb je ooit zulke onzin gehoord!? Weet je wat ik vind?” De aderen in zijn nek zwellen vervaarlijk op. “Volgens mij kunnen meisjes geen vriendschap met mij sluiten omdat ze daar niet stoer genoeg voor zijn! Jij begrijpt wat ik bedoel, toch Erik? Weet je wat? Wij gaan elkaar voortaan begroeten met een klap op de schouder! Dan kan iedereen zien hoe stoer onze vriendschap is!”
Na één blik op zijn gespierde armen en griezelig brede schouders weet ik genoeg: ik loop voortaan wel een blokje om als ik Damian tegenkom!

Dit filmpje was mijn eerste kennismaking met de Engelstalige soundtrack van Rhythm Heaven en die overtreft alle verwachtingen. In één klap is het nieuwe project van het Wario Ware-team gepromoveerd van ‘misschien interessant’ naar een absolute ‘must have’, Wat een geweldige muziek! Echt, hier kan geen recensie tegenop. Je gelooft me niet? Kijk mee naar Fan Club, The Dazzles en Frog Hop en je hebt gegarandeerd de rest van de dag zingende kikkers in je hoofd: “Booooys and girls, let’s hear you really shake it up now! Come oooon, let’s sing! You know it’s only rock ‘n rooooll!“

Erg veel wijzer zul je van dit filmpje niet worden, maar het is nu in ieder geval zeker dat die workaholics bij Insomniac inderdaad weer bezig zijn met een nieuwe Ratchet and Clank. (Meer hoef je eigenlijk ook niet te weten, R&C blijft altijd hetzelfde en altijd even goed). En nu maar hopen dat het weer een volledig avontuur wordt en geen minigame van drie uurtjes zoals Quest for Booty.

De verschillen zijn niet zo extreem als bij Kirby’s boxart, maar toch blijft het opmerkelijk dat Nintendo of America zich geroepen voelt om ook Starfy’s gezichtsuitdrukking wat minder uitbundig te maken op het (voor de rest identieke) Amerikaanse doosje. Waar is dat toch goed voor? Zouden Westerse kopers echt afhaken bij een breed-lachende hoes omdat hun spel over een gele zeester dan niet meer stoer genoeg is? Gevonden via Siliconera.
Metal Man will rock your shit / you’re hit / don’t you forget it bitch / throw a saw blade into your face / let’s face it: you will taste my razor bladez!
Umm whatever / you’re the first boss bitch / I don’t even need a special power to take your shit!
MC’s Duane en Brando tillen het begrip nerdcore naar een geheel nieuw niveau door gewoon tijdens het spelen over de muziek van Mega Man 2 te freestylen. Filmpje gaat eigenlijk iets te lang door voor het leuke, maar daar staat tegenover dat je wel voor eens en voor altijd achter de beste eindbaas-volgorde komt. Mijn favoriet is de ongepland nogal korte rap van Bubble Man.
Na de deceptie van Animal Crossing: Déjà Vu (ook wel bekend als Animal Crossing: Let’s Go To The City), is het tijd om te kijken of Konami dat beter kan. Hun Enchanted Folk voor de Nintendo DS lijkt sprekend op Animal Crossing, maar is het net zo charmant en verslavend?

Het is het eerste lesuur van van mijn eerste schooldag. Samen met drie andere tovenaarsleerlingen zit ik in een klein houten klaslokaal. Zo eentje waar de vloer kraakt en je door het openstaande raam de vogeltjes hoort fluiten. Zie je het voor je? De meester vertelt net over de vele mogelijkheden van onze toverstaf (blijkbaar kunnen we met één druk op de knop een gieter, een vishengel, een schep of een insectennet tevoorschijn toveren – dat zijn dus vier voorwerpen die geen ruimte op het menuscherm innemen), als iemand een propje tegen mijn hoofd gooit. Zomaar. Vanuit het niets. En als ik me omdraai kijkt iedereen natuurlijk alweer strak voor zich uit. De lafaards. “Wil je het briefje lezen?” vraagt het spel. O, het was dus een briefje? Dat verandert de zaak. Nieuwsgierig klik ik op ‘ja’. Zou ik nu al een stille aanbidster hebben?
“ERIK ROGGEVEEN,” buldert de meester, “zit jij soms briefjes te lezen onder mijn les?” Ik denk even na over minst nadelige antwoord, maar met het bewijs nog in handen lijkt dit me geen goed moment om smoesjes te verzinnen. Berouwvol laat ik daarom mijn hoofd hangen en fluister dat het me spijt. De meester lijkt niet onder de indruk. ‘Hmpf!’ snuift hij. “Met zo’n houding word je natuurlijk nooit een goede tovenaar. Ik ga jou dit jaar scherp in de gaten houden!” Beteuterd staar ik naar het bureaublad. Op al mijn andere scholen was ik altijd het braafste jongetje van de klas, en nu sta ik al na een paar minuten bekend als probleemgeval. Als ik die propjesgooier ooit te pakken krijg dan zwaait er wat!
Trailer voor het aankomende online Flash spelletje (!) Scarygirl. Er was eind vorig jaar een gamejournalist die voorspelde dat de belangrijkste spelcomputer van 2009 weleens je internetbrowser kon worden. Misschien krijgt hij dan toch nog gelijk. Op de PSP zou ik voor een game als dit probleemloos vijftig euro betalen, maar Touch My Pixel geeft hun spellen liever gratis weg. (Nu ja, stiekem is Scarygirl ook een advergame voor de bizarre speelgoedpoppen van Nathan Jurevicius <- op die site is het spel later dit jaar te spelen, schrijf je in op de nieuwsbrief om op de hoogte gehouden te worden).
Recente Reacties