
Fishing Girl is het eerste spel van ontwerper Andre Spierings. Hij maakte het voor een wedstrijd en het resultaat is wonderbaarlijk. Zelden heb ik zo’n ontspannend spelletje gespeeld dat toch tot het laatste moment bleef boeien. Dat is voor een deel te danken aan de unieke besturing, maar het bewijst vooral de kracht van een goed verhaal.

Je loopt al een tijdje rond met het onbestemde gevoel dat Nintendo jou dit jaar een beetje in de kou liet staan, maar je kunt je vinger er niet op leggen waar dat gevoel precies vandaan komt? Website TGR ontdekt eindelijk waar de zere plek zit: tenzij Nintendo vandaag nog een hele grote verrassing voor ons heeft, wordt 2008 officieel het eerste jaar sinds 1999 waarin er geen nieuwe Legend of Zelda uitkwam. Dat klinkt ongelooflijk (je dacht misschien dat Mario Party Nintendo’s enige jaarlijks terugkerende franchise was), maar de cijfers liegen niet.

Je kunt als gamer tegenwoordig geen spel meer opstarten zonder dat de Achievements (of Trophies, als je de PS3-versie speelt) je om de oren vliegen. Virtuele medailles die Microsoft voor de grap begon uit te delen in hun Xbox 360-spellen, maar de grap liep volledig uit de hand toen duizenden spelers de uitdaging serieus oppakten. En zo kan het gebeuren dat Achievement Unlocked, bedoeld als parodie op het verschijnsel, griezelig veel lijkt op een Next-Gen spelcomputer-simulator.

In het kader van mijn bijbaantje mocht ik vandaag een vloerkleed bezorgen. De gelukkige ontvanger was mijn buurvrouw Patty. Ik kwam geen seconde te vroeg, zo zei ze. Haar oude vloerkleed kon namelijk écht niet meer. Vooral niet omdat ze er iedere nacht overheen sloop voor een stiekeme snack waardoor de route van haar bed naar de koelkast inmiddels tot op de draad was versleten. Bovendien was het ‘s nachts donker, dus het gebeurde nogal eens dat ze dan per ongeluk een glas melk op de grond liet vallen. Haar oude tapijt was met andere woorden vies, oud en versleten.
Nee, dat nieuwe kleed kwam echt precies op tijd. Ze ging het dadelijk meteen op de grond leggen, beloofde ze. Ik zag hoe ze speurend om zich heen keek. Wat kon ze mij nu eens geven als presentje voor het zo op tijd bezorgen van haar bestelling? Van Rowan had ik gisteren een complete sateliet gekregen, dus mijn verwachtingen waren redelijk hooggespannen. Plots verscheen er een uitroepteken boven Patty’s hoofd. “Ik weet het al,” riep ze, “neem jij mijn oude vloerkleed maar!” Ze duwde me een stinkende voddenlap vol melkvlekken in handen. “Echt iets voor jou!” meende ze.”Als je er goed voor zorgt kan hij nog jaren mee.” En met die woorden werkte ze me de deur uit. Van je buren moet je het maar hebben!

Na zesentwintig bijna identieke spellen in de Harvest Moon serie wilde producer Yasuhiro Wada weleens iets anders. Iets zonder boerderijen. Hij stelde zich een nieuw soort spel voor: een real-time strategy game speciaal ontwikkeld voor de Wii. Dat gegeven was eigenlijk al interessant genoeg, maar Little King’s Story begon pas echt aandacht te krijgen toen Wada bekend maakte wie hem daar zoal bij hielp. Onder andere de regisseur van Dragon Quest VIII, de hoofd-ontwerper van Final Fantasy XII en de vrouw die de muziek verzorgt in Kingdom Hearts. Met dat team van ster-ontwerpers om zich heen werd Wada steeds ambitieuzer en Little King’s Story staat inmiddels te boek als kruising tussen een RPG, een real-time strategy spel, een God Game en een ‘Life Simulation’. De verwachtingen onder gamers zijn dan ook onrealistisch hoog, maar het moet gezegd dat alle screenshots en trailers er tot nu toe erg veelbelovend uitzagen. De aanleiding voor deze post waren negen nieuwe plaatjes (helaas allemaal zo klein), maar omdat ik er op games.blog al een tijdje niet meer over heb bericht staat hieronder ook een trailer. Check het uit. Release (ook in Europa!) in het eerste kwartaal van 2009.

Counter Force is een grotendeels door één Fransman gemaakte rail shooter (Rez, Starfox, Sin & Punishment). Onder de naam Ex Zeus zou het oorspronkelijk uitkomen voor de Dreamcast, maar die versie werd halverwege geannuleerd. Zes jaar later, in 2004, werd datzelfde Ex Zeus door shoot’em up specialist Treasure geport naar de PlayStation 2, al kwam die versie alleen uit in Europa. De Wii-versie werd vorig jaar wel wereldwijd uitgebracht, maar door bijna niemand opgemerkt. (Hoe zou iemand het ook kunnen opmerken, met zo’n hoes).

In de handleiding van Animal Crossing: Let’s Go To The City worden ouders gewaarschuwd dat jonge kinderen misschien bang kunnen worden van het personage Mr. Resetti. Ik moest lachen om zoveel overbezorgdheid, totdat Mr. Resetti mij vanmorgen persoonlijk kwam opzoeken…
Dat was het eerste waarover ik me verbaasde. Ik had het spel gisteren op de normale manier opgeslagen en ik ben gewend dat Mr. Resetti alleen langskomt (en boos is) als het spel verkeerd is afgesloten. Het tweede was zijn opvallend goede humeur. Ik ken Mr. Resetti niet anders dan de chagrijnige oude mol die overal op moppert. Wat moest ik denken nu hij ineens op bezoek kwam om mij namens Nintendo vriendelijk te bedanken voor het aanschaffen van dit spel? Had hij zijn leven echt gebeterd of was dit gewoon een nieuwe truc?
“Ik zie dat je de vorige keer goed hebt afgesloten,” zei Mr. Resetti nog steeds niet onvriendelijk. “Daar ben ik blij om. Als je dat volhoudt heb ik geen problemen met jou en krijg jij geen problemen met mij. Alle andere spellen mag je afsluiten zoals je zelf wilt, maar…” op dat moment plaatste hij zijn hand op mijn schouder en keek me strak aan, “…ik raad je ernstig aan om dit spel pas af te sluiten nadat je je voortgang hebt opgeslagen.” Zijn vingers knepen net iets te hard in mijn schouder. “Begrijpen we elkaar? Ik raad het je ERNSTIG aan.”
Net zo onverwacht liet hij toen weer los en begon schaapachtig te lachen. “Moet je mij horen. Ik sta hier weer veel lang door te ratelen. Jij hebt vast ook betere dingen te doen.” Met een korte buiging nam hij afscheid en verdween weer onder de grond. Trillend als een rietje bleef ik achter. Intimiderend voor jonge kinderen? Mr. Resetti jaagt mij ook de stuipen op het lijf!

“Heb je al gezien hoe ruim de zolder is?” vroeg Tom Nook terwijl hij trots op de muur klopte. “Het kan allemaal van jou zijn als je dit huis koopt. Die radio in de woonkamer doe ik er zelfs gratis bij!” “…dat ding raak ik toch aan de straatstenen niet kwijt,” mompelde hij er achteraan met zijn hand voor zijn mond. “Eh, wat was dat laatste precies?” vroeg ik, maar hij liep alweer naar beneden. Ik stommelde er achteraan en zag dat Tom Nook op zijn notitieblok bezig was de prijs uit te rekenen. Maar ik had toch nog geen ja gezegd? Deze Tom was al net zo erg als zijn neef in Costanza!
“We hebben de grondprijs, belastingen, aanvullende servicekosten en natuurlijk mijn percentage…” hij kauwde op zijn potlood en keek peinzend omhoog, alsof het antwoord op het plafond stond. “Dan kom ik in totaal op 19.800 Bells! Hoe had je gedacht mij te betalen?” Ik stamelde iets over misschien nog even verderkijken en er eerst eens een nachtje over slapen, maar daar wilde Tom Nook niets van weten. Voor ik me goed en wel besefte wat er gebeurde zat ik al vast aan een wurgcontract waarbij ik in Tom Nook’s winkel moet werken om mijn huis af te betalen. Vandaag mocht ik nog uitrusten en kennismaken met de andere bewoners, maar morgen begint mijn eerste werkdag als Tom Nook’s nieuwe hulpje.

Raar maar waar: in zijn eerste vier dagen heeft PlayStation Home Sony al meer geld opgeleverd dan hun Video-On-Demand service in zijn eerste week in Amerika. Klanten blijken maar wat graag te betalen voor virtuele kledingstukken. Sterker nog, het duurste item in de winkel (een kerstman-kostuum voor $4,99) is tot nu toe ook de bestseller. Hebben al die mensen soms geld teveel?

Leuke vondst van Siliconera: Eduardo The Samurai Toaster komt uit op de Wii. Het actie/platform-spelletje deed vorig jaar nog mee aan het Independent Games Festival maar verdween daarna van de radar. Een nieuwsbericht uit 2007 meldt nog dat Studio Semnat van plan is om het spel zelf uit te brengen op de PC, maar dat is tot de dag van vandaag nog steeds niet gebeurd. Nu pas, nu de titel is opgedoken op de website van Amerikaanse keuringsdienst ESRB, snappen we dat Eduardo al die tijd werd aangepast voor een release op Nintendo’s spelcomputer. Over het spel zelf is ondertussen nog steeds niets bekend, behalve dan dat Eduardo een broodrooster is met samurai vechttechnieken. Ieder tweedimensionaal platformspel dat er zo bijzonder uitziet heeft echter al bij voorbaat onze belangstelling. Het plaatje hierboven komt nog uit 2007, op de meest recente screenshot hieronder wordt de tekenstijl nog primitiever.
Recente Reacties